ZSGOWMS VR1 – sv Ouderkerk VR3 6-2 (3-1)

Wat een apart begin weer dit keer. Ik had mezelf voorgenomen wat eerder op te staan en je gelooft het of niet, het lukte me zowaar. Het zonnetje scheen al vrolijk door de gordijnen mij tegemoet. Ik sprong op mijn manier uit bed en liep de trap af naar beneden. Deed de kamerdeur open en zag een heel lief vrouwtje zich naar mij omdraaien. Héééé, ben je al wakker. Ik geef toe, ik was op mijn manier al wakker, maar zij won absoluut, “Nu je toch al zo vroeg uit de veren bent, kunt jij 1) en daarna 2) en dan 3) ach en als je toch daarmee bezig bent ook even 4)”. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat zij veel meer doet dan ik in het huishouden, met alles eigenlijk, maar toch, als je naar beneden komt heb je toch een heel andere verwachting van je ontbijt boterhammetje met hagelslag. Met heel veel spijt en een goed voornemen om de volgende zaterdag toch maar weer op mijn wat latere tijd op te staan, kon ik niet meer terug. Ik begon eerst met mijn boterhammetje, daarna met 1), vervolgens met 2), je wilt geen ruzie, dus 3) en 4) er maar achteraan. Ik keek op de klok want we hadden afgesproken om om één uur te verzamelen. De tijd drong al, maar in mijn ogen nog ruim genoeg om even rustig onder de straal te staan, dat deed ik dan ook. Helemaal fris kwam ik weer beneden, maakte mijn lunchbammetjes en begon te eten. Ik zag door het keukenraam een auto parkeren (Arlette), keek op de klok en zag tot mijn schrik één minuut voor één. Sjees, “waar blijft de tijd opeens” schoot er door mij heen. Arlette kwam binnen en zei, mij verbaasd aankijkend, rustig aan hoor phâp niet zo schrokken. Nou ja rustig…. Opeens hoorde ik haar heel hard lachen. “Wat?”, vroeg ik met mijn mond vol. Ze bekeek me vanuit de keuken met in mijn ene hand een boterham met kaas, in mijn andere hand een glas drinken en maar mixen om die zooi zo snel mogelijk naar beneden te krijgen. Normaal kauw ik 50x (of zoiets) op één hap, maar dit was voor mij echt snel doorhappen. Neemt niet weg dat toen wij bij sv Ouderkerk kwamen menigeen met hun wijsvinger een subtiel wijzend gebaar naar hun horloge maakten. Ik had natuurlijk mijn excuses kunnen aanbieden, maar ging uiteindelijk voor de opmerking: “koop dan ook eens niet iets wat in de allerlaatste uitverkoop is”. Nou ja, die discussie daarna bespaar ik jullie. Op weg naar ZSGOWMS was het heel gezellig in de auto, drie meisjes Norbert en ik. Ik wist dat het bij sportpark Ookmeer was, maar waar daar op het park precies, niet. Ach, tegenwoordig heb je Google Maps en die kan heel behulpzaam zijn, maar ook heel apart. Hij stuurde ons over de A4, wij eigenwijs over de A9, hij wilde weer naar de A4 dus heb ik hem toch maar zijn gang laten gaan. We vonden het alle drie een mooie toeristische route door Osdorp, maar of dit nou echt de snelste was….. Eenmaal bij Ookmeer moesten we de auto “kwijt”. Arlette reed en zei: “Oh jee, file parkeren daar ben ik zooo slecht in!” “Geeft niet ik help je”, zei ik met meteen daarachteraan als een volwaardige park-in-assistance: “Oké achteruit, indraaien indraaien indraaien, terugdraaien terugdraaien terugdraaien ennn stop…” Met meer geluk dan wijsheid stonden we in één keer goed. Dat er geluk in het spel zat zei ik natuurlijk niet, maar wel: “….en kijk, zo makkelijk is het nou…..”. Wij waren met onze toeristische route vrijwel de laatste, alleen Jan met consorten miste ik nog. Terwijl de meisjes zich gingen omkleden bleven Ellen, Isabelle en ik buiten op Jan en zo wachten en wachten. Op enig moment zei ik: “Zullen we maar wat gaan drinken?” Toen we de kantine in kwamen zaten daar doodleuk Jan en zo. “Hadden jullie ons niet even kunnen waarschuwen, zitten hier al lekker aan het bier en wij drogen buiten uit!!!!” Het was heerlijk aangenaam in de kantine, niet de koelte of warmte, nee iets heel anders. Buiten werd je overspoeld met keiharde klanken uit één of meerdere muziekboxen komende van een vereniging in de buurt. Die boxen spreidden vrolijke jengel muziek rond, je moet er van houden dat is waar, maar die Turkse muziek hoeft van mij niet persé. Ik was niet de enige die zijn wenkbrauwen fronste bij het aanhoren van wat voor muziek door moet gaan. Onze meisjes in het veld hadden er ook last van denk ik zo maar. De meiden van ZSGOWMS misschien ook, in ieder geval minder dan wij of ze zijn het al gewend, want ze namen ons met 6-2 in de maling. Ze speelden geraffineerder dan wij en die twee schakels, muziek en hun spel, deed ons de das om.

Memorabel moment. Het was al tegen half zes toen we in de auto richting sv Ouderkerk reden. We waren op zich blij dat we nu verlost waren van de nog steeds duidelijk en luid aanwezige jengelende muziek. Toen we voor het stoplicht naast het park stil stonden, sprong ik uit de auto en tikte op het raampje van de meisjes voor ons. Isabelle deed het raampje naar beneden en ik zei: “Laat dat raampje maar naar beneden, dan kunnen jullie nog even heerlijk genieten van die mooie muziek. In mijn nopjes en met een brede lach liep ik weer terug naar onze auto. Maar het mooie kwam nog, terwijl we verder reden zagen we een bekende M. Arlette moest stoppen voor het stoplicht. Ik mompelde luid, zodat iedereen in de auto het kon horen: “Héé kijk nou eens, een Mac”. “Jaaa, kwam er uit één mond” en voor ik het in de gaten had stonden we voor de bestelpaal onze bestelling door te geven…….

Gerd

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *