sv Ouderkerk VR2 – Swift VR2 1-1 (1-0)

Door omstandigheden was ik laat, ik had het dan ook het keurig gemeld richting meisjes. Echter lopend op weg richting svo hoorde ik de opmerkingen van de anderen al over mij heen komen, met name Piet: “Zo…. kom jij ook nog eens bijdehand!”. De deur van het hek was open, dat scheelde weer een paar minuten. Ik liep langs de kantine en zag niemand van de meisjes meer binnen zitten, terecht, die hadden zich natuurlijk allang omgekleed. Via de receptie, om te kijken welke kleedkamer we hadden, liep ik binnendoor naar de kantine en wie kom ik tegen, stuk of 15 dozen suikerklontjes dragend, Piet…..:   “Zo…. kom jij ook nog eens bijdehand!”. Ik wist het, echt ik wist het gewoon. “Maak jij de thee maar eens lekker zoet vandaag”, zei ik terug, met mijn hoofd al knikkend wijzend naar die enorme hoeveelheid suikerdozen, met daar achteraan: “ik ben geen coach vandaag dus mocht wat later komen”. Ik liep natuurlijk snel door zodat ik geen commentaar meer kon krijgen. Hmmmm, ook geen Gerda te zien en geen Piet Hein de coach van vandaag in de kantine. Ik draaide mij om en liep vrijwel meteen Lisanne tegen het lijf. “Ze zijn al op weg naar buiten”, zei ze duidend op de andere meisjes. We moesten tegen nummer 1 van onze poule, ongeslagen, alle wedstrijden gewonnen tot nu toe. Op een één of andere manier had ik er wel vertrouwen in, ik denk dat de gemiddelde leeftijd van de meiden van Swift ergens rond de achttien is. Wij waren zwaar gehandicapt qua aantal speelsters, waren maar met 10 en kregen gelukkig hulp van een paar meiden van 35+. Onze gemiddelde leeftijd ligt behoorlijk hoger, juist dat maakte het alleen maar leuker om de jeugd tegenstand te bieden. Ik zag de meiden van Swift allemaal moeilijke warmloop oefeningen doen en dacht: “omg, als wij dat zouden doen overleven we de wedstrijd niet”, nou ja vele van ons. Wij lopen wel warm en bewegen wat, maar dit was toch wel heel erg heftig wat die meiden van Swift deden. Ik zou gaan vlaggen en meldde mij keurig bij Arie op de middenstip, gaf een handje aan een ieder en wachtte de tos af. “Zeg hebben jullie wel goede wedstrijdballen, ik heb een eredivisie bal bij me die kunnen we gebruiken”, zei de coach van de tegenpartij. “Zeg hallo, wat is er mis met onze wedstijdballen”, dacht ik totaal verbaasd en wierp misschien ietwat venijnig terug: “Ik heb twee Gerrie ballen bij me en die gebruiken we ook niet net zoals jouw eredivisiebal”. De toon was, in ieder geval voor mij, gezet. Ze willen graag promoveren, dat mag en is ze van harte gegund, alleen dan moeten ze ook langs ons. Dat deden ze niet. Pearl strafte ze af en Swift kwam op achterstand. Pearl maakte niet alleen het doelpunt maar daarbij activeerde zij ook onbedoeld het “Rolex horloge” van de coach van de tegenpartij. “Meiden we hebben nog alle tijd”, riep hij het veld in, daar begon het mee, later werd het alleen maar erger. Ik deed mijn best met het vlaggetje en natuurlijk gooi je wat in de groep om aan te moedigen of een hint te geven. Terwijl ik dat deed hoorde ik opeens achter mij “Hééé”. Ik draaide mij om en zag Adriaan wild gebaren. “Als grens moet je onpartijdig zijn”, wierp hij mij toe…… “Ik heb toevallig het vlaggetje vast en partijdig ben ik zeker als het moet”, wierp ik terug. In de rust ging ik thee halen voor de meiden van Swift en liep uiteraard Piet tegen het lijf.  “En?”, vroeg hij belangstellend. “1-0”. “Ah, zie je wel, jij bent inderdaad niet de coach dat is veel beter zo”, kreeg ik met een luide lach teruggeworpen.

Wij hebben heel vaak pech, verliezen vaak van ons zelf en geven de punten aan de vijand. Vandaag hadden we eindelijk een keer mazzel en kregen, buiten onze super keepende Willie, hulp van de lat en paal. Uiteindelijk viel toch die 1-1 en ik moet eerlijk zeggen, die hadden ze wel verdiend. Neemt niet weg dat onze meisjes met de 35+ hulp tot het uiterste gingen om in ieder geval niet te verliezen en zo geschiedde. Naarmate de tijd verstreek en Swift nog steeds voor de volle winst ging, nam bij hun ook de irritatie toe. “Ik wil niet dat je lacht als je mis schiet”, hoorde ik de ene meid tegen de andere zeggen van Swift. Die eredivisie bal werd toegegooid toen onze wedstrijdbal over het hek ging, uiteraard ging diezelfde eredivisie bal net zo snel terug. De coach van Swift probeerde zijn meiden aan te moedigen met aftellend: “We hebben nog 20-15-10-8 minuten en daarboven op de extra blessuretijd, maak maar die 2-1”. Die tijdmededeling tot op het irritante af. Toen hij net die 8 minuten het veld in riep, riep ik meteen: “Ouderkerk nog twee minuten” en dacht er achteraan, “dan beginnen wij aan de derde helft en wat Swift doet bekijken ze maar”.

Niet te vergeten, die gemeende corner. De bal werd via één van onze meisjes met een soort lob over de achterlijn gewerkt. Een meid van Swift dacht “hebbes”. De bal was misschien ook over de achterlijn gegaan, maar door haar gretigheid en de opmerking van Carin, wiens mogelijkheid eigenlijk werd ontnomen om de bal alsnog weg te trappen: “Hé scheids, de bal was nog geeneens over de achterlijn…..”, werd hands gegeven. Alhoewel we niet hebben gewonnen, hebben we toch gewonnen op onze manier. En dat voelde eigenlijk best wel goed. De jeugd heeft het laten liggen en dat was vanwege de vechtlust en dus verdienste van onze meisjes. Coach, meisjes, alsnog…..

We hebben uiteraard op dit gelijkspel tegen de jonkies nog luister bijgezet tijdens de derde helft. En ach, op enig moment is het weer tijd om naar huis te gaan. Ik wenste de wijze mannen aan de ronde tafel een fijn weekend toe en kreeg een vraag van Hennie. Ik verstond hem niet en vroeg: “Sorry door de herrie om mij heen verstond ik je niet, wat vroeg je”. Waarop hij reageerde: “Wat?” “Dat bedoel ik”, was mijn reactie. Terwijl wij beiden zo onverstaanbaar bezig waren, zag ik naast mij zijn broer Arie zijn gehoorapparaat uit doen en bood die mij met uitgestrekte arm aan.

Memorabel moment. Steefje, wilde het weer eens proberen. Ook een beetje aangemoedigd omdat velen niet konden vanwege blessures of vakanties. “Uhhh, maximaal 15 minuten per helft, langer trek ik niet hoor”, gaf ze angstvallig de coach mee. Uiteindelijk vrijwel aan het eind van de eerste helft kwam ze het veld op. Ze had de bal drie keer geraakt. Het eerste balcontact was met haar linkerbeen. Ze onderschepte een voorzet. Het tweede balcontact was met haar rechterbeen, ze schoof namelijk de bal van haar linker naar haar rechterbeen omdat ze rechts is. Ze schoot met haar rechterbeen de bal hard weg, bedoelt als voorzet. Die bal werd echter prompt teruggekaatst door een Swift speelster. Haar derde balcontact was die teruggekaatste voorzetbal, die behoorlijk hard tegen haar rechterwang kwam. En daar lag ze crokkie op het veld. Ik liep naar haar toe en zei gekscherend: “Grietje, je staat nog geen minuut op het veld en gaat er al bij liggen, je zou toch 15 minuten….”. Ze kwam een beetje verdwaasd overeind met allemaal rubberkorrels op haar gezicht en keek mij aan. “Ennuh die korrels, veeg die van je gezicht af, echt geen porem zo”, zei ik terwijl ik mij weer naar mijn ‘lijn’ begaf.

Gerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.