AMVJ VR1 – sv Ouderkerk VR2 10-4 (5-1)

Sommigen van de meisjes waren duidelijk nog aan het afkicken van de feestweek, tenminste dat was duidelijk aan hun stem te horen. We mochten eindelijk weer en iedereen had er zin in. Op weg naar AMVJ reed ik met Suus K mee, samen met Vivian. Ik ben bewust achterin gaan zitten met de gedachte: “Met twee meisjes naast elkaar wordt het vast niet stil in de auto”. En dat was ook zo, ze gingen vrijwel meteen ‘aan’ toen we instapten en pas weer ‘uit’ vlak voordat we uitstapten. Het was gewoon gezellig in de auto. Eenmaal lopend richting AMVJ zag ik een bal van een RAP veld over de struiken komen en de bal eindigde met een harde plons pardoes in de sloot. De wind was zodanig dat de bal eigenlijk naar de oever van onze kant op dreef. Twee tellen later kwam er een man tevoorschijn uit de bosjes en keek een beetje beduusd naar de wegdrijvende bal. “Zal ik even helpen”, riep ik hem toe. “Nou graag”, was het blijde antwoord en samen keken we hoe de bal naar mij toe dreef, weer van mij af dreef, weer naar mij toe en uiteindelijk na een paar zwabber bewegingen kwam hij aan de oever tot stilstand. Ik plukte de bal uit het water. “Hartstikke bedankt”, werd er al blij van de overkant geroepen. “Ja inderdaad, hartstikke bedankt voor deze bal, wij missen namelijk één intrapbal en deze komt dus als geroepen”, riep ik terug. Dat durfde ik wel, want ik zag hem echt niet over de sloot springen en er was geen bruggetje in de buurt. Maar goed, toen ik die verbaasde uitdrukking op zijn gezicht zag gooide ik de bal toch maar naar hem toe. De meisjes waren al doorgelopen en zaten en stonden in de kantine. Toen ik binnen kwam kreeg ik allemaal vragende blikken toegeworpen met daarachteraan de vraag: “Uh, Gerrie, weet jij wie de wastas heeft?” “Nee, niet zo uit mijn hoofd dan zou ik even op het wasschema moeten kijken….” Vrij snel kwamen we er achter dat Ellen de wastas had, echter onze Ellen was er niet. Die was opgeroepen om te komen werken, ze had oproepdienst. Dus maar even aan Stef (goede contact van mij bij AMVJ) vragen of zij eventueel tenues voor ons hadden. Dat hadden ze. “Gaan we nu allemaal in dezelfde kleur spelen”, werd er voorzichtig uit de groep gevraagd. Niet dus, hij had alleen shirtjes, geen broekjes en ook geen kousen. Gelukkig kon Ellen toch nog even langs komen om de tas te brengen.

Terwijl de meisjes zich gingen omkleden verscholen Gerda en ik ons achter een bolletje lekkers. Het was inmiddels toch alweer lunchtijd geworden. Onder het kauwen gaat een telefoon. Gerda: “Hé, ik hoor een telefoon is dat die van jou?“ “Nee”. “Oh, ik dacht al wat grappig, hij heeft de zelfde beltoon…..”, reageerde ze. Het waren onze meisjes, waarom ik mijn telefoon niet opnam, zij daarom Gerda moesten bellen en of ik beneden wilde komen voor de opstelling. Dat deed ik. Eenmaal in de kleedkamer vouwde ik mijn papiertje open en verkondigde vol trots de door mij gemaakte opstelling. Toen ik van mijn papiertje weer opkeek zag ik dat er een heleboel meiden opeens wegwaren. En… ik zag er nog net eentje uit de kleedkamer wegglippen. De achtergebleven paar meisjes keken mij een beetje lachend aan en zeiden met pretoogjes: “Wij weten het ook niet hoor waarom ze allemaal zomaar wegrennen”. Later op het veld komt Arlette naar mij toe: “Sorry pap maar ik moest echt heel nodig naar de wc”. Jaja…..

Het was een doelpuntrijke wedstrijd. Lisanne was zo blij bij haar tweede doelpunt dat ze niet alleen het hele team knuffelde maar ook high fives uitdeelde bij ieder van de svo toeschouwers. Uiteindelijk liepen we met een kleine 10-4 het veld af. Ook deze opstelling, de zoveelste, heb ik maar weggegooid.

We gingen nog met een paar meisjes naar svo, althans hadden we afgesproken. Ik liep met Suus langs de kantine en zag de oude wijze mannen druk pratend aan een ronde tafel zitten. Alleen geen meisjes….. “Het lijkt wel alsof we de enige zijn van het team”, zei ik tegen Suus, terwijl wij de kantine inliepen. De wijze mannen zagen ons binnen komen, keken mij smalend aan en Piet opende met: “Zo bijdehand, je hebt weer eens verloren, zelfs met 10-4”. “Hoe weet jij dat nou weer?”, vroeg ik. “Van de andere meiden die hier net waren”, reageerde Piet weer. Nou ik heb voor iedereen maar een biertje gehaald om van het onderwerp af te komen en ging met Suus bij hun aan tafel zitten. Na een paar tellen zag ik Adriaan binnen komen, hij keek mij aan, schudde zijn hoofd en liep verder.

Memorabel moment. Na de wedstrijd gingen we nog even de AMVJ kantine in voor een biertje. Terwijl we aan de tafel zitten komt een meid van het AMVJ team naar onze tafel met een grote pitcher. “Hier, deze is voor jullie, aangeboden door onze trainer/coach omdat hij jullie zo’n gezellig en sportief team vind. Buiten het feit dat ik het een hele aardige en lekkere geste vond, ben ik het ook helemaal met hem eens. sv Ouderkerk VR2 is inderdaad een heel gezellig en sportief team.

Gerd

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.