sv Ouderkerk VR2 – De Meer VR4 5-5 (2-2)

Ik moest even hulptroepen inroepen, want ik zat thuis met de ballen en bidons. Dat was een beetje veel om te dragen, niet qua gewicht maar volstrekt onhandig.

Gelukkig wilde Sabine wel wat meenemen. Ze had een mooi rekje voor op haar fiets, daar paste de bidons keurig in. Bij het wegfietsen hoorde ik haar “ho hoo hooooo” uitkramen. Het mandje zat behoorlijk los en de bidons gingen met mandje alle kanten op, behalve de goede. “Ik denk dat ik geloof dat ik eerst even langs huis ga en Rutger vraag of hij het mandje wil vastzetten”, zei ze al wegfietsend en voorover gebukt over het stuur het mandje vasthoudend. Ik pakte het netje met de ballen en ging op weg. Ik liep door de Sluisvaart en hoorde achter me: “Hij wist het hoor, hij wist het…..”. Ik draaide mij om en zag Sabine met een brede lach op mij af komen fietsen: “Toen ik thuis kwam zei ik tegen Rutger dat mijn mandje los zat….”Ja dat klopt”, zei hij, met daarachteraan: “Die moet ik nog steeds vastzetten.” Nou daar was nu een mooie reden voor. Sabine fietste door en ik liep verder. Op de Rembrandt van Rijnweg hoorde ik opeens een hoop getoeter naast mij. Gerda. Ze wuifde me ten teken dat ik mee kon liften en begon met allemaal troep van de bijrijder stoel te halen en naar achteren te gooien. Ze leek wel die Zweedse kok van de Muppets. Ik liet haar een paar minuten haar gang gaan en terwijl de achtervering steeds meer op de proef werd gesteld zei ik dat ik verder ging lopen, het was namelijk veel te lekker weer. Ze keek me op een bepaalde manier aan, zo van “nou graag of niet….” en “ach nu is de voorstoel ook eens opgeruimd….” Ik liep via het tussenhek naar het terras, de meisjes zaten te kijken naar de verrichtingen van de enige en echte ZA2. Ik leunde tegen de deur van het hek bij het eerste veld aan en vroeg de meisjes of ze er zin in hadden. Nou ik kreeg als antwoord allemaal brede glimlachen terug, dus dat was duidelijk. Terwijl we daar zo een beetje stonden te keuvelen komt er een meneer vanaf het terras recht op mij afgelopen, loopt het trappetje richting veld af en steekt zijn hand naar mij uit. Ik wist bij God niet wie het was en dacht dat hij misschien de leider van de meiden van De Meer was en mij wilde begroeten. Terwijl ik mijn hand ook uitstak keek hij mij aan en zei: “Ik wil jou helemaal geen hand geven, ik wil erdoor, ga even opzij” en pakte met zijn uitgestoken hand de klink van de deur in het hek en opende pardoes die deur alwaar ik nog tegenaan geleund stond en mij dus staande moest houden om niet achterover te vallen. In het begin leek hij mij nog aardig….. Enfin, ik zag in de verte Piet achter het raam van de receptie druk naar mij zwaaien. “Dan ga ik hem wel een hand geven” en liep naar de receptie. “Zo bijdehand, mogen jullie weer voetballen”, zei hij mij al begroetend. “Jazeker, en het is lekker weer”, reageerde ik. “Maar, uhh, jij bent toch hopelijk geen coach hè vandaag, want dan weet ik wel weer hoe het afloopt!” Met deze opmerking kreeg hij een enorme bijval van Adriaan; “Ja, hahahaha, maar hij weet het wel bijna altijd onder de tien te houden”. Al met al wist ik eigenlijk niet meer met wie ik beter af was, met die onbekende meneer buiten of met die twee hierbinnen. Tijd om maar naar de kantine te gaan voor de opstelling.     

Ik zat nog geen twee tellen of werd al ontboden en achter Lisanne aan liep ik richting kleedkamer. We deden de deur open en….. “Heb jij soms maat 42, ik heb nu 38 aan dat gaat echt niet hoor” “Nee hoor ik heb geen 42 maar 40, ik weet niet waar de 42 is” “Heb jij dan die 42?” “Nee ik heb 38” “Nou zeg wie heeft er gewassen” ”Ik, maar die 42 moeten er echt zijn, ik heb ze er zelf ingedaan” “Nou sorry hoor maar hierin kan ik niet voetballen…..” Daar stond ik dan met mijn opstelling en kwam er helemaal niet tussen. Laat staan dat er ééntje inderdaad niet zou gaan voetballen, dan kon ik het hele schema weer omgooien en dat alleen maar om een kousen maat. Uiteindelijk ging toch iedereen het veld op, tot mijn grote opluchting. We hadden drie wissels en dat kwam mij bijzonder goed uit, want we hadden dus een vlagger. Sjaan was de “pineut” en wilde het wel doen. “Maaruh, dan moet je of een jasje aantrekken of je shirtje even binnenstebuiten doen”, zei ik tegen haar. Ze keek naar het shirtje en uittrekken was te veel werk denk ik. Zag ze daar een slachtoffer? Sabine…. “Zeg Sabine, mag ik jouw trainingsjasje?” “Waarom?” “Nou ik moet vlaggen en dan moet ik wat over mijn shirtje hebben en…..” “Ja maar….ik….” Uiteindelijk heeft Sjaan toch gewonnen, want ik zag haar het jasje aanhebben en Sabine niet meer. Door wat onhandigheid kwamen we met 2-0 achter. Ik houd de stand altijd een beetje bij in onze groeps WhatsApp voor degene die er niet bij zijn. Toen de 1-2 viel pakte ik mijn telefoon om de nieuwe stand erin te zetten, maar tot mijn verbazing stond er al 1-2 in de app, door Maarten ingebracht. Nou die is snel dacht ik. Even later viel de 2-2. Ik pak weer mijn telefoon om de stand erin te zetten, maar nu ook weer, de 2-2 stond er lang en breed in, alweer door Maarten. Hoe krijgt hij dat zo snel voor elkaar en waar is hij dan? Ik keek om mij heen maar zag allesbehalve een Maarten. Opeens zag ik hem. In de verte op het terras, met een biertje in zijn hand naar onze wedstrijd te kijken. De tweede helft begon weer hetzelfde als de eerste, weer met 2 doelpunten achter 2-4 dus. Dat bogen we om in 5-4, maar helaas we moesten de buit uiteindelijk toch nog delen.

Memorabel moment.  Eenmaal in de kantine van onze derde helft genietend komt Piet langs: “En?” “5-5!” “5-5?” “Ja dat zei ik 5-5!” “Hahaha wat een uitslag, maar ja wat wil je met zo’n coach”, en liep luid lachend weg. Nog geen twee tellen later komt Adriaan langs: “En?” “5-5!” “5-5?” “Ja dat zei ik 5-5! Jeetje je lijkt Piet wel.” En hij leek er inderdaad op, zijn reactie was precies hetzelfde alsof het was afgesproken: “Hahaha, wat een uitslag, maar ja wat wil je met zo’n coach”, en liep ook luid lachend weg.

Gerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.