sv Ouderkerk VR2 – Swift VR2 0-1 (0-0)

Advertentie
         

“Ik ben uiterlijk om half twee thuis, dan kun je met Sabine en de auto naar sv Ouderkerk”, zei vrouwlief. Dat met de auto hadden de twee dames schijnbaar zo afgesproken en kwam mij eigenlijk wel goed uit met de intrapballen en bidons. Tegen tien over half twee appte ik naar de meisjes dat ik bijna onderweg was. Ik had net op verzenden gedrukt toen er een zwarte auto voor onze deur stopte. Twee tellen later ging de huiskamerdeur open en kwam er een hoop “gesorry” mij tegemoet. “Oké, zullen we dan maar gauw gaan Sabine?”, vroeg ik, echter voordat zij kon antwoorden werd er al gevraagd: “maar moeten jullie niet even kijken wat ik heb gekocht….?” “Ja, ja straks”, zei ik terwijl ik met Sabine naar de auto snelde en daarmee iemand hevig teleurgesteld achter liet. Op weg naar svo kwamen we nog twee laatkomers tegen, Michelle en Judith. “Stap in, dan komen we alle vier tegelijkertijd te laat”, riep ik ze toe. Zo gezegd zo gedaan. Het was al gezellig met Sabine in de auto, die staat altijd “aan”, maar met drie kwekkende meisjes werd het nog gezelliger. Eenmaal op de parkeerplaats beland, maakte ik de achterklep open. Judith keek erin, zag de ballen en zei meteen: “Hé, de ballen, die moeten we straks meteen oppompen, die zijn hartstikke zacht, als je ertegen aan trapt gaan ze helemaal om je voet zitten zo zacht……” Mooi, ik gaf de ballen meteen aan haar dan kon ze die in ieder geval niet vergeten. Inmiddels was het zonnetje al heerlijk doorgekomen en ik verwachtte eigenlijk de hele bups buiten. Maar al met al, wat zag ik, helemaal niemand, nou ja, van de meisjes dan. Zou ik me dan vergist hebben in de tijd, dat kon niet, zouden ze zich al aan het omkleden zijn, zo laat was ik nu ook weer niet. Ik keek de kantine in en ja hoor, daar zaten ze allemaal. Terwijl ik naar de buitendeur van de kantine liep zag ik in mijn ooghoeken iemand enorme gebaren maken vanuit de receptieruimte. Na nogmaals goed te hebben gekeken, zag ik Piet aan die zwaaiende armen vast zitten. Hij zwaaide mij te komen en dat deed ik dan. Ik deed de deur open en hoorde Piet meteen zeggen: “Bijdehand, zeggen we tegenwoordig geen gedag meer, loop je zomaar langs mij…..”Na een dikke hug gekregen te hebben mocht ik naar mijn meisjes. Margot wilde weer eens meedoen na haar lange afwezigheid. “Uhh Gerd, doe jij de opstelling vandaag, want ik wil eigenlijk graag op de bank beginnen….”, vroeg ze voorzichtig. “Ja en nee, ja ik maak vandaag de opstelling en nee je begint niet op de bank maar meteen in het veld”, gaf ik als antwoord. Ze had haar kleine Lucas in haar armen, ontving de mededeling, keek mij een beetje meelijwekkend aan, keek naar Lucas en mompelde; “Komt goed met mama, komt goed jongen…..” Terwijl de meisjes zich gingen omkleden keek ik nog even naar de laatste minuten van ZA2. Er werd afgefloten, de jongens van ZA2 verlieten het veld en de meiden van Swift gingen meteen het veld op. “Nou, nou, die zijn fanatiek”, schoot er door mij heen. Na de opstelling te hebben doorgenomen, gingen we naar buiten. Onze meisjes gingen het trappetje af het veld op en liepen verbaasd langs de meiden van Swift. “Zoho, die zijn fanatiek”, hoorde ik ze zeggen: “die zijn straks bekaf en dan moet de wedstrijd nog beginnen”. Ik moet zeggen, onze warming ups zijn onverslaanbaar. Sommigen vormen een kringetje maar vergeten de bal en staan dus gewoon te staan in een kringetje. Anderen lopen wat heen en weer, niet rennen, lopen zei ik. Er waren zelfs twee die met de zonnegroet bezig waren, zoals Lisanne zei dat het moest voorstellen….. Ik moest Michelle helaas als spits opgeven en achterin zetten. Die meiden van Swift zijn nog hartstikke jong, die hadden snelheid dus dat gat moest wel dicht blijven. Het ging een beetje over en weer. In de tweede helft riep hun vlagger naar hun coach: “Nou we mogen vandaag wel van geluk spreken dat we nog de nul hebben”. Waarop hun coach antwoordde: “We hadden in de eerste helft al met 4-0 voor moeten staan”. Ik had bijna terug geroepen: “Inderdaad, wij hadden al met 4-0 voor moeten staan….”, want dat vond ik ook. Ver in de tweede helft kwam mijn Jeroen even kijken met Pelle. “Waarom zet je Michelle niet voorin, dan heb je snelheid”, gaf hij als advies. Maar ja, achterin had ik haar ook hard nodig. Maar goed wie niet waagt wie niet wint. Ik riep het veld in: “Michelle, naar voren spits, Judith, laatste vrouw”. Judith keek mij met grote verbaasde ogen aan en riep: “Maar ik ben niet snel hoor, wel op eigen risico”. “Maar je bent wel slim, gebruik dat”, wierp ik grijnzend terug. Michelle kreeg vrijwel meteen de bal, ging er als een speer vandoor en gaf de bal vlak voor het doel af. Zo zonde, ze had hem er gewoon in kunnen lopen. Uiteindelijk werd het toch 0-1 door een zeg maar lucky goal.

Tijdens de derde helft werd ik eerst door Adriaan aangesproken: “Zeg wat hebben jouw meiden gedaan?” “1-0 verloren, maar waarom heb je niet gekeken, we speelden op het eerste veld, nou had je alle kans om ze een keer goed aan te moedigen”, gaf ik maar als antwoord. Bij de volgende stap, René: “Zonde hè, zeker niet verdient en als Michelle nou gewoon die bal erin had gelopen en niet had afgegeven was de winst waarschijnlijk voor jullie…” “Tsja, heel sociaal meisje hè, laat de eer graag over aan een ander”, was mijn antwoord.

Memorabel moment. Aan het eind van de tweede helft, nog steeds 0-0. Ach, we zijn de allerjongsten ook niet meer en bij sommigen gaat op een gegeven moment de wedstrijd in de benen zitten. Zo ook bij één van onze verdedigsters. “Ik moet wisselen, ik kan niet meer”, dacht ze (heb ik later allemaal gehoord) en liep richting mijn kant zonder op te letten wat er allemaal gebeurde. Aaaij, iets te vroeg en inderdaad even niet opletten. Op dat zelfde moment namelijk kreeg toevallig net haar tegenstander de bal en kon daardoor dezelfde bal gewoon helemaal vrij intikken……

Gerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *