Sporting Martinus VR1 – sv Ouderkerk VR2 5-0 (2-0)

De voorbereiding voor deze wedstrijd begon eigenlijk al vrijdagavond. Ik kreeg om een uur of half acht een bericht van Felix dat er een wastas bij hem in de gang stond en ik er meer van wist. Langzaam begon mij iets te dagen, namelijk dat ik die tas zou ophalen vanuit mijn werk, echter dat was ik compleet vergeten. Ik moet dit soort afspraken eigenlijk ook meteen in mijn agenda zetten. In ieder geval, dan maar afgesproken op de zaterdagochtend ergens tussen tien en elf uur. Ik was alleen veel eerder. Zo tegen half tien. Ik zag twee fietsen voor de deur staan en dacht: “mooi die zijn thuis”. Ik keek door het keukenraam een lege kamer in. In de tweestrijd die bij mij ontstond, tussen ‘liggen ze nog lekker te ronken’ en ‘die zijn vast boven met die kleine bezig’ won de laatste en belde ik aan in de hoop dat één van de twee de deur opendeed. Het bleef echter angstvallig stil, ik werd bang dat ze toch nog lekker lagen te chillen en ik het een beetje cru aan het verstoren was. Ik sloop daarom maar stilletjes weg, startte heel zachtjes de auto en reed fluisterend weg in de hoop dat zij niet hadden gezien dat ik het was. Sabine zou met mij mee rijden, zij woont bij Suus en Felix om de hoek en voordat ik haar ophaalde, reed ik eerst langs Suus. Dit keer zag ik twee koppies en belde weer aan. Felix deed open en voordat hij kon vragen of ik misschien die achterlijke gladiool was die hun ochtendrust had verstoord zei ik snel: “Leuk hè, we spelen samen uit tegen Martinus”. Ik pakte snel de tas aan en maakte, al roepende “tot zo”, dat ik wegkwam. We waren maar met weinig verzamelaars bij svo, de meesten gingen rechtstreeks. Sabine en Ellen reden met mij mee en ik vroeg hun, eigenlijk mijzelf bevestigend: “Ze weten vast wel waar het is, laten we maar meteen gaan en niet wachten”. Ik wilde hun voorblijven om te voorkomen dat ik naast een parkeerplek zou grijpen, het kan daar nog wel eens druk zijn. Door wat oponthoud bij de Oranje baan, vanwege wegwerkzaamheden, reden ze uiteindelijk toch vlak achter mij. Al met al, ik was echter nog steeds de voorste, dus maakte de meeste kans op een parkeerplek. En zo geschiedde. Ik reed de parkeerplaats op met direct achter mij Jan en daarachter Gerda. Ik ging linksaf bij de parkeerhavens, Jan volgde mij en Gerda reed rechtdoor. Ik zag een plekje en floepte er meteen in. Terwijl ik uitstapte hoorde ik Gerda, half hangend uit haar autoraampje, verontwaardigd zeggen: “Dat was mijn plekje hoor…..”. “Nee hoor, dit is mijn plekje”, zei ik heel gemeen lachend terug. Nadat wij alle spulletjes uit de auto hadden gehaald en richting ingang liepen zag ik Gerda nog steeds rondjes draaien op zoek naar een plekje. Ze had al die tijd haar raampje open en ik hoorde haar duidelijk mompelen: “En toch is het niet eerlijk, het was mijn plekje……” We waren best wel vroeg, dat bleek ook wel uit de whatsapp die we binnen kregen van Arlette. Jan, Gerda en ik zaten boven in de kantine aan een versnapering en ik las haar binnengekomen berichtje: “Zijn jullie er al?”. Ik wilde net antwoorden en zag haar uit mijn ooghoek naar ons tafeltje lopen. Terwijl ze op ons afkwam lopen zei ze: “Ik dacht al dat ik de eerste was…..ik zag niemand”. “Nee, je bent de laatste en als je nu naar kleedkamer 8 gaat, ben je weer de laatste….” En weg was ze.

Martinus speelde iets slimmer dan wij, je kunt wel zien wie er trainen en wie niet zal ik maar zeggen. We kregen 2 treffers om onze oren en ik vond dat ik maar wat moest zeggen tijdens de rust. Na mijn heel positieve peptalk gingen we het veld op voor de tweede helft, om nog drie tegendoelpunt te incasseren. “Die peptalk had dus niet veel zin, sterker nog, het heeft het alleen maar erger gemaakt”, schoot er door mij heen.

Na afloop van de wedstrijd zei de trainer/coach van Martinus, dat als onze meisjes goed zouden trainen en oefenen, ze er wel zouden komen. Wat hij niet wist dat wij er al lang een keer zijn geweest en trainen verre van onze interesse ligt. De meesten gaan voor een gezellige pot voetballen met een gezellige derde helft, met nadruk op gezellig.

Enfin, na de wedstrijd gauw wat bier, wijn, chips, tosti’s en weet ik allemaal gehaald en snel naar veld 1 om naar de verrichtingen van de ZA2-mannen te kijken. Door toeval zag ik Michelle gedoucht en wel bij de fietsen staan om te vertrekken. “Wat ga jij nou doen, ik heb wijn voor je gehaald”, riep ik. “Ja, ik moet heel snel weg, ik heb nog een afspraak”, antwoordde ze verontschuldigend. “Wacht even”, zei ik weer, haalde snel haar glas wijn, duwde die in haar hand en zei: “one for the road, dan maar…….”

Met het glas in haar hand fietste ze vrolijk weg. Of ze onderweg steeds vrolijker werd, of het glas gewoon, nadat ze de bocht om was gegaan, leeggooide en weg kukelde, vertelt het verhaal niet meer.

Wij keken in ieder geval naar de ZA2-jongens en achteraf gezien hebben wij het eigenlijk niet zo slecht gedaan. Zij verloren met 9-3, wij maar met 5-0. Het was dus een magere punten score voor svo terwijl Martinus natuurlijk een topdag tegen ons had.

Memorabel moment. We waren vroeg en ik stelde voor om maar even naar de kantine te gaan. Dat kwam mij namelijk goed uit, want ik moest even ‘aftappen’. Na wat gezwoeg met de kinderwagen kwamen we boven aan. Ik deed de deur open voor Jan en Gerda. Liep weer langs hun heen en zei, ik ga even naar het toilet. Ik liep rechtdoor alwaar ik de toilet verwachte. Ik hoorde achter mij Jan luid lachend zeggen: “Hé, Gerd, daar zou ik maar niet ‘aftappen’, ik denk niet dat je dan vrienden maakt hier”. En toen viel het mij op dat ik in de garderobe stond en daar helemaal geen toilet was.

Gerd

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.