SV Ouderkerk JO17-1 PROMOVEREN NAAR DE HOOFDKLASSE!

SV Ouderkerk JO17/1 – Sporting Almere JO17/1 5-0

Op 13 maart 2010 werden negen jochies van 7 jaar oud voor het eerst met de F1 van SV Ouderkerk kampioen. Zes van hen (Dirk, Gijs, Daan, Roemer, Joep en Jesper), inmiddels 16-17 jaar oud, waren er ook vandaag weer bij om in de O17 de promotie naar de hoofdklasse te bewerkstelligen. Eén van de jongens, Guus, verloren we onderweg aan FC Groningen. Wat je noemt een goed excuus.
In de E en de D kwamen er een aantal jongens bij, soms viel er eentje af of liepen de wegen niet ieder seizoen parallel. Maar steeds maar weer zouden ieders wegen elkaar kruisen. En dan, dan was het weer feest.
Op 2 mei 2015 promoveerde de boys als D1 naar de hoofdklasse. En vandaag, 26 mei 2019 herhaalde de geschiedenis zich opnieuw. Hoe leuk moet het zijn dat je later kunt terug denken aan die leuke voetbaltijd, waarin je als echte voetbalmaten, zo’n tien jaar week in week uit met plezier ging trainen en menig seizoen aan het eind van de rit de beker omhoog mocht houden.

Werden de mannen halverwege het seizoen al winterkampioen, dat was in feite slechts het voorspel. Vanaf januari werden de beste teams samengevoegd om te strijden voor het echte kampioenschap en promotie naar de hoofdklasse. Door een slippertje enkele weken geleden in Haarlem (1-4 verlies) tegen het lokale DSS en het slordig gelijkspel (3-3), twee weken geleden tegen HFC, had Ouderkerk het zich nog onnodig lastig gemaakt, Zeker in de wetenschap dat vandaag Sporting Almere de tegenstander in het slotspektakel zou zijn. Het enige team dat in de eerste competitiehelft van SVO had weten te winnen. Met één punt voor op de concurrentie was winst het enige zekere verlossende antwoord. Bij puntverlies konden IJburg of DSS er alsnog met de buit vandoor gaan.
Met maar liefst 18 fitte spelers op het appèl, hadden trainer/coach Marcel Wagenhuis en leider van het eerste uur (waarvoor hulde) Bob van Unen, ruim keus. De elf die als eerste de wei in werden gestuurd, hadden de opdracht goed begrepen. Binnen vijf minuten kreeg Joep uit een zelf genomen corner de bal weer retour en zijn tweede voorzet werd door aanvoerder Jesper onhoudbaar binnen gekopt (1-0). Toch lekker zo’n vroege treffer, wellicht zou het de moraal van de tegenstander direct aantasten. Ouderkerk bleef aandringen om spoedig ieder vleugje Almeerderse hoop aan diggelen te schieten en Quinten was daar heel dichtbij. Een prachtige Ouderkerkse aanval belandde voor zijn voeten. Het leek een niet te missen kans, maar de keeper bleek toch nog een sta in de weg.

Ouderkerk domineerde de wedstrijd, maar de snelle aanvalslinie van Sporting bleef een niet te onderschatten gevaar. De achterste linie met Dax, Senna, Simon, Jeroen en Gijs waren niet onder indruk en gaven geen krimp. Toch was het overall spelbeeld er een die past bij een kampioenswedstrijd. Een tikkeltje onrustig, ongeduldig, gehaast en slordig. Zo’n wedstrijd dus. De strijd was bij rust nog allesbehalve beklonken.
Toch was het ook in het tweede bedrijf Ouderkerk dat de toon zette. Na zo’n tien minuten spelen kreeg de thuisploeg een vrije trap, zo heerlijk aan de linkerzijde, iets buiten de zestien. De dirigenten Jesper en Joep bekeken samen de situatie en besloten dat Jesper de bal ging trappen. En dat was een heel goed besluit. Gedecideerd werd de bal over de muur heen gestuurd, leek onderweg nog iets te raken, en deed uiteindelijk het net bollen (2-0). De ban was gebroken, Sporting oogde aangeslagen en zou van deze linkse niet meer op staan. Zeker niet toen Quinten tien minuten later, sleurend op gehele eigen wijze, de hele defensie van Almere zijn hakken liet zien, met bal richting midden van de zestien dribbelde om met een verwoestend schot de 3-0 aan te laten tekenen.
De coach kon met een gerust hart gaan wisselen en Tim was nog maar amper in het veld of de eerste de beste bal die hij serieus kon raken ging hard en hoog binnen (4-0). Wat je noemt efficiënt. De afsluitende treffer was van, wie anders, onze goalgetter Daan. Dat was ie al bij de F-jes en dat is ie negen later nog steeds.
Echter, het meest bijzondere moment van de wedstrijd moest toen nog komen. Het was geen doelpunt. Het was de rentree van onze Dirk (de Bouter). Dirk is ruim twee jaar zeer ernstig geblesseerd geweest. Is geoppereerd. Heeft hele grote twijfels gehad of hij ooit nog kon voetballen. Heeft geknokt, gerevalideerd, getraind, gehoopt en overwonnen. Tijdens de eerste trainingen mochten de jongens met Dirk geen duel aangaan. Dat deden ze met grote zorgzaamheid. Zoals voetbalmaten dat voor elkaar doen. Stap voor stap zagen ze Dirk steeds sterker worden. De laatste tien minuten van deze wedstrijd kon Dirk weer doen wat hij zo heel graag wil. Voetballen. Het kampioenschap is dik en dik verdiend en voor alle boys en staf super leuk, maar het moment van Dirk was het meest bijzondere moment van vandaag. Patrick

1 Response

  1. What’s up to every body, it’s my first pay a quick visit
    of this website; this website consists of awesome and truly good material
    in favor of readers.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.