sv Ouderkerk VR2 – DVVA VR2 1-5 (0-2)

Advertentie
         

Ik heb het niet zo op die ochtendwedstrijden. Ten eerste omdat die meestal verloren gaan en ten tweede, wat ik in feite vele malen erger vind, ik moet vroeg opstaan. Nu kwam het dit keer wel een beetje uit, want ik zou de voet aan de kerstboom zetten. We hebben tegenwoordig zo’n voet waarbij je heel makkelijk een boom kunt vast maken. Nadat ik de boom in de voet had gewurmd, de mand van de kerstboomvoet klaar had gezet op het kleine tafeltje en de kerstboom met voet en al erin wilde doen, hoorde ik drie geluiden. Twee die ik absoluut niet wilde horen en eentje als reactie op de eerste twee. Eerst een harde klik (dat was het geluid van de voet die door mijn toedoen weer open klikte), toen een harde bonk (dat was het geluid van de voet, die met een luide bonk hard op het tafelblad viel, de laatste geluiden die ik hoorde kwamen uit mijn eigen mond, terwijl ik plotseling een veel lichter geworden boom vasthield. Van mijn uitspatting kon zelfs Lau van Tiny nog wat leren en dus niet voor herhaling vatbaar. Nou als dit de voorloper moet zijn van onze wedstrijd, dan wordt het nog wat…..

Ik was zo blij dat ik op tijd weg kon, kerstbomen en opzetten is niet aan mij besteed. Ik was hierdoor zelfs ruim op tijd voor het verzamelen. De meisjes waren al redelijk compleet aanwezig, ik zag Sabine bij de keukenbalie staan voor een bestelling en riep haar “ja lekker” toe. Daar zaten we dan met koffie en al. “Zag je die plas op het veld? Kunnen we misschien toch op veld 4? Speelt daar iemand om 11 uur”, ging er maar in de ronde terwijl ze druk aan het kijken waren op hun mobieltje welke wedstrijden allemaal op dat tijdstip zouden worden gespeeld. Ze waren duidelijk als de dood dat het toch nog stiekem zou worden afgelast. Gerard bracht uitkomst ofwel gaf een duidelijk antwoord, om kwart voor twaalf is op veld vier nog een wedstrijd. Dus dat was dat.

Ik was vandaag de man van de opstelling, dus buiten het op een vroeg tijdstip spelen, vormde dat natuurlijk het tweede gevaar. Opmerkelijk genoeg werd de opstelling zonder veel morren geaccepteerd en ik vraag mij nog steeds af, of de opstelling goed was, of dat door het vroege tijdstip nog niet iedereen wakker was. Ik hou het op het laatste, want we stonden koud een minuut op het veld of stonden al met 1-0 achter, maar goed ik loop ietwat vooruit. Sander zou ons vandaag fluiten. Arie fluit per definitie niet zo vroeg. “Ik vind jullie wel aardig, maar zo aardig nu ook weer niet, ik kan niet voor 13:00, speel maar op een christelijke seniorentijd……”, las ik uit zijn app op mijn vraag om te fluiten. Sander kwam aangelopen met twee ballen en schoot er één het veld in (dacht ik). Na het handje schudden en tossen riep hij naar ons: “Mag ik een bal?” Ik keek achter mij, zag één wedstrijdbal en dacht: “ben je hem nu al kwijt”. “Waar is die andere dan?”, riep ik terug. “Andere???, ik kwam met twee ballen”. “Hier ligt er maar één”, wierp ik weer terug. “Dat zal wel, ik heb er twee meegenomen en geef me nu een bal want we willen beginnen, het is koud…..” Nou we gaven die ene bal maar en vroegen ons af waar de andere bal was. Terwijl we aan het rondkijken waren, komt er een jongen aangelopen vanaf de kantine langs het doel van veld 1, met in zijn handen geklemd de andere bal. “Is die van jullie? Deze bal kwam richting mijn kant opgewaaid, die heeft het koud en wil zeker weer naar binnen. Het weer was ook niet echt mijn weer. “Hé Gerdje”, vroeg Daffie: “Waar doet je deze wind nou aan denken?” “Ik zou het niet weten” ”Nou dat lekkere frisse windje als je net uit een skilift stapt boven op de bergtop”, antwoordde ze met een brede glimlach. “Nou geef mij maar een warme Glühwein, beneden aan de berg, bij een warme open haard”, zei ik terug.

De wedstijd ging niet voorspoedig, eigenlijk verre van. Onze meisjes vonden het wel een hele sportieve wedstrijd. Ik was van mening dat hij helemaal niet sportief was. Anders hadden ze ons wel laten winnen, of in ieder geval gelijk en niet met 5-1 laten verliezen, dat had ik pas sportief gevonden.

Eenmaal terug in de kantine gingen we aan een hoge ronde tafel een drankje doen. We hadden koud het drankje, komt Piet aangelopen met allemaal viltjes. Hij legde ze op tafel met de opmerking: “Hier leg onder jullie glazen, jâh, dat scheelt een hoop kringen” Na mijn opmerking waarom hij ze dan niet alvast vrijdagavond klaar legt of in de ochtend kreeg ik retour: “ja en alles weer van de grond moeten rapen omdat de jeugd het enorme leuke zeilers vindt, bijdehand….” Tsja, daar kon ik hem geen ongelijk in geven. Hij liep weg, na een paar stappen draaide hij zich om en vroeg belangstellend wat we hadden gedaan. Nadat ik de uitslag had verteld keek hij mij op een bepaalde manier aan. “Was jij coach?”, vroeg hij. “Ja” Hij keek mij nog aparter aan, draaide zich om en liep al mompelend “was te verwachten, ik snap die meiden niet dat ze dit nog langer aandurven” weg. “Ik hoorde je wel”, riep ik hem achterna. “Oh ja, nou ik hoop die meiden ook, bijdehand…..” en liep weer verder met zijn bierviltjes.

Memorabel moment. De wedstrijd stond op het punt te gaan beginnen en er kwam een lelijke bui over ons heen. Compleet met hagel en al. Ik had een hele dikke jas aan, dus die hagel deed me niets. Ik deed mijn capuchon op en draaide mij met mijn rug naar de hagel toe. Twee tellen later kwam Arlette voor mij en tegen mij aan staan “Even bescherming pap”. Nog een paar tellen later tegen Arlette aan Sabrina en toen Kim met meteen gevolgd door Sjaan. Enfin we vormden met zijn allen een mooi sliertje. Maar ook naast mij begon zich een rij te vormen, al hurkend bescherming zoekend achter mijn jas tegen de hagel….

Gerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *