De Meer VR4 – sv Ouderkerk VR2 1-1 (0-0)

Advertentie
         

Eindelijk mochten we weer na een paar weken pauze en het was op zich best nog wel mooi voetbalweer ook. Ellen had de wastas en gooide in de whatsapp of er iemand die met de auto is even bij haar wil stoppen om de tas op te halen: “Het is zo’n lomp geval……” Tsja wat wil je, er is maar een klein plekje gereserveerd voor de shirtjes, broekjes en kousen. Het merendeel van de tas wordt allemaal ingenomen met, vinden de meisjes tenminste, ‘handige’ spulletjes, van zonnebrand tot haarborstel en je wilt niet weten wat nog meer. Enfin loodzwaar dus die tas en ik was blij dat iemand anders met auto al had gereageerd. Ik had ook de auto en reed richting svo, draaide daar de parkeerplaats op en wie kwamen mij al lopend en heel druk pratend tegemoet, Suus K en Ellen. Hartstikke leuk ze na zo’n lange tijd weer te zien en begon met mijn allervriendelijkste glimlach naar hun te zwaaien. Terugzwaaien, hó maar, ze hadden alleen interesse in hun gesprek, waarin ze verdiept zaten. Over een voet van hun rijden om aandacht te vragen vond ik in dit geval wat te ver gaan, dus drukte op de toettie. Ik zag in mijn achteruitkijkspiegels dat ze van schrik een sprongetje maakten en, jaha, zelfs begonnen terug te zwaaien. Dit keer moesten we tegen de meiden van De Meer. Aldaar aangekomen zag ik een mooi parkeerplekje. Er lag wel een enorme plas aan de passagierskant. Gerda en Kim reden met mij mee en ik kon ze in de plas laten uitstappen. Ik had er absoluut niet zo’n probleem mee dat ze natte voeten zouden krijgen, maar bedacht dat straks op de terugweg die natte derrie in mijn auto zou komen en dat wilde ik niet, dus heb ze maar gematst voor mijn eigen bestwil.

Willie en Vincent zaten ons buiten al op te wachten. Willie ging spontaan koffie halen voor ons terwijl de anderen doorliepen naar de kleedkamer. Ik had de koffie net op en hoorde mijn telefoon gaan, Saskia: “We zijn er klaar voor Gerdje”. “Is goed, ik kom eraan”. Ze zijn flink aan het verbouwen en de kleedkamers zijn nu aan de andere kant. Ik was zo stom om te vragen in welke kleedkamer ze zaten en zag mij al op alle deuren kloppen om te vragen of zij daar zaten. Gelukkig werd ik opgevangen en kreeg de weg gewezen. Wat een verschil zeg. In die oude kleedkamers moest je elkaar, bij wijze van spreken, helpen zo piepklein waren ze…. “Als jij nou mijn broek omhoog doet doe ik jouw shirtje omlaag”. Wel miniem en intiem als je ervan houdt. Maar wat een mooie kleedkamers nu zeg.

Saskia had dan wel gevraagd dat ze er klaar voor waren alleen ze vergat Michelle en Myrthe. Die hadden elkaar al een tijdje niet gezien en gesproken volgens mij. Ach meisjes hè “kwekkwekkwekerdekwek”. Ik vond het onbeleefd om er doorheen te gaan praten dus wachtte heel even. Dat even duurde en duurde, ik moest wel ingrijpen omdat de aanvang van de wedstrijd wel benauwd dichtbij kwam en ik de opstelling nu echt moest bekendmaken…. De vorige wedstrijd eindigde in 5-5, een waar doelpuntenfestijn. Ik gaf ze mee er wat mooi’s van te maken, in ieder geval lekker te ballen.

Dat deden ze absoluut, iedereen had er echt zin in. Het was een leuke wedstrijd om te zien. Nou ja, ik zag niet alles in de eerste helft. Pippa had het moeilijk op haar kleine maniertje. Ik viste haar uit haar wagentje en nam haar in mijn armen om te troosten. Ze was echter ontroostbaar en bleef maar huilen en op mijn opmerking “Kijk mama eens voetballen” begon ze alleen nog maar harder te huilen. Steefje hoorde haar kind jammeren en probeerde mij aanwijzingen te geven als ze door het spelverloop toevallig langs ons rende “Gerd misschien moet je…….” “Gerd als je……” “Gerd je kunt ook……” Nou die zinnen kwamen nooit af bij mij, ik hoorde alleen de eerste paar woorden de rest stierf weg terwijl ze wegrende en met name mede omdat een klein meisje hard in mijn oor zat te jammeren. De keepster van De Meer hield hun op de been. Oké, eerlijk is eerlijk, zij hadden absoluut mooie kansen die door Anouk werden gekeerd, daartegenover wij hadden er meer, veel meer. We moesten wachten tot de tweede helft. Myrthe gaf een prachtige pass naar Michelle die de bal vervolgens in één vloeiende beweging onhoudbaar, ook voor deze keep, in het netje deed belanden. Daar bleef het helaas voor ons bij. We kregen helaas nog wel een tegendoelpunt via een ‘gelukslob’ en ook daar bleef het dit keer gelukkig bij. We hebben al te vaak verloren door pure pech. Belangrijkste was dat iedereen er zin in had en volgens mij ook lekker heeft gebald. Tijd voor de derde helft. We konden buiten zitten, er moest echter één en ander qua picknicktafel worden verplaatst dan wel verschoven. Twee picknicktafels stonden min of De Meer in elkaar geschoven met daar tegenaan een van plastic gemaakte glasplaat en een enorm bord voor hun veld en kleedkamer indeling. Onze zuster Arlette had duidelijk dorst en begon met die plastic plaat, daarna het bord. Die was schijnbaar zwaar want Suus K hielp haar met: “Oeh…. Die is zwaar”. Ik gaf richting met: “Zet maar tegen het hek aan”. Nadat ze dat hadden gedaan wees ik al draaiend wijzend met mijn vinger naar die plastic plaat: “Die kan dan daar weg en ook tegen dat bord aan……” Waarop min of meer uitlachend werd gereageerd: “Jaja en maar wijzen met dat vingertje en zelf geen r**t doen”. Uiteraard kon ik niet anders antwoorden met: “Wie is de coach vandaag…..”

Terwijl wij daarbuiten zo zaten te genieten van onze afdronk zag ik vanuit mijn ooghoek de keepster langs lopen. Ze moest nu keepen bij een ander damesteam……. VR1 werd gefluisterd. “Ach zal wel, laat haar gaan”, was mijn gedachte.

Memorabel moment. Ik had die kleine Pippa in mij armen met veel verdriet. Komt opeens Pelle voor mij staan: ”Opa, opa, oooop”. Hij had een madeliefje geplukt en hield die omhoog. “Deze is voor Pippa”…….

Gerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *