VVGA VR1 – sv Ouderkerk VR2 2-4 (0-2)

Hoe slecht kun je beginnen. Sabine zou haar kleine turf naar ons brengen, voor haar middagslaapje, oma zou op haar passen en wij zouden dan met de auto vanaf de Overweg vertrekken. Ik zat aan tafel met een bakje koffie. Vlak voordat Sabine en Carly kwamen, dacht ik: “Kom ik zet alvast de spullen klaar”, stond op van tafel en liep richting schuur. Onderweg gebeurde het, ik liep iets te dicht langs een stoelpoot en liet mijn kleine tenen op een behoorlijk hardhandige manier kennis maken met diezelfde stoelpoot. Nadat ik een paar voor zo’n situatie gebruikelijke woorden in een nogal luid en volumineus geluid uit mijn mond liet ontsnappen, begon ik met een geïmproviseerde dans en terwijl ik mijn pijnlijke tenen vasthield luisterde ik of ik geen gebonk van mijn buren op de muren zou horen met erachteraan: “mag het wat rustiger….”. Het lopen ging opeens niet meer zo soepeltjes. Ik heb in ieder geval maar gauw mijn schoenen aangetrokken om een tweede pijnlijke botsing te voorkomen. Onderwijl kwam er een whatsappje binnen van Ellen: “Meiden, ik heb mijn oude voetbalschoenen weggegooid maar ben helemaal vergeten nieuwe te kopen, heeft er iemand een reservepaar voor mij?“ Ik was gelukkig dus niet de enige die een valse start had.

Sabine kwam en we gingen weg. “Is er wat pap, je loopt zo uhh… apart?” “Nee hoor niets, lijkt maar zo”, probeerde ik mijn stupiditeit te verhullen. Vele meisjes stonden al op het terras en waren bezig met verzamelen. Terwijl ik aan kwam lopen keken ze mij aan en je kon er op wachten natuurlijk. “Hé, wat loop je gek, is er wat….?”. “Nee hoor, loop ik gek dan? ”, antwoordde ik semi verbaasd. Op weg naar de parkeerplaats ging ik natuurlijk in de rij als laatste lopen.

We waren redelijk vroeg bij VVGA. Terwijl we buiten zaten te genieten van het zonnetje vergaten we helemaal de tijd tot er eentje wakker werd. “Zeg…. Hoe laat moeten we eigenlijk beginnen?” “Half twee, hoezo?” “Het is namelijk tien over één…..” Iedereen schrok wakker en ik gaf maar als advies dat ze naar de kleedkamer moesten rennen, dan waren ze meteen warm gelopen. Jan zou coachen, ik zag hem echter al een hele tijd niet. Saskia kwam uit de kleedkamer om te vragen voor de opstelling en Jan kwam gelukkig gelijktijdig uit de kantine met een broodje en patat. “Zeg Jan, Saskia vraagt of je wilt meegaan voor de opstelling”, wierp ik naar hem toe. “Néééhh, ga jij maar, ik heb net een patatje. Ik moet Jonas ook nog te eten geven en zijn luier verschonen….” Nou daar ging ik dan maar, achter Saskia aan. Jan zijn opstelling werd geaccepteerd, de laatste restjes bij elkaar gezocht en op naar het veld. We waren koud op het veld of de scheidrechter floot voor de aanvoerders en vlaggers. Ik liep naar hem toe, wisselde de gebruikelijke kennismakingen uit, nam het vlaggetje in ontvangst en liep weer van hem weg. Na een paar stappen bij hem vandaan te zijn hoor ik opeens: “Kunt u wel vlaggen, u loopt nogal moeilijk…..” “Jah jah jah, gaat goedkomen”, antwoordde ik.

Op enig moment was er aan mijn kant ingooi voor VVGA. Een meisje pakt de bal, gooit in en wordt afgefloten vanwege beentjes van de grond. Ze krijgt de bal weer toegeworpen en kijkt mij, terwijl ze de bal vasthoudt, vragend aan, zo van: “Mag ik nog een keer?” “Nee, wij mogen nu, jij bent af”, antwoordde ik op haar vragende blik. Terwijl Kim de bal uit haar handen nam, wendde ze haar vragende blik van mij af en liep het veld in. Paar minuten later weer ingooi voor VVGA, weer datzelfde meisje, ze pakt de bal op en kijkt mij weer vragend aan. “Die is nieuw in de voetballerij en weet niet hoe in te gooien”, dacht ik en voordat ze wat kon vragen legde ik haar uit hoe je moet ingooien. Haar blik veranderde van vragend naar onbegrijpend. Onderwijl komt er een andere speelster van VVGA aangelopen, pakt de bal uit haar handen en maakt aanstalten om in te gooien. Ik gaf het meisje als wijze raad om maar even goed te kijken naar haar teamgenootje, hoe moet worden ingegooid. Terwijl ze mij onbegrijpend aankijkt loopt ze weer het veld in. Na verloop van de wedstrijd kwam ik er achter dat het een Engels meisje was die geen ene woord Nederlands verstaat…..

In de pauze haalde ik zelf ook wat te eten en een biertje voor Jan en mij. “Kan ik u helpen?”, werd mij gevraagd. “Jazeker, mag ik een wit bolletje ham en twee biertjes, alstublieft”. “Ja hoor”. De dame draait zich om en begint mijn bestelling op de kassa aan te slaan. Ze draait zich weer om naar mij en vraagt: “Sorry, zei u nu wit of bruin?” “Wit, alstublieft” Vervolgens loopt ze naar de tap en begint bier te tappen, zet de glazen neer om het schuim te laten optrekken en vraagt weer aan mij: “Sorry, nog een keer, wat was het ook alweer, wit of bruin?” “Wit, alstublieft” Ze vraagt aan haar maatje of hij de biertjes wil aftappen, dan kan zij ondertussen het broodje maken. Even later krijg ik het bolletje in mijn handen geduwd, doe hem zonder op te letten in mijn jaszak, neem de biertjes in ontvangst en loop naar buiten. Na de biertjes op tafel te hebben gezet, pak ik het bolletje uit mijn jaszak en neem een hap, toen merkte ik het pas….. “Sorry, wilt u wit of bruin”, galmde er door mijn hoofd en nam nog een hap van het bruine bolletje met ham, dat laatste klopte dan wel.

Anouk had het in ieder geval gezellig. Eerst kwam Peter Heerschop regelmatig vragen wat de stand was en even later verscheen Arie en ging een tijdje gezellig bij haar staan.

Met de ingooien ging het niet helemaal zo als het hoort. Ik zal geen namen noemen maar Lisanne mag op een gegeven moment ingooien en je ziet aan haar dat ze een verre inworp wil doen. Ze neemt een aanloop, ze stopt niet bij de zijlijn echter loopt tot ieders verbazing gewoon door tot bijna aan de rand van het strafschopgebied en gooit hem keurig (en ver) in. Alleen flauw dat de scheids een andere mening was toegedaan. De sportieve wedstrijd eindigde uiteindelijk in een 4-2 overwinning voor onze meisjes en dat betekende dat daar even een toast op moest worden uitgebracht. Dat deden we dan ook. Sjaan was helemaal blij en in haar nopjes, zij had een 0,0 van de tap. “Iets voor bij sv Ouderkerk”, zei ze al glunderend.

Memorabel moment. Het was een uiterst sportieve wedstrijd en na afloop vroegen de meiden van VVGA: “Als jullie ook eens vriendschappelijk willen spelen, dan houden wij ons aanbevolen. We vinden jullie echt een heel leuk team om tegen te spelen”. En daar hebben die meiden van VVGA 100% gelijk in, de enige en echte sv Ouderkerk VR2 is inderdaad ook een heel leuk team.

Gerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *