WV-HEDW VR4 – sv Ouderkerk VR2 2-4 (1-4)

Ik was heel blij dat ik mee mocht liften met Sabine. Die bidons en ballen weer hè. Onderweg naar sv Ouderkerk zagen we Lisanne de rotonde afscheuren. Ik keek met een schuin oog op het autoklokje. Hmmm, we hadden afgesproken om om 10:45 te verzamelen en het was 10:35. Waarom die haast? Er wordt toch (nog) op mij gewacht. Terwijl we haar zagen fietsen viel het zowel Sabine als mij op dat ze helemaal geen voetbaltas bij zich had. Sabine vroeg mij of ze had afgezegd, omdat ze geen tas had. Nee dus. We haalden haar in, toeterden, zij zwaaide en ik zag dat ze ook geen tas had voorgebonden. “Zou ze nou zelfs geen zeepje en een handdoek meenemen?”, merkte ik verbaasd op. Enfin we reden door en zagen het wel. Na de auto te hebben geparkeerd, even rustig een paar spulletjes te hebben gepakt liepen we richting kantine. “Verdorie, waarom spelen we nu zo vroeg!”, schoot er door mij heen. Piet is er nog niet en kan dus niet zien dat ik mooi op tijd ben. Terwijl ik al mijmerend het terrein op liep, zag ik in de verte Lisanne uit de fietsenstalling komen, zowaar met een tas. “Ze heeft wel een tas”, zei ik verbaasd tegen Sabine. Het was weliswaar een kleintje, niet zo’n enorm formaat tas als Kim heeft, in ieder geval ruim plaats voor een stel kicksen, zeepje en handdoek. We waren vroeg bleek, ik hoorde zelfs bij de eersten. Dat mag wel in de boeken. Nou, dan durf ik wel een rondje te geven, lekker goedkoop. “Meisjes? Koffie, thee, wat anders?”, gooide ik in de groep. Ik liep richting keuken, met onderweg de bestelling alsmaar herhalend in mijn hoofd. “Mag ik drie koffie en…..”, verder kwam ik niet want opeens stond Daffie naast mij. “Hé griet, wil jij ook wat drinken?”, vroeg ik haar. “Nee, laat maar ik bestel zelf wel.” ”Niks, jij krijgt van mij”. Uiteindelijk gaf ze toe. “Mag ik dan nog een koffie en thee erbij?” Zo geschiedde. Ik moest 5,50 afrekenen. Gaf een briefje van twintig en vroeg of ze misschien 50 cent erbij wilde hebben. “Ja graag”. Ik schaamde me en beetje want dat 50 cent stukje zag er nogal smerig uit. “Nou ja, helemaal mooi is hij niet meer, maar het is wel 50 cent”. Het muntje werd met een bepaalde blik aanvaard en ik kreeg 15 euro terug. Opeens schoot er door mij heen dat ik één thee te weinig had en het flesje water was ik ook vergeten, dus snel nabesteld en ik gaf het briefje van vijf. Ik vroeg Daphne alvast de hete dranken mee te nemen en wachtte op mijn wisselgeld. Je gelooft het niet, maar dat smerige 50 cent muntje werd weer net zo makkelijk in mijn handen geduwd. Terwijl ik zo naar dat lelijke muntje keek, in mijn portemonnee deed, liep ik naar buiten. “Hé Gerrie, echt, ben je mij nou vergeten, waar is mijn thee die ik had besteld”, en een ander: “Gerrie waar is mijn…….”. Terwijl ik dat allemaal tot mij nam, ik had nog zo mijn best gedaan, werd mij vanuit de keuken het flesje water nagebracht. “Deze ben je vergeten”, werd er vrolijk gezegd. Daffie reageerde gelukkig sportief en ging de rest van de bestelling halen, dan gaat het tenminste nu wel goed gooide ze er lachend achteraan, terwijl ze naar de keuken liep. Uiteindelijk was het een keer tijd om te gaan. “Hebben we wel de wastas?? Zijn we die niet alweer vergeten??”, kwam er opeens uit de groep. Er werd door een ieder een beetje verbaasd rondgekeken waar dat getetter vandaan kwam. En daar stond ze al lachend, onze Ellen. Die onze meisjes vorige week zowat in hun hemd liet staan, vanwege die wastas, die zij nog had terwijl de meisjes al in de kleedkamer zaten te kou kleumen, bij wijze van spreken.

Op de parkeerplaats barste een discussie los. “Zeg met hoeveel auto’s zijn we, hebben niet meer dan voldoende, we kunnen er makkelijk eentje laten staan”. Dat was het makkelijke gedeelte, bleek achteraf. Uiteindelijk, na veel heen en weer geschuif en veel “nee ga jij nou met….” “ja maar dan…..” “is het goed als”….. konden we op weg. Ik zat uiteindelijk met Sabine en Sjaan bij Suus K in de auto. We waren koud onderweg en Sjaan zegt tegen mij: “Uhh Gerd, ik kan toch de hele wedstrijd spelen”. “Neeee hè, serieus, dat meen je toch niet”, was mijn misschien wat heftige reactie.

Ik had vrijdagmiddag de opstelling al gemaakt en keurig uitgeprint op mijn werk. ’s Avonds kreeg ik een bericht van Sjaan dat ze de tweede helft door omstandigheden niet kon spelen. Oké, geen probleem, ik de opstelling dus aangepast. Ofwel krassen en pijltjes trekken op mijn printje. Zaterdagochtend kreeg ik melding van nummer 2, 100.000 x sorry maar ik ben ziek. Dus de opstelling maar weer aangepast. Ofwel nog meer krassen en nog meer pijltjes op mijn printje, dat kwam de leesbaarheid niet echt ten goede. Sterker nog met al die pijltjes had ik een heuse puzzelvraag kunnen maken. En nu deze opmerking van Sjaan…… Nou, ach, ik laat het maar gebeuren en zie wel waar we terecht komen. Nog meer krassen en retour pijlen had weinig zin op dat blaadje.

“Waar is het ook alweer?”, vroeg Suus. “Middenweg, rij maar richting schaatsbaan”, antwoordde ik. “We kunnen eventueel bij de begraafplaats parkeren, dan hoeven we alleen de weg over te steken en zijn er”, opperde ik. “Nee, laten wij bij de schaatsbaan parkeren dat is veel goedkoper en mocht die vol zijn, kunnen we altijd nog daar parkeren”, kwam als reactie terug. Daar zat wat in. “Maar dan neem ik wel de eerste beste plek die vrij is, het is daar altijd vreselijk druk”, reageerde Suus. Zo gezegd, zo gedaan. We reden rechts de parkeerplaats op en vrijwel meteen was een plekje vrij. Suus schoot meteen erin en zei trots: “Zo, die staat”. Terwijl we naar WV-HEDW liepen kwamen we de ene na de andere vrije plek tegen. Tot grote ontsteltenis zelfs eentje vlak voor de ingang. Neemt niet weg, wij waren alvast lekker warmgelopen. De anderen waren er al. Terwijl ik van de ene kant het terras van WV-HEDW op liep kwam Gerda mij tegemoet, al vrolijk met de kleedkamer sleutel zwaaiend. Lachend zei ze tegen mij: “Ik kreeg te horen dat ik de kleedkamer sleutel kon krijgen bij een kleine Pool met laarzen”. Ik reageerde met een knipoog: “Maar wie herkent er nou niet een kleine Pool met laarzen? Het is jou gelukt in ieder geval”. Op twee na ging iedereen zich al omkleden. De ene zat nog aan een broodje en de ander had ook zoiets. Dat is eigenlijk ook één van de leuke dingen aan dit team. Rustig aan dan breekt het lijntje niet. Dat neemt natuurlijk niet weg dat je toch een keer moet aantreden. Ik werd weer ontboden, probeerde mijn gekras en pijltjes een beetje te ontrafelen en heb er maar wat gemaakt onder het credo van gewoon meer doelpunten maken dan de vijand.

Een ander heel leuk ding was dat onze Willie eindelijk weer van de partij kon zijn. Na alle blessureleed kwam ze weer meedoen en we gaan er van uit dat het nu voor heel lang is natuurlijk.

Iedere wedstijd heeft een pauze, zo ook deze. We bleven op het veld. Het was lekker weer met een aangename temperatuur. Iedereen had zijn limo en was min of meer tevreden, op één na. Onze Lisanne vond de limo niet genoeg en liet zich letterlijk en figuurlijk onderpoepen door een stel duiven. “Dit brengt geluk, dit brengt geluk”, riep Lisanne uit. “Trek wat schoons aan, trek wat schoons aan”, riepen wij terug: “Dit is gewoon te smerig…..” Pech voor haar dat ze de wasser van deze week is.

Het was best warm op het kunstgras en in de tweede helft zag je dat het toch een hoop vergde van de conditie. De meisjes konden niet echt meer wat in de eerste helft nog wel mogelijk was. Ergens, een beetje aan het eind van de tweede helft kregen wij een corner mee. Michelle stond op de middenlijn te keuvelen met Saskia, tactiek doorspreken zogenaamd. “Michelle mee naar voren, jullie staan met twee één vrouw te dekken”, riep ik. Michelle wilde net aanstalten maken om naar voren te gaan toen Sassie riep: “Michelle hierrrrrr blijven”, vrijwel gelijktijdig met Judith haar verzoek: “Nee blijf bij Sas alsjeblieft Mich”. “Nou zeg”, dacht ik, heb ik hier dan echt niets meer te zeggen. Na de wedstrijd zeiden ze: “Sorry Gerrie, we hadden gewoon geen puf meer, liever met één teveel achterin”.

Uiteindelijk mochten we met een 4-2 winst van het veld stappen. Deze opstelling met al dat gekras en pijlen heen en weer ga ik inlijsten, dat moge duidelijk zijn.

Piet kon zijn oren niet geloven toen wij eenmaal bij sv Ouderkerk terug waren. “Bijdehand, het werd ook eens tijd dat je onze meiden van VR2 een keer liet winnen, na zo’n 20 wedstrijden…….

Memorabel moment. Ken je dat. Drie kinderen en één bal. Dat werkt niet, ieder kind wil natuurlijk een bal. Sten, Pelle en Carly renden vrolijk op veld 1 rond en riepen min of meer om een bal. Gelukkig heeft een voetbalvereniging ballen en ik wierp Sten en Pelle een bal toe en beiden gingen vrolijk ballen. Carly stond zo’n beetje bij de middenstip en riep: “Ik ook opa, ik ook”. Dus je pakt een derde bal en gooit hem richting Carly, vanaf het terras. De bal stuiterde over het eerste veld richting Carly, Carly keek naar de bal die al stuiterend op haar afkwam, ik keek naar dezelfde bal die al stuiterend recht op haar af ging. En daar was die, de laatste stuiter, het voorhoofd van Carly en de botsing. De bal kegelde als het ware dat grietje om en het vrolijke “Ik ook opa” veranderde in een jammerlijk gehuil “Mama”. Nou deze opa heeft het natuurlijk op een lopen gezet en heeft dat lieve kleine grietje van de grond geplukt, met bult en al op haar voorhoofd, alsmaar “mama” roepend, naar haar mama gebracht. Die bal heb ik daarna ongebruikt weer teruggelegd.

Gerd

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.