sv Ouderkerk VR3 – RAP VR1 1-0 (0-0)

Advertentie
         

’s Morgens vroeg kwamen al de eerste fotootjes binnen van sv Ouderkerk via onze epp. De velden lagen er witjes van de bevroren dauw bij. Mooi gezicht dat zeker, maar wat was ik blij dat wij pas om half drie moesten spelen, dat gaf de natuur nog wat gelegenheid om de temperatuur meer richting mijn kant op te laten gaan. Dit keer geen telefoon van “Pââhap, kun je even dit… dat…..” Dit keer was het mijn beurt. Arletje had vorige week haar tas in mijn auto gezet met de mededeling dat ze hem morgen wel weer mee zou nemen naar huis, dan was ze toch in Ouderkerk. Maar ja, toch vergeten hè en vrouwlief maar zo goed zijn om alles dan maar te wassen voordat de “meur” uitbreekt. Dus ik nam mijn kans waar en eppte haar: “Als je straks je tas komt ophalen, kun je dan ook de bidons en…. en….”. Met een vergenoegelijke lach ging ik de deur uit. Nog even naar mijn zoon Jeroen kijken die speelde al om 12:30. Terwijl ik door het hek liep zag ik ook al Maarten bij Michael staan. Maarten zwaaide me al breed lachend toe en toen ik bij hem kwam wist hij me te vertellen dat ik net te laat was anders had ik nog dat mooie doelpunt van Felix kunnen zien. “Snoeihard, onhoudbaar voor de keeper, ver in het uiterste hoekje, alleen jammer dat het zijn eigen doel was…..”Als je Maarten kent dan weet je met wat voor een bulderlach deze opmerking werd afgesloten. Terwijl hij net zijn verhaal had gedaan kwam opeens iedereen van het veld afgelopen. Verbaasd keek ik op mijn klokkie, ik stond er net en nu al pauze? Ik zag dat het vijf over één was. “Michael? Zijn jullie soms veel eerder begonnen?” vroeg ik. “Nee hoor, dit is typisch Marcel, die fluit wel eens vaker eerder af als hij het koud heeft……” Uit verveling gingen we dan ook maar richting kantine. Voor ons begon het zo langzamerhand verzameltijd te worden en er kwamen zowaar al meisjes aanlopen. Handenwrijvend van de kou kwamen ze binnen en genoten duidelijk van het aangename temperatuurtje dat Piet onze kantine had gegeven. “We gaan nog even naar de verrichtingen van de mannen van het enige en echte ZA3 team kijken, zij moedigen ons ook altijd aan. En Jeff wordt helemaal zenuwachtig als wij komen aanmoedigen. Gaan jullie mee?” vroeg ik. Verschrikt keken ze me aan “Gerrie…. het is hartstikke koud…..”. Even later stonden we met het hele team naar het derde te kijken, koud of niet. De meest opvallende speler was Felix. Wat kan die jongen vlaggen zeg. Uiteraard bood ik hem aan bij ons ook te komen vlaggen. Ik heb hem later wel zien staan tijdens onze wedstrijd, niet bij ons langs de lijn maar in de warme kantine, breed lachend achter een biertje. De meiden hadden het heel gezellig langs de lijn aan het gepraat te horen, tot op enig moment. Ik dacht “wat is het opeens stil?” Keek naar rechts, ze waren allemaal verdwenen. Ik keek naar links en zag alleen nog maar Michelle en Artletje geanimeerd met Eelko praten. “Zouden jullie je niet eens een keer gaan omkleden???” riep ik ze toe en met verschrikte ogen rende ze weg achter de anderen aan. Het moest van ver komen, bij deze wedstrijd, van héééél ver. Met een geïmproviseerde verdediging ging Maarten met zijn meisjes de slag in. De 1-0 viel pas laat in de wedstrijd, er had absoluut meer in gezeten, en toch, ik was heel blij met deze 1-0. Een paar anderen overigens ook.

Memorabel moment. Eigenlijk helemaal geen memorabel moment. Eigenlijk een rot moment pur sang. Wat er precies gebeurde weet ik niet. Ik zag dat de bal tegen Suus L aankwam, zoals zoveel ballen tegen je aangaan. Ze bleef echter stil staan, pakte haar hand en sjokte het veld af. Even later zag ik haar verdwijnen richting kleedkamer. Tijdens de pauze vroeg ik aan Maarten wat er met haar was. Ze is naar het ziekenhuis, eerste hulp, ze heeft haar pols gebroken. De woorden die mij toen ontglipten uit mijn mond zal ik maar niet herhalen, lijkt me niet verstandig voor ev. jonge lezers onder ons, alhoewel hun vocabulaire waarschijnlijk wel in één keer rijkelijk wordt aangevuld. In ieder geval, met alle leed dat onze Suus L ten deel viel, bleef ze contact houden met haar team via onze epp. Ze was heel blij met de overwinning en even later kregen we een foto van haar in het gips en één vinger opstekend vanuit haar gipsverband. Opgelucht dacht ik: “kan ze in ieder geval toch nog bier blijven bestellen voor mij…..” En Willie, jij natuurlijk ook sterkte met je knie.

Gerd

 

img-20161112-wa0010

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *