Sporting Martinus VR1 – sv Ouderkerk VR3 5-1 (4-1)

thumbnail_daphneBij toeval liep ik, daags voor, al richting sv Ouderkerk, niet om naar sv Ouderkerk zelf te gaan maar naar Jeroen. Het was de laatste hete dag dus we zouden gaan BBQ’en. “Neem wel een stoel mee en sausjes mocht iemand zijn vleessmaak willen verpesten…..”, kreeg ik als opdracht. Ik liep over de Rembrandt van Rijnweg en kon er eigenlijk op wachten: “Hé Wirz…. zaterdag is overmorgen, ben je niet een beetje vroeg? Je meisjes zijn er nog niet, en heb je nu ook al een stoel nodig om onderweg af en toe te kunnen rusten met een tas vol versnaperingen……” Met een beetje valse glimlach sjokte ik verder, doen alsof ik het enorm leuk vond, die opmerking. Wat ik wel leuk vond was “zaterdag is overmorgen”, inderdaad, dus nog maar twee nachtjes en dan gaan we er weer een feest van maken. Vóór, tijdens en na de wedstrijd. We moesten naar Martinus, dat is niet zover weg en met een groots gebaar had ik aangeboden om te chaufferen. Dat vonden de meisjes een goed plan en al doende vroeg ik de auto aan mijn eega. Dat kon. “Ik moet wel om 12:15 bij sv Ouderkerk zijn!!” “Jaja, Sporting Martinus is om de hoek, rustig maar….”, enfin, vrouwlief zoeft om negen uur weg om wat geld weg te brengen bij de slager, bakker, stort (iets anders), AH en noem maar op. Twee tellen later krijg ik een whatsepje: “Phaaahap (lachebekjes) je allerliefste dochter (nog meer lachebekjes en hartjes). Dit betekent veelal dat er wat van je wordt verwacht…… meestal geld…..“Hebben jullie nog bolletjes?????” Die hebben we zeker, alleen niet de gehaktbal als beleg waar mede om werd gevraagd. Dus maar snel even doorgeven aan vrouwlief, die gaat toch naar Bart. Om kwart over twaalf, geen auto, om twintig over twaalf geen auto, uiteindelijk om half één zag ik vanuit mijn ooghoeken iets zwarts voor de deur verschijnen met kort daarop via het keukenraam iemand schuldig naar binnen kijkend. Ik pakte gauw al mijn spulletjes die ik al een tijd had klaar gelegd, een paar keer verveeld had verschoven en opende, met een bepaalde blik uiteraard, de voordeur en zonder iets te zeggen kwam die stortvloed. “Jââh jeetje, het was hartstikke druk bij de bakker en ook bij Bart en daarna werd ook nog eens de Aart van de Neerweg geblokkeerd door politie- en ziekenauto’s en …….” Ik nam de sleutels over, gooide de spulletjes in de achterbak, stapte snel in de auto, startte de motor, reed de parkeer plaats af, zette hem in zijn voorruit, was net aan het wegrijden, pingggg, stopte, zette hem in zijn achteruit, zette hem weer op de parkeerplaats, zette de motor uit en vloog de keuken in. Boze meisjes omdat je te laat ben kan ik wel handelen, daar heb ik ruimschoots ervaring mee, maar een dochter wiens bolletjes met gehaktballetje je bent vergeten, is toch een heel ander verhaal. Met een tikkie vertraging kwam ik bij sv Ouderkerk. Ik zag in de verte de ongeduldige gezichten al kijken en uiteraard voordat ze een woord konden zeggen zei ik: “Jââh jeetje, het was hartstikke druk bij de bakker en ook bij Bart en daarna werd ook nog eens de Aart van de Neerweg geblokkeerd met politie en ziekenauto’s en …….”. Terwijl ik zo aan het oreren was, klonk er opeens bruusk naast me: “Zeg Gerd!”. “Oeps, geen Gerrie maar Gerd”, dat belooft niet veel goeds schoot er door mij heen. “De volgende keer als je zo giga laat bent, waarschuw me dan even, ik zit me helemaal de tandjes te haasten om op tijd van de hondendressuur terug te zijn, dan had ik het ook wat rustiger aan kunnen doen. “Nou zullen we eens gaan meisjes? “ mepte ik er maar gauw overheen en liep snel weg richting parkeerplaats. Onderwijl komt Gerda naast mij lopen: “Zeg Gerd, kan ik met jou meerijden? “Van mij wel….” In de verte zag ik naast mijn auto Jan gebaren of mijn auto open was. Ik klikte hem met de afstand open en toen zaten er opeens drie jongens in. Jan zag dat Gerda nogal verbaasd keek en riep haar, met een semi valse lach, toe: “Rij jij maar met de meiden mee Gerda, dit is vandaag de mannenauto…..” Ik weet niet helemaal zeker of ze het er mee eens was, gezien haar gezichtsuitdrukking. Uiteindelijk liep ze al mopperend wel met één van de meisjes mee. Nadat ik was ingestapt keek Jan me met grote pretoogjes en een brede glimlach aan, zette de radio uit en zei: “Ja toch, dit is vandaag de mannenauto…., we gaan het over echte dingen hebben niet over bijvoorbeeld breiwerkjes en luiers”. Daar gingen we dan, onder veel echte mannengepraat, richting Martinus. Lang niet meer geweest en weinig veranderd. We wisten ook niet wat ons te wachten stond, althans op dat moment nog niet. Vlak voor de meisjes zich gingen omkleden sprak Michelle me aan met een zielig stemmetje: “Gerdje, ik voel me echt helemaal niet lekker, ik wil liever niet voetballen, ik denk dat ik moet overgeven als ik ga rennen in het veld….” “Nou ja als je dat dan doet, doe het dan vlak voordat je bij de keepster bent, zo lekker over haar heen, dan ziet zij voorlopig niets en jij voelt je opgelucht”. Ze neemt het allemaal met wat trieste ogen op. “Ik zie wel, ik kleed me wel om….”, zei ze met nog steeds dat zelfde zielige stemmetje en weg was ze. Ik had extra veel pleisters over mijn blaren geplakt, het zou er wel op neer komen dat ik moest vlaggen. Wat er bij ons aan de kant stond was of geblesseerd of had totaal geen sjoege van voetbal. Nou ja het enige wat die weet is dat je moet juichen als jouw team heeft gescoord en dan moet je hem ook nog vertellen dat dat het vijandelijk doel was, dus daar heb je ook niet veel aan. Willie bood aan om een helftje te vlaggen, maar dat vond ik zielig voor haar met haar kruisband. Ik moet zeggen dat ik wel veel aandacht heb gekregen. Menigmaal werd gevraagd hoe het met mijn blaren ging en ik natuurlijk heel zielig met een pijnlijk gezicht antwoorden dat het niet zo best ging, al had ik er nog zoveel pleisters op geplakt….. Daffie heeft net de nul niet kunnen houden in het doel, Michelle verzilverde nog een pingel en de rest liep er omheen. Voor de Martinus meiden was het een mooie wedstrijdresultaat, wij moesten met iets minder genoegen nemen. Later, eenmaal terug op ons terras hebben we onder genot van een heerlijk koel drankje alles anders dan deze wedstrijd geëvalueerd. Ik hoorde dat Michelle snel naar huis was gegaan en met een emmertje naast zich languit op de bank is gaan liggen.

Meisjes, kan gebeuren, er zijn ergere dingen, zoals bijvoorbeeld met 6-1 verliezen, het seizoen is nog lang en maar net begonnen, dus onze tijd komt nog, let maar op.

Memorabel moment. Tsja, wat moet je als je keepster voor een lange tijd is geblesseerd. Dan maak je een roulatieschema, dan weet je zeker dat je in ieder geval iedere week één meisje doodongelukkig maakt. Niet alleen de zenuwen gieren door haar keel onder de lat, maar ook de angst om te falen ofwel de bal niet kunnen stoppen. Gelukkig vormen onze meisjes geen team die gaan katten of iemand gaan aanvallen als het een keer niet gaat, helemaal niet degene die onder de lat staat. Halverwege de eerste helft, we kregen een extra drankpauze vanwege de warmte, kwam Daffie een beetje weemoedig aangelopen voor een slokje, ze had er drie moeten incasseren. Ik liep op haar af, gaf haar een verdiende knuffel om op te peppen, ze keek me aan en zei met een klein stemmetje: “Van mij mag het nu de negentigste minuut zijn…..” Daffie namens ons allen, jij hebt super je best gedaan en weet je, voorlopig ben je er vanaf.

Gerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *