sv Ouderkerk VR3 – VVGA VR1 5-2 (0-1)

Advertentie
         

Ik had weer eens een hoop spulletjes om mee te nemen en was lopend. Dus via whatsapp aan Arlette gevraagd of zij mij wilde komen ophalen, als ze met de auto ging tenminste. Dat ging ze. “Graag ruim voor half twee, we hebben bar en keukendienst en ik wil om half twee de bar bezetten”, appte ik terug. “Oh, nou ik doe mijn best, ik wil nog naar dat huwelijk van Harry en Megan kijken…..”, kreeg ik als antwoord. Nu werd het tijd om te telefoneren, om blaren op mijn vingers te voorkomen: ”Ik leg alles in de gang, bidons, intrapballen, shirtjes, bord, als je dat wilt oppikken en meenemen zie ik je wel bij svo verschijnen, dan ga ik lopen”. Dat was goed. Ik legde alles in de gang en ging op weg naar svo. Ik liep langs de kantine en zag dat er werd gevoetbald door jongens uit het tweede en derde. Leuke mix. Piet stond te kijken en omdat het scorebord uit stond vroeg ik hem naar de stand. “2-0 achter….” Hij had het nog maar net gezegd of sv Ouderkerk scoorde. “Ik breng geluk zie je dat”, zei ik lachend tegen hem terwijl ik mij omdraaide en mij naar de bar begaf. Onze Daffie stond al in de keuken, klaar voor wat er komen ging. Ik had net het eerste biertje getapt en daar ging mijn telefoon, Arlette. “Pap, waar heb je alles neergelegd?” “In de gang, als je de voordeur opendoet loop je er tegen aan”. “Ik weet het niet maar hier staat niets” “Staat niets???”, zei ik stomverbaasd, “ik heb het er zelf neergelegd…… kijk eens in de schuur dan, misschien heeft je moeder het intussen opgeruimd terwijl ze natuurlijk mompelde “laat alles slingeren, ruimt ook niks op, moet ik het weer doen…..”, of vraag haar even”. “Ze is er niet, de auto is ook weg”, reageerde Arlette. “Oh, nou kom dan maar hier naar toe als je niets in de schuur ziet, dan heeft zij het hopelijk meegenomen”, antwoordde ik.

En dat was gelukkig ook zo, ze zou vanaf half drie helpen achter de bar. Op mijn verzoek om dan ruim voor half drie te komen omdat ze ook onze intrapballen en zo had, gaf ze gelukkig gehoor. Ik was net klaar met dit al, hoor ik Willie zeggen: “zeg Gerrie, die glazen sproeier doet het niet en ik heb de kraan toch echt openstaan.” “Oh nee, niet weer, kolere kreng (niet Willie, die sproeier)”, schoot er door mij heen en ik antwoordde: “Ach dat ding is altijd stuk en als hij het doet is het eerder een plafond reiniger…..” Piet liep toevallig langs, hoorde ons gesprek zei: “doet die het niet, toenet nog wel…..” en begon meteen aan de sproeier te priegelen. Het leek wel een Déjà Vu. Ik wenste Willie succes en verontschuldigde mij, ik moest de opstelling doorgeven. Ik zag Saskia al zwaaien dat ze klaar waren. Ik liet Piet al priegelend en Willie verbaasd kijkend achter en spoedde mij naar de meisjes. Ik liep richting uitgezwaaide Saskia en zij begon glimlachend te vertellen dat het een beetje een zooitje is. Sommigen zitten nog in de kleedkamer en anderen zijn al richting veld. “Ach, jullie hebben het toch nooit zo op met mijn opstellingen, dus wat kan er fout gaan!” We speelden tegen de hekkensluiter en veelal is het dan zo dat wij verre van ons goede doen gaan spelen. Ik had een hele ingenieuze wisselplan. Omdat Saskia begon als wissel had ik Michelle achterin gezet en als ik dan zou gaan wisselen zou Michelle naar rechtsvoor gaan, de rechtsvoor rechtshalf en de rechtshalf eruit. Simpel toch. Ik legde deze wisseltactiek uit en de meisjes begonnen al lachend te knikken: “vertel het straks nog maar eens als het zover is……”. Voordat de wedstrijd begon, gingen de meiden van VVGA in een kring staan en bemoedigden elkaar. Onze meisjes zagen dat en gingen spontaan ook in een kring staan en begonnen luid “lang zal ze leven” te zingen voor onze jarige Gaby en sloten het ritueel af met een massaal gejuich. Enfin, de wedstrijd begon, Saskia ging vlaggen en wij positioneerden ons bij de reserve bank. Ik bekeek regelmatig mijn wisseltruc, ik mocht natuurlijk geen fouten maken straks. Eén ding wist ik zeker, mocht dit dan toch fout gaan dan zijn niet alleen onze meisjes in opperste verwarring gebracht, de tegenstander hoogst waarschijnlijk ook.

Daar waar ik bang voor was gebeurde ook, we liepen vrij snel tegen een 1-0 achterstand aan. Vlak voordat ik ging wisselen liep ik richting Saskia. Iemand anders moest het vlaggen van haar overnemen, dus mocht er wat fout gaan met mijn listige wissel, dan kon ik het vlaggen in ieder geval even op mij nemen. De bal ging uit en ik riep heel luid: “Scheids…. wissel…..”. Ik was stom verbaasd dat het wisselen nog soepeltjes verliep ook. Zelfs de nieuwe vlagger kwam keurig naar mij toe. Ik was harstikke trots op mijzelf totdat ik Steefje aan de andere kant van het veld nog op de bank zag zitten. Zij had nu eigenlijk in het veld moeten staan. “Spelen we dan nu met tien?”, schoot er door mij heen. Ik begon te tellen en na een paar keer de tel te zijn kwijtgeraakt, omdat iedereen door elkaar liep, kwam ik op elf. Ik liep snel terug naar Steefje: “Waarom heb je niet gewisseld, jij moet nu spelen?” Ze keek mij verbaasd aan en zei: “Dat kan toch niet…. dan spelen we met 12….”. De bal ging uit, ik weer “Scheids….. wissel….” en zo kwam alles toch nog goed. Die 1-0 achterstand zat mij totaal niet lekker, dus tijdens de rust heb ik geen vriendinnen gemaakt en ben met de op dat moment sterkste opstelling de tweede helft begonnen. Het had gelukkig resultaat, binnen een kwartier bogen we de 1-0 achterstand om in een 4-1 voorsprong. “Gerd, mogen we er nu weer in…”, kwam er vanaf de kant. “Natuurlijk”, antwoordde ik. Allemaal weer blij, tenminste daar ga ik dan maar van uit.

Memorabel moment. VR3 had bar- en keukendienst en we waren goed vertegenwoordigd. De televisie stond aan, er was wielrennen. Er zaten een paar mannen te kijken, met de rug tegen de bar leunend. Waaronder Piet. Ik liep naar hem toe en vroeg waar de afstand bediening lag. Hij draaide zich om en merkte op dat de tv niet harder hoefde. “Ik wil hem niet harder zetten, ik wil de bruiloft van Harry en Megan aanzetten voor onze meisjes, die vinden dat veel leuker dan dat suffe getrap”.

Helaas heb ik van zijn gezicht dat hij toen trok geen foto gemaakt en helaas geen geluidopname van wat er allemaal volgde na zijn “bijdehand”.

Gerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *