sv Ouderkerk VR2 – AMVJ VR1 1-4 (0-2)

Advertentie
         

Dit seizoen gaan we weer eens als enige en echte VR2 door het leven. De laatste keer dat we als VR2 speelden werden we kampioen, dat hebben we gevierd totdat er meisjes letterlijk van de tafel vielen, toen werd het langzamerhand tijd om naar huis te gaan. Of we dit jaar weer kampioen worden moeten we maar zien. Gezien de uitslag van vandaag geven we anderen in ieder geval een klein voorsprongetje…..

Niet alleen onze naam is dit seizoen nieuw, tijdens de zomerstop hebben we ook twee kanjers van kinderen erbij, Lucas van Margot en Joey van Suus Leurs. Joey heeft het van beide het moeilijkst, moet ik nu bij pappa of mamma gaan kijken.

Het was een mooie herfstdag, het zonnetje scheen volop en niet echt onbelangrijk de temperatuur was aangenaam. Ik haalde de bidons en ballen uit de schuur en toog opgewekt naar svo. Terwijl ik door Sluisvaart liep, hoorde ik een scooter achter mij vaart minderen om even later naast mij te stoppen. Lisanne en Jeroen. Lisanne keek me lachend aan en zei: “Zal ik die ballen meenemen?” Jeroen er meteen achteraan: “En geef mij maar die bidons…..” Hij kon natuurlijk niet achterblijven. Ik vond het meer dan best, nu kon ik lekker onbelast verder lopen. Een paar tellen later word ik door Sabine ingehaald: “hahaha, ik dacht dat ik te laat was, maar dat valt zo te zien reuze mee….”, wierp ze mij al passerend toe en fietste mij uitlachend verder. Je maakt wat mee, zo lopend onderweg, natuurlijk. Op de Rembrandt van Rijnweg stopt een auto naast me. Jan vanachter het stuur gebukt langs Dionne naar buiten kijkend roept mij toe: “jij mag meerijden”. “Nee joh, hoeft niet, het is nog maar een klein stukje”. “Dan mag je naast Jonas zitten!!!”, gaf Jan als reactie. Dat liet ik me geen tweede keer zeggen. Ik stapte in. Door de handgreep van de kinderwagen werd ik ietwat naar voren geduwd, dat nam niet weg dat ik toch oogcontact had met Jonas.

Hij keek mij met grote verbaasde ogen aan en je zag duidelijk dat hij twijfelde, “moet ik nu lachen of…..” Vervolgens keek hij naar zijn moeder die omgedraaid op de voorstoel zat. Dionne lachte breeduit: “dat is Gerd, goed volk”. Dat stelde hem waarschijnlijk gerust, hij keek mij weer aan en toverde een grote glimlach compleet met pretoogjes tevoorschijn. Al lachend en “akoediekoediekoedie” spelend, reden we richting parkeerplaats. Vroeger was het alleen maar de voetbaltas uit de achterbak halen, maar tegenwoordig met die kleintjes….. Het is maar goed dat je veel dingen kunt inklappen, anders had je een heuse aanhanger nodig.

Er zaten al veel meisjes, al voetbal kijkend, lekker te genieten van het zonnetje, op het muurtje bij veld 1. “Zullen we de opstelling doornemen Gerd?”, vroeg Jan. “Dat is goed, maar dan moet je straks wel zeggen dat jij hem hebt gemaakt, anders gaan ze mij weer uitlachen….”, antwoordde ik. “Dat is goed, geen probleem”. Jan en ik hadden al wat huiswerk gedaan en legden beide papiertjes op de ronde terrastafel. “Mag ik jouw opstelling even zien?” vroeg Jan. “Tuurlijk”, zei ik. Hij pakte mijn papiertje, keek naar de opstelling, maakte een spontaan huiggeluid ggnnnnk, keek mij met verwonderde ogen aan, keek weer naar mijn opstelling, keek mij weer aan en hij begon me toch heel hard te lachen, hij kon zich niet meer inhouden, een crecendootje. Er verschenen allemaal tranen in zijn ogen en hij proestte het uit terwijl hij op tafel sloeg. De meisjes die naar het voetballen aan het kijken waren, draaiden zich verbaasd naar ons om. Werden door Jan zijn gelach aangestoken en vroegen lacherig wat er is, wat er zo te lachen viel. Tussen het luide lachen door kon Jan er nog net uitkrijgen: “Nee niks hoor, gewoon binnenpret…..” Hij bleef maar door gaan en de meisjes lachten steeds luider met hem mee. Het leek wel of het hele terras aan het lachen sloeg. Ik voelde mij een beetje, nou ja ik weet niet, “was mijn opstelling toch nog ergens goed voor…..” “Wil je wat drinken”, vroeg ik uiteindelijk maar. Met zijn linkerhand vast tegen zijn mond geklemd om het lachen wat te dempen, daar bovenuit mij aankijkend met totaal betraande ogen, knikte hij met zijn hoofd en wuifde met zijn rechterhand dat dat goed was. Ik ben de kantine ingegaan, heb extra lang gedaan over de bestelling en toen ik buiten de drankjes op tafel zette zei Jan, nog steeds na proestend: “zullen we dan toch maar mijn opstelling doen Gerd?” De meisjes gingen zich omkleden en vroegen nog steeds terwijl ze langs Jan liepen: “Wat was er nou?”. Hij was in ieder geval zo sportief om te zeggen dat het een spontaan binnenpretje was. Naarmate de wedstrijd vorderde kamen er steeds meer supporters van twee jaar en jonger. Het leek op enig moment wel een showroom van kinderwagens.

Tijdens de pauze liep ik meteen door naar de receptie voor de limonade. “Ik neem er eentje mee Piet”. “Nee bijdehand, jullie hebben al, de tegenpartij ook”, antwoordde hij, “moet je maar wat sneller doorlopen en wat was dat net voor een gelach eigenlijk bij jullie.” “Binnenpretje Jan”, zei ik. Ik had mijn opstelling inmiddels al in hele kleine stukjes gescheurd, stel je voor…..

We hebben een beetje geflatteerd verloren, althans vinden wij. Voor sommigen was duidelijk zichtbaar dat dit hun eerste wedstrijd was. Zondags kwam via onze Whatsapp langs “Bij mij doet alles pijn” en “Ik merk helemaal niets”. Bij die laatste kon ik mij alles voorstellen, die had helemaal geen conditie, dus wat wil je. In een zeer vriendschappelijke wedstrijd verloren we met 4-1, later hoorde ik dat onze jongens van ZA2 met 7-2 hadden verloren, dus het kan altijd nog erger.

Neemt niet weg dat de derde helft weer als vanouds was. We stonden lekker na te genieten in het zonnetje, werden verwend met allemaal lekkere hapjes aangeboden door onze jarige Ellen en toostten op ons eerste doelpunt. Bijna aan het eind zei ik: “oh, nog een kleine groepsfoto, voordat echt iedereen weg is”. De meisjes gingen meteen door de knieën voor mij zitten. Ze zagen mijn verbaasde blik en zeiden, een kleine groepsfoto wilde je toch……

Memorabel moment. Op weg naar huis hoorde ik opeens skriiets skriiets skriiets skriiets achter mij. Schreeuwt hier iemand om olie schoot er door mij heen. Het gepiep kwam steeds dichterbij en eenmaal naast mij bleken het dus Maarten en Jeff te zijn, druk pratend en mij helemaal over het hoofd ziend. Geen gedag, hoi , of… helemaal niets. Dus ik roep naar ze: “Vroeger toen de honden nog uit hun kont blaften zeiden we nog wel eens gedag….” Ze keken mij verbaasd aan, er kwam een amper “o hoi” uit, daarna hoorde ik skriiets skriiets skriiets skriiets langzaam wegsterven.

Gerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *