sv Ouderkerk VR3 – WV-HEDW VR4 0-0 (0-0)

In mijn laatste verslag van afgelopen seizoen schreef ik dat ik een tweeledig gevoel had. Ik had enorm veel zin in de voetbalmiddag maar wist dat het weer de laatste wedstrijd zou zijn. Nu had ik een éénledig gevoel, ik had enorm veel zin in de voetbalmiddag, het was weer de eerste wedstrijd van het seizoen en ik wist zeker dat ook dit seizoen weer een super leuke wordt met de meisjes van VR3.

Het zonnetje scheen volop, de temperatuur was goed, dus wat wil je nog meer. Op weg naar sv Ouderkerk eerst even de doos voor Dionne ophalen bij Steefje. Deze moest vol worden gepropt met allemaal surprises voor het komende kleintje. Met de bidons in mijn ene hand en de doos in mijn andere, vervolgde ik mijn weg. Eerst werd ik ingehaald door Vivian en Nikki: “Hoi Gerrie, mooie doos” werd er vrolijk geroepen, het “Zullen we wat van je overnemen” bleef achterwege. Ook toen even later Carolien mij passeerde was het eenzelfde verhaal. Naja het was niet zwaar dat scheelde. Ik was wel stomverbaasd toen ik langs de kantine liep en verderop Arlette zag staan. “Wat ben jij vroeg? Normaal ben je ook altijd te veel laat net als ik!” “Ja, maar pap, het is zo mooi weer, sorry”. Dat we blij waren om elkaar weer te zien spreekt voor zich en dat de meisjes er zin in hadden natuurlijk ook. Met zijn elven moest er worden aangetreden, dus meteen vol aan de bak, goed voor de komende spierpijn. De voorbespreking moest wat worden ingekort, want door omstandigheden moest de surprise doos vóór de wedstrijd worden gegeven in plaats van erna. Nadat Jan zijn opstelling had doorgegeven en nog een paar handige tips was het de beurt aan Steefje om de doos te geven, die bleef echter rustig doorgaan met het geven van stukjes brood aan Pelle. Ik denk dit gaat niet helemaal goed, dus nam het woord. “Leuk seizoen, Jan is vandaag coach, de bal is rond, we gaan voor de winst, plezier in ballen…..” en nog meer van dat soort onzin geleuter waar helemaal niemand op zit te wachten. Dat ik allemaal verdwaasde blikken kreeg toegeworpen begreep ik natuurlijk dan ook wel. Onderwijl dat ik met mijn verhaaltje bezig was, de meisjes mij steeds verdwaasder aankeken, schopte ik steeds harder tegen de voeten van Steef en sliste tussendoor richting Steef: “Doos, doos… doos….” Toen ze eindelijk in de gaten kreeg dat ik niet haar bedoelde maar wat anders, nam ze het gelukkig over. De stemming werd er meteen een stuk vrolijker door. Dionne nam de surprise doos met een brede glimlach aan en mocht traditie getrouw het eerste cadeautje meteen openmaken. Natuurlijk ook raden door wie gegeven. Ze raadde één keer, twee keer, drie keer, steeds nee als antwoord. Wanhopig ging ze tenslotte maar het rijtje af en telkens wederom nee. “Van wie dan?????”, vroeg ze uiteindelijk hopeloos. “Van Saskia, maar die is er niet!!” Leuk hoe een meisje stomverbaasd kan kijken. Na de feestelijke activiteit eindelijk het veld op en eindelijk weer ballen.

De eerste helft ging gelijk op met over en weer kansen. Zij hadden wel wissels en hun coach maakte er dan ook dankbaar gebruik van. “Wordt er alweer gewisseld klonk het vanuit onze supportersgroep”. Michelle hoorde dat en riep met een glimlach van oor tot oor terug: “Dat hebben wij niet nodig”.

In de pauze wilde ik de meisjes een compliment geven in de kleedkamer, eerste competitiewedstrijd, geen wissels, toch doorgaan…. Terwijl ik met mijn vlaggetje langs de massage/blessure ruimte liep lag daar ene FK uit OadA heel zielig te doen. “Nou en toen kreeg een trap tegen mijn scheen, jaha dat deed heel pijn en toen……”, hoorde ik hem overdreven melodramatisch zeggen, met nog veel meer zielig gedoe erachteraan. Ik kon niet anders en reageerde met: “hé…. watje…. ga dan op dammen en niet op een contactsport!”. Hij keek mij verbaasd aan en zei op zijn manier gevat (dat dacht hij tenminste): “Vlag jij nou maar een keer voor buitenspel….” Schouderophalend ging ik verder en hij ook met zijn dramaspel, je zou bijna een collectebus neerzetten. De tweede helft was hetzelfde. Ik moet zeggen dat wij iets betere kansen hadden op een doelpunt. Paar keer alleen voor de keeper en dan nog niet erin krijgen. Zij hadden één echte doorbraak, maar onze Willie wist met het doorgebroken meisje wel raad…. De laatste 10 minuten moesten we met 10 meisjes verder, een meisje had last van kramp en kon niet meer. Gelukkig was ze op tijd hersteld voor het halen van de versnaperingen.

Het bleef bij 0-0 en het werd nog heel gezellig op het terras. Zelf onze gewezen vijand bleef nog lang nagenieten.

Memorabel moment. Terwijl de meisjes bezig waren elkaar het leven zuur te maken op een sportieve manier, kwam meneer FK uit OadA aangelopen, heel kwiek lopend tot hij plotseling zag dat ik naar hem keek. Vrijwel direct werd het gehinkel ingezet en natuurlijk een heel pijnlijke blik opzetten. “Stel je toch niet aan Floor*)”, wierp ik hem toe. Met een zwaar overdreven pijnlijk gezicht, zoals alleen mannen kunnen trekken, kwam hetzelfde gevatte (weer volgens hem) antwoord: “Let jij nou maar op Wirz, er loopt iemand buitenspel!” En al hinkend liep hij verder.

*) Gelijkenis van namen berust louter op puur toeval.

Gerd

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.