Wartburgia VR6 – sv Ouderkerk VR2 6-1 (3-0)

Zou ik dan echt helemaal alleen gaan dit keer in de auto naar svo? Gelukkig een kwartier voor vertrek werd ik gebeld door Roos: “Zeg Gerd, ik zag dat jij rijdt, zou je mij kunnen oppikken, ik heb de wastas”. Gelukkig toch een gezellige kwek in de auto. Ik had vijf minuten voor verzameltijd afgesproken, dan zijn we ruim op tijd, nou dat waren we dus alles behalve. Ik wilde net de auto instappen en zag dat het kinderzitje er nog in zat. Nou, die moest er natuurlijk uit want er zouden meisjes met mij mee rijden. Ik het stoeltje eruit gefrommeld, zette hem in de gang en wilde weer naar de auto lopen. “Oh Gerd, voordat je weg gaat wil je voor mij nog even een verlengsnoer halen voor mijn lampjes buiten”, hoorde ik vrouwlief achter mij zeggen. Ik weer naar binnen poortsleutel gepakt, naar de poort, verlengsnoer gezocht, weer terug naar binnen, sleutel weggelegd, snoer aan vrouwlief gegeven en op naar de auto. Natuurlijk….. Ik wilde net de voordeur uitgaan en hoorde vrouwlief weer achter mij: “en wil je alsjeblieft ook de vuilnis meenemen…..” Enfin, ruim te laat pikte ik Roos op en samen gingen we naar svo. Het leek wel of Piet mij stond op te wachten. Hij stond op het terras, begon te grijnzen en zei met wat sarcasme in zijn stem: “Zo bijdehand, je bent zeker weer lekker op tijd….”. De meisjes zaten in de kantine te wachten en je kon het “zo ben je daar eindelijk” van hun gezicht aflezen. “Zijn we compleet, Gerrie”, vroeg Vivian: “dan kunnen we gaan”. “Ja, volgens mij wel, maarruh eerst even een bakkie doen?”, vroeg ik hoopvol. Het antwoord dat ik kreeg was wel te verwachten: “Dat doe je daar maar, we zijn al zo laat…..”

Op weg naar Warburgia hebben we alleen maar gelachen in de auto. Gaby en Roos reden met mij mee. Ik was de parkeerplaats bij svo nog niet afgereden of Gaby begon te lachen en vertelde mij dat ze afgelopen zondag zo ontzettend had moeten lachen om haar Maarten. Het was die dag een samenspan tussen VR2 en ZA2. Wat was er gebeurd. Wel, ik kreeg een whatsappje van Maarten: “Zeg Gerd, jij had mij zaterdagavond gebeld, maar hadden wij iets afgesproken toen, dat ben ik namelijk helemaal kwijt” “Ach dat kwijt zijn heb ik ook wel eens, hè Edwin”, dacht ik en schoot in de lach toen ik dat las. “Wat is er? “, vroeg Jeroen nieuwsgierig toen hij mij hoorde lachen en ik vertelde hem dat ik Maarten had gebeld om hem te vragen waar de oude Gerard Verscheer ook alweer woont, die kent hij goed en dat hij zich niet meer kan herinneren of we nu iets hadden afgesproken of niet. Jeroen schoot ook in de lach en zei: “Wacht even, ik app hem” en Jeroen appt Maarten: “Haal jij eerst mijn vader op en dan mij?”. Je kon erop wachten, twee tellen later wordt Jeroen door Maarten gebeld of wat we dan gingen doen. “Vanavond naar de film, Overlords”, hoorde ik Jeroen zeggen met daarachteraan: “wacht ik geef je mijn vader even, die heeft alles bedacht” Ik kreeg Maarten aan de lijn en vertelde hem dat we hadden afgesproken om met zijn vieren naar de film te gaan en dat hij de kaartjes dan wel zou regelen. Ik vroeg hem wel Felix even te bellen want ik wist niet zeker of Felix wel kon. Nadat ik Jeroen zijn telefoon had teruggegeven seinde hij meteen Felix in via whatsapp: “Maarten belt je zo, voor de bioscoop, zeg maar dat je niet kunt vanavond”. Zo ging het nog een tijdje heen en weer, Maarten snapte er steeds minder van. Uiteindelijk hebben we hem maar uit zijn droom geholpen, want hij stond bijna op het punt om kaartjes te bestellen. Dit was dus een mooi samenspel tussen VR2 en ZA2 en leidde tot een hoop vermaak. Maarten, toen nog steeds in opperste verwarring, zijn laatste woorden waren: “jullie doen gewoon lelijk tegen mij……” Steefje vond het zielig, maar kon er wel hartelijk om lachen. Gaby had alles van haar kant meegekregen en moest enorm haar lachen inhouden thuis. Terwijl wij dit verhaal aan Roos vertelden werd het steeds vrolijker in de auto.

Eenmaal bij Wartburgia kreeg ik een goede waarschuwing: “Denk erom, hier is betaald parkeren”. Ik snel naar de betaal paal voor het zone nummer en mijn Yellowbrick ingesteld. Nadat alles keurig te hebben afgehandeld keerde ik weer terug en zag dat de meisjes die rechtstreeks zouden gaan ook al waren gearriveerd. Zij naar de kleedkamer, Gerda en ik naar de kantine. Terwijl Gerda zich aan een tafeltje nestelde, ging ik wat te drinken halen. Na een tijdje liep ik met onze drankjes naar de tafel alwaar Gerda zat en zag dat Lisanne naast haar stond. Beetje verbaasd vroeg ik aan Lisanne: “Doe jij niet mee vandaag?” “Ikke wel, tuurlijk, waarom zou ik niet mee doen?”, vroeg ze verbaasd terug.

“Nou ja, iedereen is zich aan het omkleden en jij staat hier”, antwoordde ik. Ze zette grote ogen op en zei met schrik: “Oh, uh, ja, ik kom hier net aan, welke kleedkamer hebben we dan?” “Vier” En weg was ze.

De wedstrijd verliep zoals Gaby verwoordde toen ik haar had gewisseld: “Het is toch niet eerlijk, wij spelen steeds op hun helft en maken geen doelpunt en als zij een keer uitbreken ligt de bal er meteen in”. Ach, en mijn meisjes liepen na afloop best wel teleurgesteld van het veld.

Memorabel moment. Ik had aan Gaby en Roos gevraagd om een beetje op te schieten na de wedstrijd. Om half zeven begon Ajax en dan wilde ik graag thuis zijn. We begonnen om kwart voor vier dus dat moest lukken als zij snel waren. Na de wedstrijd, welke dus heel leuk een kwartier later was begonnen liep ik mee naar kleedkamer voor de ballen. Gerda stond er al en ik vroeg haar of ze wat wilde drinken. “Nee, Carolien gaat meteen weg en ik ga met haar mee, de anderen die bij Carolien zaten hebben zich verdeeld”. “Oké, zeg alsjeblieft even tegen Gaby en Roos dat ik op hun wacht in de kantine”. Ik zat boven in de kantine te wachten en warempel ze waren echt snel. We gingen naar de auto en reden weg. Oeps, Yellowbrick, schoot er door mij heen. Ik bijna vol op de rem, verontschuldig mij en zet de ‘meter’ uit. Gauw weer verder. We rijden bijna bij het bloemenstalletje en daar gaat mijn telefoon. Ik haal hem uit mijn borstzak en kijk er met een schuin oog op. Ik zag ‘Sabine’ op mijn scherm staan. Weer op de rem, nu iets te enthousiast want de motor sloeg af. Terwijl er in de auto werd gegrinnikt nam ik de telefoon op. “Zeg pap, ben je al weg” “Ja” “Oh, zou je niet nog iemand meenemen? Ik sta hier nu met 4 anderen, dat wordt proppen”, zei ze met een beetje ondertoon. “Ja, ja”, ik kom al. En ik draai al mopperend om: “En niks zeggen hè, dan weet ik toch ook niets”. Daar stonden ze met een hoop. Arlette vroeg of ik haar tas mee wilde nemen. “Gooi maar achterin”. Na snel een meisje ingeladen te hebben en na een paar opmerkingen heen en weer, eindelijk op naar huis. Al met al zou ik dus ook dit keer niet op tijd zijn, nu voor mijn Ajax wedstrijd. Terwijl ik uitstap en de achterklep opendoe, hoor ik opeens half verwijtend vanuit de deuropening: “Je hebt de fietssleutel van Arlette meegenomen, die zit in haar voetbaltas…….

Gerd

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.