Wartburgia VR6 – sv Ouderkerk VR2 8-1 (3-1)

Advertentie
         


Het was eigenlijk best een ongezellig begin. Normaal kom je bij sv Ouderkerk, gaat even de kantine in, neemt wat te nuttigen, krijgt Piet over je heen omdat je te laat bent of wat dan ook. Nu….. helemaal niets. Terwijl ik kwam aanrijden zag ik de meisjes richting parkeerplaats lopen. “Zo laat ben ik toch niet, half twee verzamelen en mijn klok in de auto gaf vijf over half twee aan”, schoot er door mij heen. Na de auto te hebben ingeparkeerd, liep ik naar de meisjes, mijn verbaasde blik kwam over en dus zonder iets te zeggen kreeg ik te horen dat de kantine dicht was.

Voor mij was het een dubbele heenreis. Ik had een auto die achteraf thuis eigenlijk ook heel nodig was. Dus ik reed even heen en daarna weer terug om met Sabine weer heen te gaan. Op mijn eerste heenreis, samen met Ellen en Lisanne, kwam natuurlijk Valentijn ter sprake. “En”, vroeg Lisanne aan Ellen: “Hoe was jouw Valentijn?” “Nou Bart heeft me wel verwend hoor, ik kreeg eerst een heerlijk ontbijtje op bed met allemaal lekkers natuurlijk en daarna blahblahblah” Ik keek in mijn achteruitkijkspiegel Lisanne aan die verschrikt het verhaal aanhoorde. Na 10 minuten onafgebroken  uitleg te geven vroeg Ellen tenslotte aan Lisanne:  “En jouw Valentijn, Lies?” “Wat dacht je, mijn Jeroen heeft daar absoluut niets mee, dus niets, nada, ik heb gewoon zelf mijn ontbijt gemaakt” Ik kon er op wachten, twee meisjes gezichten keken mijn kant op, de vraag was van de gezichten af te lezen: “En de jouwes….?” “Weetje, een paar jaar geleden lag er een hele stapel kaarten op de deurmat en moest ik tekst en uitleg geven aan vrouwlief, dus ik heb een algehele mail de deur uit gestuurd met een “Help, niet meer doen”. Gelukkig kwam dat aan”, knipoogde ik terug.

Na ze te hebben afgezet reed ik weer retour om de auto terug te brengen en even later zat ik weer met Sabine in de auto richting Wartburgia. Ik kon het niet nalaten om te vragen of zij nog iets van Valentijn had gemerkt. “Hahahahahahahahahaha”, was haar antwoord. We kwamen om 14:44 aan op Drieburg aan en zagen in de verte onze meisjes al spelen. “Hmmm, we zouden toch om 14:45 beginnen, jammer dat welkomsdrankje moeten we dan maar even vergeten”, schoot er door mij heen.

Het was duidelijk niet onze dag. In de eerste 15 minuten had ik er alle vertrouwen in, maar daarna leek het wel prijsschieten. 8-1 klop, wat moet ik er meer van maken. Ik wil absoluut niemand iets te kort doen, maar sommigen zaten duidelijk niet in de wedstrijd. Dat kan gebeuren en absoluut niets mis mee. Neemt niet weg, de derde helft was weer als vanouds.

Memorabel moment. Op enig moment moest er worden gewisseld. Kim was aan het vlaggen en moest erin. Ik werd gevraagd om het stokje van haar over te nemen. Geen probleem natuurlijk. Ik liep richting haar kant en passeerde daarbij de duckout van de vijand. En wie zit daar….. de opa van Michelle. “Uh, je gaat bij de vijand zitten?”, was mijn vraag. “Zij scoren het meest en ik dacht dat wij het waren, dus ik zit hier goed was mijn idee”, was zijn antwoord.

Gerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *