GeuzenMiddenmeer VR2 – sv Ouderkerk VR2

1 Juni was onze laatste wedstrijd van dit jaar en we hadden na zo’n lange tijd er natuurlijk weer zin in. Het weer was perfect en dus zat de stemming er goed in. Terwijl ik langs de kantine liep zag ik ze weer staan, onze meisjes de enige en echte VR2 vormende. Ze waren druk in gesprek met elkaar en na een vriendelijk heen en weer ge-hallo, ging ik erbij staan. Ik hoorde Daffie zeggen: “Jaha, mijn vader is 64 en zit nu in de oude mannen modus”. Ik schrok natuurlijk hevig van die opmerking en kaatste terug: “Ho, hooo, wacht even, ik ben 65 maar voel mij nog verre van een oude man…..”. Daffie keek mij verontschuldigend aan en zei snel terwijl iedereen aan het lachen was: “Nee, nee zo bedoel ik het niet, hij laat zich nu ieder jaar lichamelijk helemaal controleren”.

“Ja, ja, jij hoeft dus niets te drinken in ieder geval. Willen de anderen wel wat drinken?”, reageerde ik. Uiteindelijk waren we compleet in aantal, dus konden we vertrekken. Sabine reed met mij mee. De heenweg verliep niet geheel soepeltjes. Ik wilde net de parkeerplaats afdraaien en moest vol in de remmen, ik zag twee koplampen rap op mij afkomen, een auto reed over de helft van de weg, ofwel aan mijn kant dus. Een pappa met een kind op schoot die mocht sturen, hij schaapachtig lachend en dat jochie keek nogal verschrikt. “Verre van handig, om dat hier te doen”, reageerde ik: “zeker met al die kinderen die de straat oversteken richting parkeerplaats”. “Oh Pap, ik had me slap gelachen als je hem had geraakt”, lachte Sabine: “Wel enorm jammer dan van die deuk natuurlijk”. Nou ja het liep gelukkig goed af. We reden verder en vlak voor de rotonde kwamen we erachter dat we de bidons waren vergeten. Inmiddels reed Daffie achter mij en ik zag haar verbaasde blik toen ik linksaf ging bij de rotonde in plaats van rechtsaf. Met wat vertraging reden Sabine en ik dus richting de Geuzen. De afrit 113 stond goed vol en het stoplicht was daar zo gedoseerd dat bij groen maximaal 4 auto’s worden doorgelaten, dus dat duurt even. Al wachtende zei ik tegen Sabine: “Zonder ons beginnen lukt ze niet, ze moeten toch wachten op ons, wij hebben de wastas”. “We kunnen ze ook bellen en vragen of ze enig idee hebben hoe laat ze bij De Meer zijn, we wachten al een hele tijd en er komt maar niemand”. Uiteindelijk waren we erdoor en zeulden met al de spulletjes richting de Geuzen. Vlak bij de kantine aangekomen zagen we Ellen de gang van de kleedkamers in lopen. Verbaasd vroeg ik aan Sabine: “Gaan zij zich omkleden? In wat? Wij hebben de tas?” “Ik weet het ook niet, laten we er maar achteraan lopen”, reageerde Sabine. En ik liep achter Sabine aan Ellen achterna de kleedkamergang in. Ellen bleef maar doorlopen en ik dacht verbaasd, die loopt straks ook net zo makkelijk weer de gang uit naar buiten. En ja hoor, ik had het nog niet gedacht of ze liep aan de andere kant van het gebouw de gang weer uit. “Hé Ellen, waar ben je in godsnaam mee bezig”, riep ik haar verbaasd toe. “Ik kan de kleedkamer niet vinden”, riep ze terug. Gelukkig vonden we in het tweede blok de anderen. Ik gaf alle spullen af en ging naar buiten om mij met de uiteindelijke opstellingen bezig te houden. Terwijl ik bezig was hoorde ik ze in gedachten al zeggen, “ik vind het niet erg om achterin te spelen” of “rechtsvoor vind ik ook wel een leuke plek” of “zeg Gerrie zou ik……”. Ach zodra we zijn begonnen dan regelen ze het meestal zelf wel in het veld. Neem Kim, die stond rechtsachter volgens mijn opstelling en ik zag haar heel ergens anders spelen, ergens in het midden. “Hé Kim, waar sta je nou…..?”, riep ik haar toe, met de opstelling in mijn achterhoofd en met de bedoeling haar op haar plek te wijzen. Ze draaide zich om, keek mij aan en begon met een hoop armgebaren en gebrabbel, in mijn oren tenminste, wat te vertellen. Nou, door de afstand verstond ik er niets van, maar gezien haar reactie moest het wel goed zijn zo. We stonden 2x voor, 1x achter en speelden uiteindelijk 3-3. In de pauze had ik nog gezegd dat ik zou trakteren ingeval van een overwinning. Die belofte werd met veel gejuich ontvangen. Na afloop zei ik dat ik, omdat het hun eerste spel was en vanwege de goede inzet, toch een rondje zou geven, echter met in ieder glas twee rietjes omdat we gelijk hadden gespeeld ofwel niet hadden gewonnen zoals afgesproken voor het rondje. De meisjes waren op enig moment gaan douchen en omkleden. Ik zat derhalve in mij eentje nog even lekker na te genieten in het zonnetje, kijkende naar een wedstrijd die na ons werd gespeeld op ons veld. Komt er een meid naar mij toe en vraagt naar welke wedstrijd ik zit te kijken. “Geen flauw idee, Geuzen tegen nog iemand”, antwoordde ik een beetje verbaasd. “Wie zijn de Geuzen?” “Die in het rode shirt” “Wie zijn die anderen?” “Geen idee” “JOS?” “Geen idee” “Nou ja, ik zoek eigenlijk JOS, ik had beloofd om daar te kijken, maar ik weet niet in welk shirt ze spelen en mijn vriend is geblesseerd dus die staat niet in het veld, straks sta ik bij de verkeerde te kijken”, zei ze uiteindelijk een beetje bedrukt. Ik vertelde haar dat het helemaal niet zo erg is. Dat ik een keer met mijn dochter Arlette naar Steefje bij Pinoke ging kijken, we haar niet op het veld zagen want het was al aan het schemeren en we dachten dat ze als reserve in die donkere duckout zat met een deken over haar benen. Uiteindelijk stonden we ook bij de verkeerde te kijken en kwamen daar pas vlak voor tijd achter. Ze klaarde er helemaal van op en kwam er nog op tijd achter dat JOS inderdaad op het veld achter ons aan het ballen was. Eenmaal terug bij sv Ouderkerk mocht ik de wijze oude mannen weer eens begroeten, ze vonden het bewonderenswaardig, met name Piet, dat ik niet had verloren met mijn team. Samen met een deel van het team hebben we buiten op het terras nog van een heerlijke koude afdronk genoten.

Memorabel moment. Na een lange tijd van afwezigheid vanwege zwangerschaps- en ouderschapsverlof mochten we eindelijk onze Nikki weer verwelkomen. “Uhh, Gerd niet te lang hoor….. laat mij eerst met maximaal een kwartier beginnen…. als ik niet meer kan geef ik wel eerder een seintje”. Ze hield het kwartier vol en zei vlak voor aanvang van de tweede helft: Uhh, Gerd, ik durf het nu wel wat langer aan, doe maar 25 minuten” En met een brede glimlach liep ze het veld in. Nikki welkom terug.

Gerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.