sv Ouderkerk VR2 – VVGA VR1 4-1 (3-1)

Een vol programma, niet qua wedstrijd en om het voetbal heen, maar gewoon bij mijzelf, thuis. Ik was jarig en er moest nog van alles gebeuren thuis. Ik had de meisjes al ingelicht dat ik niet op tijd bij het verzamelen zou zijn, nou ja, om heel eerlijk te zijn, dat was natuurlijk niets nieuws voor ze, maar ik beloofde dat ik wel vlak voor de wedstrijdaanvang erbij zou zijn. Kim nam gelukkig de bidons en ballen alvast voor mij mee. Ik had ook maar voor de zekerheid de opstelling doorgegeven via onze app. Je kent dat wel, linksvoor, spits, rechtsachter enzovoort. Ik had de opstelling nog maar net verzonden en kreeg meteen al een opmerking van mijn dochter: “Uh, pap, ik weet het niet, maar spelen we vandaag zonder middenveld????” “Zonder middenveld?”, ging er door mij heen “what the f*ck” en keek nog eens naar de opstelling die ik had doorgestuurd. En inderdaad ik was het hele middenveld vergeten en wist meteen waarom we zoveel wissels hadden. Onder het mom van “ik wilde even kijken of jullie wakker zijn”, stuurde ik snel een herziene versie.

Terwijl ik thuis druk bezig was, althans deed voorkomen, zei mijn lieftallige vrouwtje: “Uhh, misschien moet je toch maar zorgen dat je er om half twee bent”. Ik keek haar verbaasd aan en vroeg: “Hoezo, wordt er soms rottigheid uitgehaald, ben je soms ingeseind dat ik vroeg moet komen?” “Nee hoor, je bent jarig en ik vind het leuk als je voor één keer wel op tijd bij je meiden bent”. Nou, oké. Ik trok mijn jas aan en zette het op een wandelen. Ik kon er niets aan doen, het zat me echt niet lekker, zouden ze nu echt…… Ik zette het uit mij hoofd, tenminste dat probeerde ik en ik moet zeggen dat lukte mij aardig. Totdat. Op de Rembrandt van Rijn ik een ‘tinggg’ naast mij hoorde. Ik keek opzij en zag Vivian met een brede grijns al zwaaiend verder fietsen. Die grijns sprak boekdelen, ofwel beviel mij totaal niet en ik viel weer terug in de gedachte, “die stelletje rot grieten, ze zullen toch niet…..” Enfin, ik liep verder. Bij Pinkeltje werd ik staande gehouden door Angelique, even een vriendelijke felicitatie, twee tellen later door Lune, ook een felicitatie, toch lief van die twee ex meisjes. Ze hadden me in ieder geval weer helemaal afgeholpen van de gedachte. Totdat. Bij de fietsenstalling Willie mij breed glimlachend met daarnaast een, tsja, bepaalde blik in haar ogen, tegemoet liep en zei: “Hé Gerrie, gefeliciteerd”. Zoentje hier en een zoentje daar, maar die aparte blik in haar ogen verrieden iets. Al pratend liepen we richting terras en net voorbij de kantine…… Ja hoor, een enorme opblaaspop, compleet met een foto van mij, op zijn buik en een giga 65 bord. Terwijl ik met stomheid geslagen die giga pop aan stond te gapen, Willie al lachend en met pretoogjes naar mij stond te kijken, kwam Gerda op mij aflopen. “Waar kom jij opeens vandaan?”, vroeg ze. “Nou gewoon van huis” “Ben je lopend?”, vroeg ze weer. “Ja” Terwijl wij met dit nogal apart vraag en antwoord spelletje bezig waren, komt Sjaan naar buiten gelopen, kijkt mij heel verbaasd aan en vraagt: “Waar kom jij opeens vandaan en ben je lopend?”  Terwijl ik haar vragen hetzelfde beantwoordde als bij Gerda keek zij haar moeder aan: “Mam, je zou ons een seintje geven weet je nog wel……” Bleek dus dat Gerda de meiden zou waarschuwen als ik in aantocht was, niet dus. Maarja, zij wordt ook een dagje ouder…… De een en ander kwam naar buiten en de felicitaties vlogen me om de oren. Vervolgens een lang zal hij leven, drie violen en een trommel en een fluit en weet ik veel wat voor liedjes, het was een aparte manier van warmlopen. Helemaal toen werd besloten dat er ook een biertje bij de felicitaties hoorde. De eerste keer in mijn hele carrière dat er voor de wedstrijd al werd getoost. Kortom dit alles beloofde een hele gezellige zaterdag te worden en dat werd hij ook. Ik had de meisjes laten beloven dat ze voor mij zouden winnen als verjaardagscadeau. Dat hebben ze gedaan, met 4-1.

Memorabel moment. Op enig moment kwam Arlette met haar hoofd nogal hard in aanraking met een meid van de vijand. Dit ging overigens geheel per ongeluk. Neemt niet weg, Arlette was uitgeschakeld en een reserve moest invallen. Op dat moment zat er geen één voorhoede speelster meer op de bank, maar wel onze Sabrina. Staat altijd haar vrouwtje als back. “Sabrina, rechtsvoor, weer eens wat anders”, wierp ik haar toe. “Rechts…. voor….?”, vroeg ze verbaasd. “Inderdaad en je maakt een doelpunt voor mij”, knipoogde ik. Daar ging ze. En nog geen twee tellen later krijgt ze die bal op haar slof, snoeihard, helaas recht op de keeper. Die had er best moeite mee met die harde bal. Terwijl Sabrina baalde dat die bal toch nog was gestopt riep ik haar toe: “Griet, voor mij telt die….”

Gerd

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.