United Davo VR1 – sv Ouderkerk VR3 2-4 (1-3)

Och, wat kunnen meisjes toch in paniek raken. Een klein beetje achtergrond om het voor derden iets duidelijker te maken. Onze Willie is langdurig geblesseerd en laat dat nu ook nog eens onze vaste keepster te zijn. Het is natuurlijk bijzonder rot voor zo’n meisje, maar voor ons duck-outers niet zo heel erg, want ze verzorgt ons aan de kant van het veld ontzettend goed met lekkere drankjes. Neemt niet weg dat we geen keeper hebben. Dus ik met mijn random getallen generator in mijn ene hand en mijn pen in mijn andere hand een roulatieschema gemaakt. Ofwel iedereen komt een keer aan de beurt. Dit keer was het de beurt aan onze Sjaan. Ik heb wel eens gekscherend gezegd dat al je twee skistokken op de doellijn prikt die waarschijnlijk meer ballen tegenhouden dan onze lieve Sjaantje. Wat was ze dan ook blij dat Jolita had aangeboden om te keepen, maar wat gebeurt….. Ik krijg op de zaterdagochtend een whatsepje van Jolita: “Ik ben hartstikke ziek, sorry het gaat hem helaas niet worden vandaag”. Met een beetje leedvermaak stuurde ik het bericht door naar onze VR3 app en zag Sjaan haar verschrikte blik al duidelijk voor mijn ogen. De verzendtoets was nog warm en daar kwam de reactie al binnen van Sjaan: “Waaaat, nee hè, kunnen we Anne niet vragen of Samantha….” Hihi, bij elk woord dat ik las hoorde ik de okseltjes van Sjaan steeds meer klotsten. Naarmate de tijd verstreek, we genadeloos steeds dichter bij het verzameltijdstip kwamen en ev. invallers alsmaar niet konden worden bereikt, werden de whatsepjes van Sjaan steeds wanhopiger: “Oh nee hè, Samantha (keep VR2) is ziek die kan niet, is er…..” Normaal lees ik op de zaterdagochtend de krant, maar dit soort leedvermaak van anderen is vele malen leuker natuurlijk. Ik kreeg er dan ook steeds meer schik in en wachtte met spanning op de volgende wanhoopskreet van Sjaan. Ze kwamen ook steeds sneller na elkaar en inderdaad steeds wanhopiger, heerlijk heerlijk heerlijk, en wat smaakte mijn koffie er goed op….. Doorie, toen schoot Isabelle er doorheen: “Sjaan, anders ga ik wel voor je op doel als het je zo hoog zit” Weg leedvermaak, weg innerlijk gniffelende lach, weg spanning wat het volgende appje voor wanhoopskreet zou brengen, wel een enorme opluchting van Sjaan haar kant, maar voor mij was de lol er meteen af. Helemaal toen Sjaan even later er nog één whatsepje door liet komen “ANNE KAN…….”. Nou dat was het dan. “Die maakt nu een vreugde dans”, dacht ik bij mezelf. Helemaal teleurgesteld was ik, dan maar terug naar de orde van de dag. Ik mocht weer met dochterlief meerijden, kostte me wederom witte bolletjes met Filet Americain. We reden bij sv Ouderkerk de parkeer plaats op en ik zei: “Oeh, daar is een leeg plekje, zelfs wel drie naast elkaar, dat moet je nu in één keer lukken toch”. Ze pakte meteen het eerste plekje, alleen de bestuurdersdeur van de auto die er al geparkeerd stond, stond wagenwijd open. Dus even flink op de toeter. De deur vloog dicht en ik zag een enorm geschrokken Suus K met een nogal aparte blik in haar ogen allemaal dingen zeggen. Maar ja, beide raampjes waren dicht, die van haar en die van mij en met mijn liplezen kom ik niet ver. Toen ik even later vroeg wat ze allemaal aan het brabbelen was, kreeg ik volgens mij niet de waarheid te horen…… Dit keer reed Maarten met ons mee, ook hij was zeer te spreken over de Donald Duck die op de achterbank lag. Echter….. Arlette startte de moter, zette de radio aan, de eerste muzieknoten ontsnapten nog maar net uit de luidspeaker en…. “Hééé, kerstliedjes, daar ben ik gek op”, kwam er vanaf de achterbank met meteen daarachteraan iets wat heel erg in de verte op karaoke leek. “Uhhh, kun je je zo wel concentreren als je een DD leest?” probeerde ik als voorzichtige hint. We hebben dus de hele weg mogen genieten van de zangkunsten van Maarten, tenminste wat daar voor moet doorgaan. Ik ben lange tijd niet zo blij geweest toen ik bij de tegenpartij mocht uitstappen. Met drie mooie doelpunten voor togen we richting thee. In paniek werden we opgewacht door onze gastvrouw. Sorry jongens, maar de stroom is uitgevallen, de hele straat is donker. “Ohoh, doet de tap het ook niet”, vroegen wij meteen verschrikt uit één mond. Gelukkig wist ze te vertellen dat die op de noodaccu werkte, stel je eens voor zeg. Nou niet alleen de hele straat, maar ook in de kleedkamer was het pikkedonker. Dus maar even buiten thee nuttigen. In de tweede helft kwamen we niet verder dan een 1-1, dat was echter ruim voldoende om de drie verdiende punten mee naar huis te nemen. Toen we weer terug kwamen in de DAVO kantine was het wel sfeervol. Ze waren druk met de inrichting bezig voor hun kerstfeest diezelfde avond. De kerstboom stond er donker bij maar de kaarsjes op tafel en bar deden zo meer hun best. “Zo, zullen we dan het digitale wedstrijdformulier dan maar even verder invullen op jullie PC”, zie ik met een gemeen lachje. “Nee, dat kan niet, we hebben geen stroom”, was het antwoord. Op mijn vraag hoe het nu moest gaan met het kerstdiner vertelde die vrouw mij dat het gas het gelukkig wel deed. Alleen er stond een ijstaart in de vriezer en tsja die deed het dus niet. “Oh daar heb ik wel een oplossing voor zei ik gevat en riep: “Meisjes, meisjes we moeten een probleem wegwerken….., nou ja voor het een probleem wordt……”. Douchen deden we maar thuis, bij sv Ouderkerk. Die waren net schoongemaakt door onze Piet, Aart en Hennie, dus die waren heel blij met onze actie…….

Memorabel moment. We hadden dit keer zowaar een “pupil van de week”. Fay was mee, met haar ome Jan en tante Dionne. We zaten in de kantine en toen Fay de kleedkamer uitkwam sprong er meteen een brede glimlach op onze gezichten. Helemaal in tenue was ze gestoken door onze meisjes. Dat was natuurlijk een super leuk gezicht “Zeg shirtje waar ga jij met dat meisje naar toe”. Uiteraard mocht ze de aftrap nemen en een doelpunt maken. De meiden van de tegenpartij er meteen overheen, maar deze telt niet hoor…….

Gerd

untitled

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *