Zeeburgia VR1 – sv Ouderkerk VR2 3-0 (3-0)

Half twee spelen uit, kwart over twaalf verzamelen thuis bij svo. Nou dat moet toch lukken voor mijn persoontje. Ik zou even op onze kleine Pippa passen en vrouwlief zou ruim op tijd thuis zijn om mij af te lossen. Nou ja “aflossen”, klinkt ook weer zo…. ach je begrijpt wel wat ik bedoel. Het zou half elf zijn dat vrouwlief weer thuis was en inmiddels was het al elf uur. Ennn dus al tijd voor het flesje, dan gaat die kleine hummel toch echt boven het teambelang. Puntje bij paaltje om half twaalf ging de voordeur open, ik zat nog als gelukkige opa met een stralende kleindochter in mijn armen. Oma nam haar over en ik dacht, jee ik moet nog douchen, wat eten en om kwart over twaalf is het al aantreden. Aan haasten heb ik eigenlijk een bloedhekel, helemaal als je het anders kunt oplossen. Dus, de meisjes gewaarschuwd: “Ik red kwart over twaalf niet, ik kom na, ik zie jullie bij Zeeburgia”. Ik kreeg geen reactie terug, terecht, want ze kennen hun Pappenheimer natuurlijk al een paar jaartjes. Uiteindelijk was ik klaar voor de start, pakte alle spulletjes en keek nog even met een half oog op onze Whatsapp. Ik las “Parkeren drama hier” en “Archimedesplantsoen” en als reactie op de laatste opmerking “Is dit een idee-voor-galgje-woord”. Met de gedachte: ”nou de meisjes draaien al lekker warm”, stapte ik in mijn auto en stuurde richting Zeeburgia. Ik snapte het parkeerprobleem niet, ik kon zowaar voor de deur parkeren, in Amsterdam noemen ze dat geloof ik “gewoon mazzel hebben”. En dat had ik. Op naar de kantine. Na die steile trap te hebben overwonnen (ik zou nog steeds graag eens hun architect willen spreken) liep ik de kantine in. Ik trok de deur achter mij dicht en wat mij daarbij verwonderde was dat de deur nogal zwaar openging door zijn gewicht, maar vederlicht dicht ging. Ik trok hem achter mijn rug dicht en zag dus niet wat er gebeurde, maar hoorde dat wel. “Hééé meneer, gaat u altijd zo met andermans spullen om????”, werd mijn toegeworpen vanaf het buitenterras. Ik draaide mij om, zag dat de deur nog open wagenwijd open stond en bemerkte dat ik alleen de deurklink in mijn handen had. “Mocht zeker niks kosten, bijdehand”, wierp ik terug als antwoord. Met grote verbaasde ogen keek hij mij alleen maar aan, zei niets meer. Daar had hij even geen antwoord op, ik bedoel hiermee niet mijn opmerking over de kosten, maar die opmerking “bijdehand”. Die heb ik uiteraard van Piet geleend (dankje) en die werkte duidelijk wel…..

Hmmm, we spelen op veld drie. Veld één was wel duidelijk te herkennen met al die reclame borden “Heb je geen garage, kom naar sleutelaar Cor dan ben je zeker het haasje” of “schoenen, hakken, zolen, wij maken het, zit je wel na het afrekenen op heten kolen”. Aan de andere kant lagen twee velden haaks op de kantine, dus één van de twee moest het zijn. Ik wilde het aan iemand van Zeeburgia vragen, keek derhalve de kantine rond en zag een man met een Zeeburgia jas. “Die zal het vast wel weten”. Ik stapte op hem af en vroeg of hij mij kon vertellen welk veld veld 3 is. “Oh uh, dan moet ik even kijken”, zei hij, terwijl hij naar het raam liep. Hij wees naar rechts: “dat veld”. En op dat moment zag ik ook dat er hele grote borden bij de velden stonden die aangaven welk veld het betrof. Ik had de meisjes via onze app al aangegeven dat ik er was en zodra ze “decent” waren, ze maar even moesten waarschuwen. “Ja hoor, kom maar met de opstelling, we zijn er klaar voor, kleedkamer 7”. Ik liep naar beneden, alwaar de kleedkamers zijn en begon bij kleedkamer 1, daarna 2 en toen……. Buiten het kleedkamernummer hadden de kleedkamers ook allemaal namen van voetballers. Ahhh….. eindelijk…. kleedkamer 7 met als naam “Luciano Narsingh”.

Ik stond er als versteend: “zitten mijn meisjes in een kleedkamer vernoemd naar LUCIANO NARSINGH……” Ik heb absoluut niets tegen die jongen, maar, ik weet het niet, hij speelt toch bij Feyenoord, dat is toch niet echt des Amsterdams. En Zeeburgia een ras Amsterdamse club (alhoewel ik nu mijn twijfels heb), op spuug afstand van het oude De Meer en dan een Feyenoorder op die deur……. Ik was helemaal van slag. Sinds de mistwedstrijd tegen Liverpool, die ik live heb mogen meemaken in het Olympisch Stadion, ben ik verliefd op Ajax en dan dit…… Even heel diep ademhalen, niet meer naar de letters kijken. Het blijven uiteindelijk wel onze meisjes. Ik bonkte op de deur en mocht naar binnen. “Sorry meisjes dat ik zo laat ben, maar ik moest even naar de intocht kijken van Sinterklaas”, begon ik maar om de “deurervaring” met een kwinkslag te vergeten. Ik probeerde vervolgens mijn opstelling te verdedigen, dat viel letterlijk in het water. Sabine was even richting douches gelopen om het waterflesje te vullen. Tijdens mijn eerste zin kwam er opeens een hoop kabaal uit de douches. Ik weet niet wat er gebeurde of ze nu de verkeerde kraan had of wat dan ook, uiteindelijk kwam Sabine redelijk nat terug, wel lachend. “Ik ben hier even serieus bezig met de wedstrijd, jâh”, was mijn reactie richting haar en de groep, met meteen daarachteraan: “gelukkig is mijn andere dochter wel altijd heel serieus bij een wedstrijdbespreking”. Ik had het nog niet uitgesproken of naast mij begint Arlette heel hard te lachen. “Lekker dan……, dat is nummer twee”, schoot er door mij heen. “Meisjes, laten we gewoon maar lekker gaan ballen”, restte mij om te zeggen, enige andere vorm van bespreking zou alleen maar meer op de lachspieren werken. We gingen naar buiten naar veld drie, zoals dat grote bord aangaf. De meiden van Zeeburgia waren druk bezig met allerlei voetbaldoefeningen. Wij waren ook bezig met allerlei socialize klets dingen. Het wachten was op de scheids. Op enig moment komt vanuit de verte Arlette op mij aflopen met een BH in haar handen??? “Pap, wil jij die even voor mijn bij jou houden, de deur van de kleedkamer is dicht”. Nou ik heb al veel dingen meegemaakt om te bewaren, kettingen, kralen, ringen, gingen in mijn portemonnee als bewaarplaats, maar om daar nu een BH in te proppen gaat niet lukken. Dus bij Gerda de kleedkamersleutel opgehaald en die BH naar de kleedkamer gebracht. Na mijn terugkomst, nog steeds geen scheidrechter, dit hadden we al vaker meegemaakt bij Zeeburgia. Uiteindelijk na een kwartier kwam iemand opdagen en kon het spel beginnen. Eerst een kwartier moeten wachten om vervolgens binnen 10 minuten twee pingels tegen te krijgen was wel apart. Sabine ging verhaal halen of waar meneer de scheids mee bezig was en als hij zo doorging dat we zouden kappen met de wedstrijd omdat dit op deze manier geen enkele zin heeft. “Maar jullie kunnen niet zomaar van het veld af lopen, dat mag niet”, reageerde de scheids verbouwereerd. “Moet je eens opletten als je zo doorgaat, zo fluiten mag ook niet”, reageerde Sabine. Nou het is goed gekomen, de meiden van Zeeburgia konden er ook niets aan doen en wilden net zoals wij gewoon ballen, neemt niet weg, de einduitslag was hiermee eigenlijk al bepaald. De wedstrijd ging min of meer  gewoon gelijk op met kansen aan beiden kanten, de eerste helft was meer voor hun, de tweede helft meer voor ons. Na rust werd er weer gestreden van beide kanten en toen gebeurde het. Daffie…. ze werd opeens omringd door een hoop teamgenootjes, stond voorover gebukt, ik wist niet wat er nu was gebeurd. Ik pakte een bidon en liep naar haar toe. Dikke tranen over haar wangen. Meisjes zijn niet snel kleinzielig bij voetbal, maar dit was duidelijk foute boel. Ze wilde naar onze duckout lopen en ik stelde voor: “Direct naar de kleedkamer is wellicht beter”. Dat deden we, Judith nam het over en liep uiteindelijk met Daphne mee. Zweepslag…..

Memorabel moment. Zijn we daar met zijn allen, in de kleedkamer tijdens de rust. Dionne, Jan en Jonas waren er ook bij. Na het gesprek merkte Jan op richting Dionne: “We moeten gaan anders komen we te laat”. Jonas werd in zijn buggy gezet en daar stonden ze dan voor vertrek, in de gang, met zijn drietjes. Wij begonnen te zwaaien met ons allen: “DAAAAG Jonas”, daar werd dat kleine ventje toch een beetje verlegen van. Maar uiteindelijk begon hij hevig terug te zwaaien, mannetje…..

Gerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.