Altius VR2 – sv Ouderkerk VR2 2-1 (1-1)

Ik had bij wijze van spreken nog geen stap in de kantine gezet of de meisjes kwamen mij al tegemoet: “Zo ben je daar eindelijk, dan kunnen we gaan”. Ik hoefde mij alleen maar om te draaien en met hun mee te lopen. “Weet je nog wel de vorige keer dat we bij ’s Gravenland moesten spelen….. ik zei nog, moeten we niet hier in?…..”, waren de woorden van Sjaan, die met mij mee reed. Iedere keer hebben we het er weer over als we die kant opgaan en als we langs de velden rijden wordt ik er steeds weer op gewezen. Met een hartelijke lach, gelukkig wel. Ik reed toen met haar mee en wees haar naar de verkeerde weg, we werden uiteindelijk tegengehouden door een fietspad en moesten daarom weer helemaal terug. Enfin we reden bij svo weg en moesten nog even Gaby ophalen. Terwijl we onderweg waren kreeg ik het opeens Spaans benauwd, ‘Dionne’ schoot er door mij heen, ik heb die lieve griet helemaal niet gezien! We zijn haar toch niet vergeten? Zou ze nog in de kantine zitten? Gelukkig konden de anderen mij geruststellen. Overigens, gezellig hoor met die meisjes in de auto. Het gesprek kwam op wintersport. Voorheen moest ik altijd vrij vragen bij de KNVB omdat het halve team op wintersport ging. Tegenwoordig hoeft het niet meer, we zijn met veel en we gaan gespreid, dat scheelt. Neemt niet weg dat we toch maar met 13 waren vanwege de wintersporters en zwangeren. En van die 13 waren er 3 die nog niet optima forma waren, om het maar even mooi te zeggen. De vorige keer hadden we thuis met 2-0 van Altius verloren. Niet omdat zij zo goed waren, eigenlijk waren wij beter want die twee doelpunten kwamen door ons eigen toedoen. Ik hoorde Saskia bij het tweede tegendoelpunt nog vragen aan hun grens waarom ze niet juichten. “Wij juichen alleen als we er moeite voor hebben gedaan, jullie geven gewoon doelpunten gratis weg…..”, was zijn antwoord. We hadden dus iets goed te maken.

Het spel ging eigenlijk gelijk op, zij mochten dan wel het eerste doelpunt maken, wij hadden het antwoord klaarliggen en de wedstrijd begon na ons doelpunt eigenlijk weer opnieuw. Doordat we met maar weinig waren en om de, min of meer, nog net teruggekeerde geblesseerden zoveel mogelijk te sparen heb ik na een kwartiertje het vlaggetje van Caro overgenomen. Zij het veld in en ik langs het lijntje. Je merkt toch wel dat je een dagje ouder wordt. Vroeger hield ik ze met gemak bij, tegenwoordig loop ik er bij wijze van spreken hijgend achteraan, zelfs al heb ik voor mijzelf een voorsprongetje ingebouwd . ….En als de bal uitgaat …..En ik de bal met mijn voet een wippertje wil geven richting ingooister wat geheel mis gaat …..En als ik dan achter mij lachend hoor zeggen: “Tsja alles wordt wat strammer en stijver hè, als je een dagje ouder bent…..” …..En dan, dan weet je het zeker. Al met al, het vlaggen ging mij redelijk af, onze meisjes hielpen mij als ik weer eens te laat was gestart en staken hun hand op ingeval van buitenspel, ik stak mijn vlaggetje op en de, ik moet zeggen, zeer sportief fluitende scheids floot.

We gingen de rust in met een 1-1 stand en hadden absoluut de wedstrijd niet verloren, we konden zelfs nog met 3 punten naar huis gaan. Ik moest zelf even achter de thee aan en ging dus richting de kantine met in mijn kielzog een meid van Altius. Ik liep richting keuken en zag twee kannen met limonade staan, de één was zeer goed gevuld en de ander beduidend minder goed. Ik pakte uiteraard de vollere en kreeg meteen als opmerking: “Nou meneer dat is ook niet beleefd om die vollere te pakken”, hoorde ik achter mij. Ik draaide mij om en vroeg haar:  “Welke had jij dan gepakt?” “Nou die minder volle”, zei ze. “Dus…, die heb je nou dan toch ook…..”, zei ik en liep door naar onze meisjes.

In mijn beleving hadden we in de tweede helft meer kansen dan Altius, alleen er viel geen doelpunt. De munt kon uiteindelijk beide kanten op vallen, de munt koos een kant en dat was helaas die van hun. Minstens een gelijkspel had eerlijker geweest, maar dat mocht dus niet.

De meisjes gingen douchen, omkleden, haren kammen en wat nog meer. Ik ging naar de kantine en wachtte op hun. Het werd best nog wel gezellig. “Zeg Gerrie, gaan we nog even langs de Mac op de terugweg, lekker?….”. “Ja hoor, geen probleem”. Uiteindelijk wilden degene die met mij mee reden, vanwege de kleintjes, toch maar liever meteen zonder Mac naar huis. De Amsterdammers daarentegen zijn wel naar de Mac gegaan.

Memorabel moment. Even vooraf, gelukkig resulteerde de actie niet in een doelpunt….. In mijn ogen was het geen buitenspel, in de ogen van Saskia was het wel buitenspel en dat maakte ze duidelijk kenbaar, niet alleen met woorden, ook met gebaren. Ook de heren achter mij, zelfs van de tegenpartij, gaven Saskia groot gelijk door te zeggen: “Je had er voor mogen vlaggen”. Nou oké dan, mijn fout. Even later hoorde ik Saskia vanuit het veld naar mij roepen: “Maar ik hou nog wel van je hoor….”. “Ik ook van jou, grietje”, riep ik terug.

Gerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *