sv Ouderkerk VR3 – DEVO’58 VR1 1-1 (0-0)

Advertentie
       
 

Een tijdje geleden kwam uit de VR3 groep de vraag of we de wedstrijd misschien konden laten vervroegen, vanwege het ton knuppelen, dat om half vijf begon. Wij zouden thuis spelen en beginnen dan normaal om half drie, dat gingen we dus niet redden. “Ik vind het prima (ik had zelf half twee in gedachten maar liet het aan de groep over), hoe laat hadden jullie gedacht?”, vroeg ik. De één zei vragend: “Twaalf uur?” met meteen daaroverheen de ander: “nee, nee, alsjeblieft zeg, niet zo vroeg ik wil nog een beetje kunnen slapen!”. Ik was inmiddels ook al aan het terugrekenen geslagen en vanaf twaalf uur terug gerekend zou dat voor mij ook ‘midden in de nacht opstaan’ betekenen. We kwamen op half één uit, mooi gemiddelde vonden ze. Nou voorruit dan maar.

Mijn wekker ging natuurlijk voor mijn weekend doen veel te vroeg af. Het is sowieso belachelijk dat je in het weekend een wekker moet zetten, maar oké, voor een leuke dag met de meisjes heb je dit er absoluut voor over. Wat een bedrijvigheid in de VR3-whatsepp. In het weekend zet ik die app voor ik ga slapen op dempen, vooral in de feestweek is dat een absolute aanrader. 67 berichten!!!, zag ik door mijn slaperige ogen heen, zijn ze zich al aan het voorbereiden op de wedstrijd? “Ik neem voor vanmiddag een krat bier mee”, “Ik ook, ik heb hem al koud staan”, “Ik heb blikjes bier koud staan”, “Ik haal wel wat frisdrank”, “Ik haal toastjes met Franse kaas voor tussendoor”, “Ik neem rosé mee”, zo ging het vrijwel 67 berichten door. Ik dacht eerst: “nou dat wordt een leuke wedstrijd tegen DEVO”, maar al naar gelang ik wakkerder werd, besefte ik dat dit dus met ton knuppelen had te maken. Ik was vroeg op de club en terwijl ik naar een statafel op het terras sjokte, hoorde ik vrolijk achter me: “Hé Gerrie, kopje koffie?”. Isabelle keek me breed glimlachend aan en ik zei: “Ja graag, ik moet nog steeds wakker worden”. Met mijn hand onder mijn kin, leunend op mijn ellenboog, roerde ik wat wezenloos in het bakje en zag in mijn ooghoek Gerda naar mij kijken en even later vroeg ze: “Zeg Gerd, slaap je nog?” “Uhhuh”, gaf ik maar als antwoord. Ik was echter niet de enige. Gelukkig had ik op de vrijdagavond niets gedaan, maar het merendeel van de meisjes wel. Maarten was coach en bijna iedereen viel om zijn nek: “Mag ik reserve???” Tsja, zo’n feestweek gaat in menig beentje zitten. Eerst baalde Maarten er een beetje van dat we met zoveel waren en dus met veel wissels, later maakte hij er dankbaar gebruik van want om de vijf minuten werd er gevraagd: “Mag ik wisselen???”

Arlette zat een beetje voor dood op de bank voor zich uit te staren. Vanuit het veld werd er zelfs af en toe geroepen: “Arlette gaat het een beetje???” Ze mocht haar hoofd niet teveel bewegen anders ging er iets mis. Uiteindelijk in de tweede helft durfde ze het aan, maakte snel een doelpunt en riep vrijwel meteen: “Maarten wisselen….”. Ik moest me helaas vroegtijdig terugtrekken en verliet het veld met een 1-1 stand. Vanuit de kantine keek ik verder. Het viel me op dat een ieder die een biertje kwam bestellen enthousiast vroeg wat de VR3-meisjes hadden gedaan. “Die zijn nog bezig en als je nu een stap opzij wilt doen kan ik verder kijken…..” Dat antwoord was natuurlijk niet echt vriendelijk maar ze begrepen meteen dat ze mij nog eventjes niet extra lang moesten storen, tot hun volgende dorst ronde natuurlijk.

Piet kwam naar mij toe en vroeg of ik niet bij mijn meisjes moest kijken. “Gloria is plotseling verhinderd en komt wat later, dus ik ga alvast de bar bezetten”, zei ik met meteen daarachter aan: “ik wil wel de bar een beetje bijtijds sluiten, iedereen gaat tóch naar ton knuppelen, wij VR3 doen ook mee en jij toch ook?” Dat eerder bar sluiten kon Piet wel enigszins begrijpen, maar op dat “jij toch ook” heb ik Piet al lange tijd niet zo verschrikt en afkeurend zien kijken, “ik doe niet mee aan die onzin…….”

De meisjes kwamen met een 1-1 eindstand het veld af, deden zich te goed aan een grote mix van bitter garnituur, een koud drankje en toen op naar het Koning Willem Alexanderpark, daar waar het gebeurt.

Ik mocht de bar in de steek laten van Gloria die inmiddels was gearriveerd en me bij de meisjes voegen, dat was natuurlijk niet tegen dovemans oren en gauw snelde ik naar het ton knuppelen. En jaar hoor, daar stonden ze, met een giga berg aan frisdrank, bieren, chips, crackers, brie. Terwijl ik kwam aangelopen riepen ze al: “hé Gerrie, mooi op tijd, kom met ons mee, we moeten al voor de tweede keer gooien”. Zo goed als ik vorige gooide, zo slecht was ik dit keer. Ik zweer het je, met mijn misgooi had het niet veel gescheeld of ik had dat kassameisje bij Jumbo zo van haar stoel gemikt……. We hebben niets gewonnen, maar ik hoorde later van Steefje dat onze shirtsponser Carlo Leurs heeft gewonnen. Dus toch nog een beetje in het team. “En heb je nog flink met bier gegooid naar Carlo?”, vroeg ik haar. “Jazeker, en ook naar die stomme fietsers die zich altijd tussen het feestgewoel heen moeten persen……”; zei ze hard lachend terug.

Memorabel moment. Arlette had het moeilijk, was echter wel zo dapper om toch het veld in te gaan. Zeker niet onverdienstelijk. De eerste keer dat ze de bal kreeg aangespeeld ging ze er als een speer vandoor en maakte zowaar een doelpunt. Even later eenzelfde actie. Ze kreeg weer de bal mooi aangespeeld en ging er weer als een speer vandoor. Wij telden hem al. Echter, ze keek, zag dat de keepster met de benen wijd uit elkaar stond, had een poortje in gedachte, deed dat ook en…… wat deed de keepster, die ging spontaan zitten, pardoes op de bal. Protest richting Arie, dat dit echt niet mocht, hielp helaas niet.

Gerd

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *