sv Ouderkerk VR2 – VVGA VR1 3-1 (2-1)

Terwijl ik het complex op liep zag ik onze jongens van de enige en echte ZA2 met 3-1 voorstaan. In de kantine kwam ik Piet tegen en zei: “Nou het gaat goed met de mannen…” “Jazeker”, lachte hij terug. Ik nam plaats aan een hoge ronde tafel waar ook al andere meisjes van ons team zaten. Terwijl we een beetje aan het keuvelen waren keek ik terloops op het scorebord dat inmiddels 3-4 aangaf. “Nou mijn komst brengt ook geen geluk”, schoot er door mij heen. Piet Hein was coach van de dag en werd op enig moment ontboden. Na het praatje in de kleedkamer liep ik de deur uit, de gang in en liep vrijwel meteen tegen Arie aan, die wilde zich net gaan omkleden. “Hé Arie, jij hier, heb je het niet gehoord?”, zei ik gekscherend. “Wat?” “Nou VVGA heeft afgebeld, dus we gaan maar vroeg aan de bok”, antwoordde ik. Ik moet zeggen, zijn blik zat ergens tussen een totale teleurstelling en verbazing. Hij liep maar met mij mee richting kantine en had niet in de gaten dat de meisjes van onze VR2 helemaal in tenue waren en om hem heen liepen. Toen ik hem vertelde dat het niet waar was en hij een paar maal ter bevestiging vroeg of het inderdaad niet waar was, liep hij met een hele brede glimlach terug naar zijn kleedhokje. De meisjes hadden er duidelijk zin in. Doordat we een hoop geblesseerden hebben stonden we maar met weinig op het veld, dat mocht de pret niet drukken. Vooral die van Gaby niet, die liep Jan en alleman eruit en voorbij om vlak voor de keeper de bal tegen haar voet te schoppen, of bij een mooie voorzet tegen de paal te koppen. Al met al 3 punten behaald. Terwijl onze wedstrijd gaande was had ik af en toe even tijd om naar de jongens van ZA2 te kijken. Het werd zelfs 4-4 en ook van onze supporters kant werd er gejogen. Opeens zag ik dat mijn Jeroen een rode kaart kreeg gepresenteerd en zag hem weglopen richting kleedkamers. Bij navraag bleek hij al bij 3-4 een “meningsverschil” te hebben gehad met de scheids. De bal werd tegen de lat geschoten ging recht naar beneden en de scheids floot voor een doelpunt. Jeroen vroeg aan de scheids hoe of hij dat van die afstand kon zien, staande in de middencirkel. De scheids gaf, zelfs na herhaaldelijk vragen, geen antwoord. Bij 4-5 stond onze grens hevig te vlaggen voor buitenspel, waarop Jeroen verhaal ging halen bij de scheids, of hij niet zag dat het meters buitenspel was en dat er werd gevlagd. Ook nu negeerde hij Jeroen volkomen en liep van hem weg alsof hij hem niet hoorde. Wat hij wel hoorde is dat Jeroen uiteindelijk uit frustratie zei: “Ja flikker inderdaad maar op”, zich daarop omdraaide en die rode kaart gaf. Ik heb nog zo vaak tegen Jeroen gezegd: “Als je iets zegt hou het dan gender neutraal….” Ik zei aan onze kant: “Goh, mijn zoon krijgt rood….” Waarop natuurlijk meteen uit onze VR2 groep werd gereageerd.

De derde helft was zoals onze teambezetting, magertjes. Want tsja, kinderpartijtje, dat heb je snel met al die moeders in ons team, velen waren uitgenodigd dus bleven we maar met een paar over. Piet komt naar mij toe en was helemaal in zijn nopjes toen hij het goede bericht van onze overwinning hoorde. “Eindelijk een goede coach, bijdehand, het is de meisjes gegund hoor, laat hem alsjeblieft blijven”, wierp hij mij toe terwijl hij wegliep. Alleen Adriaan vond ik een beetje tegenvallen, als we hebben verloren komt hij altijd een beetje gniffelend op mij af om mij zwart te maken. Maar nu de meisjes hadden gewonnen bleef hij gewoon bij een andere tafel staan. Hij wist waarschijnlijk niet dat ik niet de coach was dit keer.

Memorabel moment. Iedere wedstijd kent zijn pauze en zo ook deze. We zaten en stonden in de kleedkamer allemaal tactieken door te spreken. Wat we moesten doen, wat we niet moesten doen, je kent dat wel. De thee deed zijn ronde: “Gerd wil jij ook thee” “Nee hoor dank je, ik drink alleen zondagsochtends thee en als ik ziek ben en geen van beide is het geval…..” Opeens was er een moment van stilte. Daphne en ik stonden zo’n beetje naast elkaar en opeens hoor ik Daphne naast mij zeggen: “Uhhh, ik wil ook wat vertellen”. Terwijl ik haar aan keek floepte het bij mij spontaan eruit: “Je bent zwanger!!!!”, zonder dat ze haar zin kon afmaken. Ze keek mij aan, haar ogen begonnen te glimmen en er vormde zich een lach van oor tot oor. “Jaaaaa”, was haar reactie.

Nou die zijn we dus even kwijt 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.