sv Ouderkerk VR2 – NiTA VR1 5-2 (3-2)

Advertentie
         

sv Ouderkerk VR2 – NiTA VR1 5-2 (3-2)

Onze vorige wedstrijd tegen NiTA begon niet alleen extreem vroeg, maar ging ook nog eens gepaard met een enorme wolkenbreuk. Naast al die ellende sloten we ook nog eens met 1-0 verlies af, dat terwijl wij eigenlijk alleen maar op hun helft stonden. We, ofwel de meisjes, hadden dus wat goed te maken.

Arlette zou mij ophalen, ze zou rond halftwee wegrijden van haar huis en mij dan oppikken. Ze had nachtdienst gehad en wilde zo lang mogelijk in bed blijven liggen. Voor mij geen probleem, ik had inmiddels richting groep al doorgegeven dat ik wat later zou zijn. Ik verwachtte haar zo rond 10 over half, wat ik niet verwachtte was haar appje om 10 over half met als tekst: “Ik krijg de auto niet uit de lader…”. “O jee, die staat dus nog in Amsterdam”, schoot er door mij heen. Dat krijg je als je een nieuwe auto hebt. Ik heb ook geen verstand van electrische auto’s en dus maar even ge-googled of er wat te vinden was. Uiteindelijk was ze er, om twee uur, mooi op tijd. Bij sv Ouderkerk was er inmiddels paniek uitgebroken: “wie heeft de wastas???” Tsja even een paar weken niet gespeeld en dan dit. Gelukkig was die vrij snel terecht. Eenmaal bij sv Ouderkerk aangekomen kwamen de meisjes al omgekleed en wel naar buiten. Ik zag Piet in de receptieruimte staan en terwijl Arlette zich naar de kleedkamer spoedde, ging ik daar maar even gedag zeggen. “Hééé bijdehand, wat ben je weer eens mooi op tijd”, galmde het uit Piet zijn mond. En hij ging maar door: “Jouw meiden zijn al bij mij geweest en hebben de wedstrijdballen meegenomen zodat ze kunnen intrappen, het vertrouwen in jouw spoedige komst was al weg bij ze. En wat heeft die medeleider in godsnaam meegenomen, een megafoon of zo, zijn opstelling galmde luid en duidelijk door de hele gang….” Piet zijn woordenvloed werd verstoord door de binnenkomst van Aart, dikke handschoenen aan, enorme muts op zijn hoofd. Gezien zijn kledij hoefde ik niet te vragen of hij het buiten soms koud vond. Maar goed, hij had net een paar stappen binnen gezet of Piet ging weer verder, maar nu tegen Aart en over een heel andere boeg. “Wil je een koekje? Ik heb lekkere koekjes gehaald….”, terwijl hij op de verpakking met koekjes wees. “Of een chocolaatje? Ik heb ook lekkere chocolaatjes gehaald”, pakte de trommel waarin de lekkernij zat, stak zijn hand erin om alles om te woelen en ging verder met: “een mini Bounty, of mini Mars, ik heb ook mini Milky Ways of mini Snickers…..”. Ik zag bij Aart allemaal nattigheid vanuit zijn mondhoeken verschijnen en fluisterde hem snel toe: “Kijk maar uit, zo meteen neem je een koekje of snoepje en dan krijg je meteen de vraag er achteraan of je ook de kleedkamers even kan schoonmaken……en voor hetzelfde geld is dat spul nog overgebleven van Sint Maarten”. Piet had gelukkig niets in de gaten, die was nog steeds, al in het blik kijkende, druk bezig met alles om te woelen en mini’s ….. op te noemen. De meisjes waren zich inmiddels aan het warmlopen en het wachten was op Arie. Die kwam fluitend het veld op. “Wat ben jij vrolijk of heb je jouw fluitje ingeslikt?”, wierp ik hem tegemoet. “Ach hou op, ik ben knetter verkouden, maar kon jullie toch niet in de steek laten”. Hij heeft het volgehouden, alleen de derde helft ging niet meer lukken. Met een 3-2 sloten we de eerste helft af en mochten richting thee.

Na eerst de tegenpartij van thee te hebben voorzien, haalde ik een kan voor ons. Het uitschenken begon goed echter net voorbij de helft zat er geen druppel meer in de kan. “Wat is dit nou weer voor een gekkigheid”, dacht ik en ging beklag doen bij Piet. “Schenken we tegenwoordig maar halve kannen?”, merkte ik op. “Bijdehand, hebben jullie weer te veel thee gezopen”. Hij nam de kan aan en terwijl hij heet water in de kan liet lopen zei hij dat ik een theezakje moest pakken. Ik kreeg de kan in mijn handen geduwd met de opmerking: “Zo, doe je zakje er nu maar in”. “Mijn zakje erin?” “Ja dat theezakje dat je net hebt gepakt, bijdehand!” Dit keer hadden we wel genoeg. We hebben iets langer gepauzeerd, vlak voordat we de pauze ingingen werd het pikzwart buiten en we lieten de bui over ons heengaan. Uiteindelijk konden we met 5-2 het veld af en hebben op die manier onze revanche gekregen en een goede 2e seizoenshelftstart gemaakt.

Memorabel moment. Vanwege de regen stond ik nog even wat langer te wachten na de pauze, voordat ik het veld opging. De meisjes waren inmiddels al begonnen. Ik pakte een paraplu, Sabine pakte mijn arm en gezamenlijk liepen we richting veld 4. Net onderweg hoorden we opeens een hoop herrie uit de receptie komen. Piet, Aart en Hennie waren helemaal verrukt van onze voorsprong denk ik, ze waren alvast begonnen met juichen en riepen in koor “NU WINNEN HÈ”. Terwijl ik dat drietal zo zag bedacht ik mij dat Aart er niet ingetuind was om een snoepje te nemen, anders had hij nu kleedkamers staan schrobben. We liepen het veld op en even later langs de coach van NiTA. “Meneer de vlaggende coach”, riep ik hem toe. Hij draaide zich om en keek mij aan. “Laten we afspreken dat we een volgende keer, als we weer tegen elkaar moeten, alleen zon hebben. 2x natregenen is een beetje overdreven”.

Daar kon hij zich in vinden.

Gerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *