sv Ouderkerk VR2 – Zeeburgia VR1 2-4 (1-2)

Het zou zonnig maar koud zijn. Het eerste klopte, maar het twee viel reuze mee. Ik had een warme sweater aangetrokken en heb aardig wat afgepuft die middag. Ik was net op weg naar svo en ik hoorde vanuit de verte “Hoi Gerrie“. Dat waren Kim en Suus L. Ik ging een stapje langzamer lopen zodat ze me konden inhalen. Kim duwde haar fiets voort en Suus haar kleine Joey. Niet dat het wat uitmaakte, het was gezellig, maar de wandeling naar svo schoot niet echt op. “Kim loop eens door! We moeten de hele tijd op je wachten“, merkte Suus op enig moment op. “Ja, ja, maar het loopt niet echt lekker met die rot voetbaltas“, zei Kim, stopte, gooide de voetbaltas over haar andere schouder en begon al mopperend weer verder te sjokken: “Dat ding is ook zo zwaar“. „Wat heb je er dan allemaal inzitten, buiten je schoenen, scheenbeschermers, handdoek en zeepje?“, vroeg ik nieuwsgierig. Na een hele opsomming van spullen die bijna vijf minuten duurde, begreep ik wel dat die tas zo zwaar moest zijn. “Waarom zet je hem dan niet op de bagagedrager, die wordt niet voor niets zo genoemd“, merkte ik op. Dat bleek een goed idee, zo gezegd zo gedaan en we konden met een normale pas de weg vervolgen. Niet voor lang. Nu was het Suus haar beurt. Eerst even een zonneschermtje voor Joey installeren, vervolgens de speen oprapen die uit de wagen werd geslingerd, daarna een ketting aan de speen gedaan. “Zal ik maar berichten dat we wat later komen, dit schiet niet echt op“, zei ik lachend. Gelukkig hoefde dat niet. Lopende over het bruggetje bij Sluisvaart zagen we in de verte Gaby aan komen fietsen. “Mooi die kan de bidons meteen meenemen op haar fietsrekje voor“, schoot er door mij heen. Niets van dat al, na een korte hoi en zwaai fietste ze vrolijk verder. Zelfs Suus zei nog: “Nou die had mooi je bidons kunnen meenemen…..“

Eenmaal bij svo gingen Suus met Joey en ik door het hek bij veld 2 en Kim fietste naar de stalling. Op veld 1 waren de mannen van ZA2 druk bezig en door onze jongens werd net gescoord uit een vrije trap. Ik vroeg aan de keeper hoeveel het stond. “Uh, ik geloof 5-2“, kreeg ik als antwoord. “Zeker net ingevallen“, knipoogde ik naar Suus. Terwijl we naar het terras liepen scoorde de tegenpartij. Herman van Luyn stond te kijken en ik vroeg aan hem, omdat de keeper het niet zeker wist, hoeveel het stond. “1-0“ “1-0?“, antwoordde ik verbaasd: “ik heb beide kanten een doelpunt zien maken?“ “Oh, nou die van de tegenpartij heb ik niet gezien“, kreeg ik als opmerking terug. Gelukkig was daar onze Piet, die zal het wel weten. 2 of 3-0, volgens hem….. Nou, toen heb ik de moed maar opgegeven. Na afloop vroeg ik het aan Felix. Volgens hem, hij wist het niet zeker, was het uiteindelijk iets van 5-3. “Maar, uh, jullie hebben gewonnen?“, vroeg ik tenslotte. Dat hadden ze, ook nadat ik vroeg of hij dat echt zeker wist. We waren met 18 meiden, dus een beetje veel. Vlak voordat de wedstrijd moest beginnen kwamen we er achter dat de hoekvlaggen misten. “Die haal ik wel“, riep Ellen en weg was ze. Arie wilde er niet op wachten en alvast maar beginnen. “Met zijn hoevelen zijn jullie? Met 18 toch? Waarom staan er dan maar 10 in het veld?“, riep hij mij verbaasd toe. Ik telde er inderdaad ook 10, Ellen miste….. In de rust ging ik de limonade halen voor de meisjes en even later een biertje voor mijzelf. Piet zat aan een ronde tafel en vroeg wat de stand was. “We staan net niet voor“, reageerde ik. “Oh, staan jullie maar met 3 of 4-0 achter“. “Nee met 2-1“. “Maar met 2-1, wat een progressie bijdehand….laat die meiden nou toch eens winnen“, wierp Piet mij met een vals lachje toe. Uiteindelijk werd het 2-4 en kon ik de zoveelste opstelling in de prullenbak gooien. Terwijl ik buiten met de meisjes aan de derde helft was begonnen kwam Martin naar mij toe. “Zijn jouw meiden al klaar met douchen?“, vroeg hij me. “Nou het merendeel staat nog hier te toosten op de bijna overwinning“, antwoordde ik. “Oh nou, zorg jij voor de sleutel die hebben we nog niet retour“, zei Martin terwijl hij weer terug naar de receptie liep. Een paar minuten later kwam hij weer terug: “Zorg jij voor de kleedkamer, wij gaan weg. Alleen nog even dit papiertje met verbruikte consumpties inleveren bij de bar“. Hij liet mij het papiertje zien met daarop genoteerd 2 broodjes gehaktbal, 1 x bittergarnituur groot, 4 tosti’s, 1x kaasplankje, 8 bier, 4 cola, 4 zakjes snoep. “Jullie waren met zijn tweetjes toch?“ vroeg ik hem. “Ja inderdaad.“ “Nou dan valt het me nog mee wat jullie hebben verbruikt……“

Memorabel moment. Ik stond aan de kant naast een omgedraaid doel en hoorde opeens allemaal stemmetjes achter me. Ik draaide me om en daar stonden ze, onze kleinste supporters Sten, Jonas en Carly. Alleen Joey miste, die lag lekker in zijn wagentje bij zijn pappie. Dat kleine grut geeft alleen maar een nog mooiere dimensie aan dit super team.

Gerd

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.