NiTA VR1 – sv Ouderkerk VR2 1-0 (0-0)

Deze wedstrijd deed me weer denken aan vroeger, toen mijn kinderen nog bij de pupillen aan het voetballen waren. We moesten om 10:00 beginnen tegen NiTA in Nieuwer Ter Aar. Ik had met de meisjes afgesproken dat we om halfnegen zouden verzamelen. Dat betekende voor mij dat ik om 7:00 uit mijn bed moest en dat op een vrije zaterdag….. Ik had vrijdagavond al mij JBL klaargezet, die hoefde ik dan in het ochtenddonker niet te zoeken. Enfin de wekker ging, ik keek slaapdronken en verbaasd om mij heen “of dat wel bij ons was”. Dat was dus zo. Ik strompelde mijn bed uit, zette mijn JBL aan op vol vermogen, zocht op mijn telefoon het nummer “A whole lot of Rosie” van AC/DC op, drukte op start en ging met een hoop herrie onder een koude douche om mijzelf wakker te krijgen. Nou het enige dat gebeurde was dat ik heel veel commentaar kreeg komende vanuit de andere helft van het bed. Het leek uiteraard meer op verwensingen dan een vriendelijke “goedemorgen schat….” “heb je goed geslapen lieverd…..”. Na wat heen en weer gestrompeld te hebben, stapte ik maar in de auto en ging op weg. Vlak voor svo haalde ik 4 meisjes in en leefde helemaal op. Niet alleen vanwege het feit dat ik ze na zo’n lange tijd weer zag, maar helemaal omdat zij net zo’n slaperig gezicht hadden als ik, misschien nog wel erger ook. Nadat ik de auto had geparkeerd, stonden ze mij al op te wachten bij de fietsenstalling. Suus L reageerde als eerste: “Dit is toch geen tijd om te verzamelen Gerrie”. “Nou wacht maar tot die kleine jongen van jou naar de vosjes gaat”, reageerde ik met een gemeen lachje. “Echt niet, dat doet Felix maar…..”, antwoordde ze geschrokken. Gezamenlijk liepen we naar de kantine waar ook vele anderen van het team zaten. De meeste aan een sterke bak koffie. Het was eigenlijk geen gezicht, normaal zie ik ze aan het bier of wijn, maar aan de koffie is toch wel heel uitzonderlijk. Sjaan haalde voor mij ook een lekkere bak, dat was wel nodig ook. We dronken rustig onze koffie op en besloten uiteindelijk te gaan. Buiten loopt Suus L op een paar passen voor mij, draait zich plots om en zegt tegen mij: “Dit is echt hééééél vroeg hoor voor de zaterdag, mag ik even jouw schouder?” En ze legt spontaan haar hoofd te ruste op mijn schouder. Dat was wel een goed plan eigenlijk, ik legde ook mijn hoofd op haar schouder en daar stonden we dan, even een powernappie doen. Natuurlijk werden we gestoord: “we moeten zo voetballen, kom op zeg…..”. Nou ja, dan toch maar weer verder. Carolien, Suus K en Sabine reden met mij mee. Terwijl we op de snelweg reden, net voorbij afslag Vinkeveen, keek ik bij toeval op de klok in de auto. Ik schrok mij dood, die wees vijf over negen aan. “Jeetje….”, riep ik vertwijfeld en nogal luid. Ze keken mij alle drie met verschrikte ogen aan en vroegen wat er aan de hand was. “Vijf over negen is het, dat is er aan de hand, normaal lig ik nu nog in dromenland op de zaterdag”, antwoorde ik met heel veel zelfmedelijden. Uiteindelijk kwamen bij NiTA aan. Ik reed min of meer als een zombie door Nieuwer Ter Aar en had maar half in de gaten wat voor een leuk klein dorpje het is. Eenmaal in hun kantine stond Suus L bij toeval op korte afstand van mij. Ik zei tegen haar dat ik haar nodig had. Ze keek mij aan en begreep precies wat ik bedoelde want twee tellen later stonden we weer met onze hoofden op elkaars schouder voor onze tweede powernappie poging. Natuurlijk werden we weer gestoord: “Kom op Suus…. We moeten ons echt omkleden de wedstrijd begint zo…….” Ik stond lijdzaam mijn maatje af en ging maar op een kruk aan een hoge tafel zitten, ellenboog op tafel en mijn hoofd steunend in mijn hand. Gerda zag mijn tafereel waarschijnlijk en zorgde dat ik een bakkie koffie kreeg. De wedstrijd nam een aanvang en speelde zich eigenlijk alleen maar af op de speelhelft van NiTA. In het veld werd getracht een doelpunt te maken en aan de kant werd menigmaal de Wave ingezet. Het Waven en huppelen zorgde helaas niet voor een doelpunt. Op enig moment voelde ik regendruppels en zei snel tegen de meisjes dat ze moesten stoppen met dat regengedans. Helaas, het was al te laat. Ik keek naar boven en wat zich daar aan het vormen was beloofde een hoop nattigheid. Er was geen plek meer in de duckout dus zei ik dat ik maar voorzichtig naar de kantine ging en daar wel even zou schuilen. Ik was nog geen drie meter onderweg en dat regendruppeltje veranderde in heel veel grote regendruppels. Ik had vrijwel meteen een doorweekte broek. Gelukkig was mijn jas waterdicht. Vlak bij de kantine zag ik opeens Steef dwars over het veld sprinten richting kantine. Omdat we toch alleen maar op hun helft speelden kon ze ongehinderd over hun helft van het veld rennen. De wind zorgt ervoor dat je in de duckout ook kletsnat werd, vertelde ze me en besloot maar richting kantine te sprinten. Daar stonden we dan, zij een zij door de glazen deur naar het spel te kijken, met zeiknatte broeken.

Zoals ik al vermeldde, de wedstrijd speelde zich, laat ik maar zeggen, 85 minuten op hun helft af, echter….. dan gebeurt het, een onachtzaamheid en je wordt gevloerd.

Na afloop stonden we al om 12:00 aan het bier, het mocht nog wel niet maar op een beetje voorzichtig aandringen met daaraan toegevoegd dat we al hééééél lang wakker waren, werd een oogje dichtgeknepen.

Memorabel moment. Omdat we zo vroeg moesten beginnen hadden we het idee gevat om op de terugweg te gaan lunchen. We hadden een leuke tent uitgezocht en ik zou ze op de hoogte brengen dat we langs zouden komen. Wel zo netjes. Toen merkte ik dat die tent pas om twee openging op de zaterdag. Dat gaat hem niet worden, dan moeten we veel te lang wachten; gooide ik in de groep. Sjaan stond onmiddellijk op en zei: “O, maar dan weet ik nog wel een leuke tent”. Nou dat wist ze inderdaad, we hebben na afloop heerlijk geluncht bij Brasserie Paardenburg. De gezelligheid deed de domper van wedstrijd snel vergeten.

Gerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.