Wartburgia VR6 – sv Ouderkerk VR3 1-3 (0-1)

Advertentie
         

Het leek wel of de geschiedenis zich herhaalde. De vorige keer tegen Wartburgia moest ik van alles en nog wat doen in en rondom het huis. Nu ook, vrouwlief is een lang weekendje skiën met haar vriendinnetje en dat betekent dat manlief het huishouden moet doen. Dat is absoluut niet erg voor een keertje, wat veel erger was is dat ik tot mijn grote schrik zag dat er geen brood meer was en mijn maag riep duidelijk “ontbijtontbijtontbijt”. Dus snel in de auto gesprongen en op naar Out, natuurlijk meteen de lege flessen en stort ook maar meegenomen. Toen ik bij sv Ouderkerk kwam zaten de meesten al binnen en na wat koffie en thee te hebben gehaald ging ik er gezellig bij zitten. Wachten was nog op drie meisjes die maar niet kwamen, althans dat dacht ik. “Waar zouden ze nou toch blijven, zouden ze later komen, heb jij misschien iets gehoord?”, vroeg ik Saskia. “Wie?”, antwoordde ze. “Nou Daphne en zo….” “Oh, die staan al een hele tijd buiten te wachten op ons vertreksein…..” Ik was met de auto en Steefje zou voor mij chaufferen naar Wartburgia, dat is beter voor mij en voor degene die achter mij zou moeten zitten indien ik stuur.

Ik stapte als laatste in, normaal heb ik altijd muziek aanstaan, de radio echter stond nu heel zachtjes, duidelijk zachter gezet. Dat belooft wat, want als een meisje de radio zachter zet en er zitten daar boven op nog twee andere meisjes in de auto, dan weet je dat het vrolijk gekwek niet door muziek mag worden gestoord. Op het moment dat Steefje de moter startte, gingen die drie ook gelijk in de “aan” stand. Onderwerp van vandaag was de verzorging van een 3e helft. VR3 is namelijk uitgenodigd om een keer de 3e helft te organiseren. Ik kan natuurlijk niets verklappen, maar dat wordt nog wat. Ik heb nu al medelijden met onze Piet.

Tegenwoordig moet je overal betalen voor parkeren in en rond Amsterdam. En Yellowbrick is wel handig dus aangezet. Het is echter wel enorm handig als je weg gaat dat je hem ook weer uitzet. Gelukkig viel deze plek niet onder centrum Amsterdam anders had ik een week moeten overwerken. Terwijl de meisjes zich gingen omkleden, ging ik wat te drinken halen. Naast mij aan de bar bestelde net voor mij een meneer koffie. “Heeft u ook ingrediënten”, vroeg hij. “Ja hoor, alles vindt u op de bar”, kreeg hij vriendelijk terug. Dus hij pakt melk en doet dan in zijn koffie, daarna pakt hij een zakje suiker en wil dat net leeggieten in zijn koffie terwijl ik droog opmerkte: “Ik weet het niet, maar volgens mij is dat mosterd meneer….”. Jeetje, het was maar een grapje, maar wat schrok die man, door zijn terugtrekkende beweging vloog de suiker van schrik over, achter en voor de hele bar en hij zelf ging zowat van zijn stokje. Enfin, 112 was net niet nodig, ik liep uiteraard wel met wat leedvermaak terug naar onze tafel. Na een korte tijd werd ik ontboden voor de opstelling. Ik drukte onze meisjes op hun hart dat we aan een revanche toe zijn. Thuis verloren we met maar liefst 4-1, dus dat moest worden rechtgetrokken. Ik beloofde een biertje als ze zouden winnen en dat bleek achteraf dus niet tegen dovevrouws oren te zijn geweest. Er werd een mooi resultaat behaald, 3-1 gewonnen. Een zonnetje doet toch wonderen bij onze meisjes, dan spelen ze een stuk beter en natuurlijk daarnaast ook het mooie vooruitzicht dat ik hun had gesteld deed blijkbaar soortgelijke wonderen. Eenmaal weer thuis bij sv Ouderkerk zagen we vanuit de verte een hele lege kantine, niemand te bekennen, zelfs geen biljarters. Suus K moesten we afzetten bij de fietsenstalling en bij het draaien van de auto stapten net Suus L en Margot uit hun auto. “Gaan jullie soms naar de kantine?”, vroeg ik. “Jaha, we doen toch nog een drankje?”. “Nou er is niemand van ons en de kantine lijkt wel helemaal leeg”, antwoordde ik. “Maarruh jullie gaan toch nog wel mee, één drankje…. ahhh….” “Sorry, wij moeten weg, wij kunnen niet…”, antwoordde ik weer. Je zag de teleurstelling in hun ogen alsmaar groter worden. “Jammer”, kwam teleurgesteld vrijwel gelijktijdig uit beider mond. Ze draaiden zich om en liepen weer naar hun auto.

Volgende keer spelen we eindelijk weer eens thuis. Mag ook wel na drie keer uit achter elkaar. Dan nemen we weer een ouderwetse borrel in de kantine, behalve de zwangere soepkippen onder ons natuurlijk, 0,0…..

Memorabel moment. Na afloop hebben we even van onze overwinning genoten met een drankje. Toen we begonnen met voetballen trokken de wolken weg en kregen zelfs te maken met een blauwe lucht ofwel een lekker zonnetje. Wat een enorm verschil tegen Aalsmeer vorige week…… We gingen na afloop dan ook bij Wartburgia op hun nieuwe dakterras zitten om te toosten. Echter na een tijdje kregen we wat sluierbewolking en toen de zon zich daarachter verschool werd het weer wat killer. Dit deed Margot, Suus L en Gerda doen besluiten om naar binnen te verhuizen. Op enig moment gingen de andere meisjes zich douchen en omkleden en ben ik naar die drie gegaan in de kantine. Wie schetst mijn verbazing. Gerda met haar mobieltje in haar hand, Margot met haar mobieltje in haar hand en niet te vergeten Suus L met haar mobieltje in haar hand. “Heet dit nu gezellig de overwinning vieren, tsjongejonge”, merkte ik op, “of zijn jullie zogenaamd de stand aan het door appen……”. Waarachtig de mobieltjes werden weggelegd en ik werd aangekeken met drie paar verbaasde ogen……

Gerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *