DEVO’58 VR1 – sv Ouderkerk VR3 3-0 (1-0)

Advertentie

Deze wedstrijd begon eigenlijk met pure chantage en wel de avond ervoor. Ik vroeg Arlette hoe laat zij mij zou komen ophalen voor het verzamelen. We speelden uit en zij had aangeboden om te rijden. “Uhhh, even kijken, het is om kwart over elf verzamelen, dan ben ik om elf uur bij je, maar wil dan wel als ontbijt twee witte bolletjes met Filet American en uitjes……” Nou, daar kon ik het dan mee doen. Ze was keurig op tijd, de bolletjes lagen er en de Filet ook. Dus snel even smeren en op naar sv Ouderkerk. Terwijl wij richting kantine liepen kwamen de anderen ons al tegemoet. Gelijktijdig zag ik in gedachten een kopje koffie met twee vleugeltjes langzaam van mij wegvliegen. “Zijn we al compleet dan?” vroeg ik, in de hoop toch alsnog dat bakje koffie te kunnen scoren. “Nee, alleen Ellen is er nog niet, maar die halen we nu op, zij heeft de wastas en dan hoeft ze niet te slepen”. Nou dus maar rechtsomkeer en terug naar de parkeerplaats. Inmiddels had Daffie zich bij Arlette en mij aangesloten om mee te rijden. Er moest nog even het sigaretje worden opgerookt en terwijl we bij de auto stonden te wachten hoorde ik opeens in de verte iemand mijn naam roepen, Ellen. Ze kwam aangefietst en riep ons toe of we even op haar wilde wachten. “Je wordt opgehaald”, riep ik terug, “heb je die anderen niet gezien?” “Ik kom er zo aan….”riep ze weer. “Nee, je wordt opgehaald”, riep ik nog maar wat harder. “Ja…. ik kom zo… even mijn fiets wegzetten.” Nou deze conversatie had dus geen enkele zin. Buiten dat, naast mij keken mij twee paar meidenogen aan met een blik van “kan het wat rustiger”. Dus hield ik me waar gedeisd. En daar was ze weer, Ellen, op grote afstand: “Gaan jullie maar hoor, ik rij wel met hun mee…..” En weg was ze. Wij stapten ook in de auto om richting Ookmeer te gaan. “Hééé, leuk, Donald Duckjes”, hoorde ik Daffie vrolijk en blij zeggen: “wat leuk dan kan ik die meteen even lezen….” “Jááá, lees even voor”, vroeg Arlette. En daar ging Daffie: “Meneer Duck u bent ontslagen, dit stopcontact is niet voor….. hahahahaha…..” We zijn nooit te weten gekomen waar het stopcontact niet voor was. De rest van de weg heeft ze alleen maar gelachen en er kwam geen zinnig woord meer uit. We verloren weer eens door stomme pech. Eerst floepte de bal uit Daffie haar handen zo voor de voeten van een DEVO speelster, daarna werd er in eigen doel geschoten, alleen de derde was min of meer een echt doelpunt. De kansen die wij kregen bleven helaas onbenut dus moesten we met 0 punten naar huis. De wedstrijd had wel een enorme amusement waarde. Jeff die de eerste helft vlagde kreeg diepgaande vlag instructies, zelfs terwijl hij aan het vlaggen was werd hij zo nu en dan even bijgepraat en gecorrigeerd door de scheids. Daarna mocht Felix (vlagde een stukje van de 2e helft) van de scheids niet meer verder vlaggen en zelfs plaatsnemen achter het hek. Dit allemaal vanwege zijn opmerking dat hij niet voor Jan Doedel stond te vlaggen en bij buitenspel vlaggen best gefloten mag worden…. Suus K werd geordonneerd een andere grens aan te wijzen. Steefje zag dit van afstand gebeuren en liep al richting de plaats des onheils om de vlag over te nemen. En dan nogmaals onze Suus K die 10 minuten mocht pauzeren na een discussie over het fluitgedrag van de scheids. Nadat Suus K een paar kritische kanttekeningen over zijn fluitgedrag had geplaatst merkte de scheids op dat hij volgens de regels floot en Suus K mocht blijkbaar niet opmerken: “Zeker volgens uw eigen regels….” Terwijl ze naar ons toeliep, het veld af, zei ze met een brede lach: “Oeh, sorry hoor, dat floepte er zo maar uit…..” Ach, we konden er wel om lachen. Na afloop kroop Daffie weer op de achterbank met de opmerking, kan ik mooi verder gaan met de Donald Duckies. We hebben haar de hele weg niet gehoord. Toen we de parkeerplaats bij sv Ouderkerk op reden draaide ik mij om. Ik dacht dat ze zoet aan het lezen was. Niets van dat al. Ze hield de Donald Duck nog vast in beide handen, dat wel, alleen de Donald Duck lag op haar schoot. Haar hoofd achterover over de rugleuning, mond wijd open en beide oogjes dicht. Die was zich dus van geen kwaad meer bewust in dromenland.

Memorabel moment. De tweede helft van de wedstrijd was in volle gang met alle nodige rumoer er omheen. Het was koud en toch het zonnetje scheen en maakte de duckout tot een behaaglijk plekje. Jeff had zich in een hoekje genesteld en bekeek het spel vanaf zijn positie. Of hij dat lang heeft volgehouden weet ik niet. Toen ik een tijdje later keek, zat hij nog steeds op zijn plekje te genieten van de wedstrijd, althans dat dacht ik. Nadat ik nogmaals goed keek, zag ik dat hij beide ogen dicht had en genoot waarschijnlijk van andere dingen….

Gerd

untitled

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *