DVVA VR4 – sv Ouderkerk VR2 4-0 (2-0)

We hadden geluk. We speelden op kunstgras, dus onze wedstrijd ging door. Ik reed met Sabine mee en waarachtig we waren keurig op de afgesproken tijd op onze verzamelplek, de kantine. DVVA is dichtbij dus een bakkie koffie kon nog wel. Die ging ik dan ook gauw halen. Ik heb geen loden slokdarm, dus dat werd flink blazen om op mijn afgekoelde temperatuur te komen. Terwijl ik zo al blazend en roerend bezig was zie ik opeens een grote gestalte naast mij verschijnen. “Spelen jullie uit of thuis?”, kwam het uit die grote gedaante luisterend naar Adriaan. “Ja, bij DVVA” “En wie coacht jullie meiden?” “Ik” “Oh, nou meiden ik wens jullie veel succes, kan nooit veel worden met hem….” En weg was Adriaan. Ik ging maar weer verder met blazen en roeren, de koffie was nog steeds heet. “Met zijn hoevelen vertrekken we vanaf hier?”, vroeg Vivian. “8”, antwoordde ik. “Ah en met zijn hoevelen zijn we nu?”,  vroeg Vivian weer. “8”. “Oh, mooi dan kunnen we vertrekken”, reageerde ze, stond op en zei tegen een ieder: “We gaan….”.  En warempel de anderen stonden ook op en liepen mee. “We gaan… we gaan….? Ik zit hier nog met een hete bak koffie en ik heb geen zin in een verbrand tongetje”, schoot er door mij heen. “Ga alvast maar, jullie weten waar het is, wij komen zo”, gooide ik in de groep en vroeg Sabine om nog even te wachten. Nou het duurde eigenlijk niet zo lang de koffie was gelukkig al goed afgekoeld en wij vertrokken vrij snel achter hun. We haalden ze zelfs weer in. Onderweg vertelde Sabine dat ze gedroomd had over de wedstrijd. DVVA had Kenneth Vermeer als keeper opgesteld en dat vond ze oneerlijk, daar komen wij nooit langs…. Dromen zijn niet altijd een bedrog, er stond dan wel geen Kenneth in het doel maar hun keepsters (iedere helft een andere) hielden ook de nul. Eénmaal bij DVVA aangekomen parkeerde Sabine de auto. Achteruit. Wat zij misschien niet goed kon zien, dacht ik,  maar ik wel was dat er een meisje kwam aanfietsen dus seinde Sabine in voor de zekerheid even in: “kijk uit voor dat meisje op de fiets”. “Meisje, meisje, ik zie helemaal geen meisje”, antwoordde ze. Ik keek weer en verdomd geen meisje meer te zien, ik schrok me dood, zouden we haar dan geraakt hebben en ligt nu languit om haar fiets gevouwen op de grond. Ik keek met schrik naast de auto maar zag gelukkig niets wat daarop leek op de weg liggen. Terwijl ik zo keek, doemde ze opeens naast mij op, dat meisje. Met een brede grijns en lachende ogen keek ze mij aan, onze Michelle. “Hé Gerdje, wat kijk je verschrikt, ik ben het maar…” “Waar kom jij opeens weer vandaan, je fietste vlak achter ons”, zei ik toch wel opgelucht. “Klopt maar achter jullie zat Sjaan, die zei ik even gedag”.

Terwijl de meisjes rechtstreeks naar de kantine liepen, liep ik even naar de receptie. Sleutel halen. Ik zag dat we kleedkamer 7 hadden op hun site. “Hoi ik kom ons aanmelden”, riep ik vrolijk. De dienstdoende man kwam mij bekend voor, hij keek mij aan en zei: “Je bent van sv Ouderkerk?” “Klopt” “Van de vrouwen” “Ja vrouwen 2 dit keer”, antwoordde ik. “O, heb je promotie gemaakt en dat je hun nog steeds mag coachen zeg, we hebben zo ontzettend om je moeten lachen na afloop van de wedstrijd tegen onze meiden vorig seizoen…..” Nou ik nam een beetje verbouwereerd de sleutel van kleedkamer 5 aan, kleedkamer 7 was nog bezet werd mij verteld, legde een tientje als borg in en ging ook maar naar de kantine. De meisjes keken mij aan en vroegen of alles goed met mij was. Het team was inmiddels compleet, ik gaf ze de sleutel en weg gingen ze. Gerda ging voor ons wat te drinken halen en onderwijl word ik aangesproken door een iemand met een heel bekend gezicht. “Nou we gaan dit jaar voor het kampioenschap?”, vroeg hij een beetje vragend, althans leek. “Nee joh, we staan op de 10 plaats of zo”, antwoordde ik. “Nee, ik bedoel wij”, reageerde hij terug. “Oh staan jullie ruim bovenaan?”, vroeg ik weer. “Kijk jij wel eens naar onze stand?”, vroeg hij verbaasd terug. En toen begon ik hem te herkennen als leider van de meiden tegen wie wij moesten. Ik dacht eerst dat hij van een ander DVVA VR-team was. “Nou dan gaan wij het jullie lekker lastig maken en mochten jullie winnen dan is dat gewoon uit mazzel en mochten jullie verliezen dan komt dat door ons vernuftig spel”. We schudden elkaar in ieder geval vriendelijk de hand en wensten elkaar succes. Inmiddels werd ik weer ontboden om de opstelling door te geven. We liepen naar de kleedkamer,  Isabelle wilde kleedkamer 1 in gaan. “Zit je wel goed? Volgens mij heb ik de sleutel van kleedkamer 5 gekregen”, merkte ik verbaasd op. “Klopt maar daar zat nog een team in en kregen wij de sleutels van kleedkamer 1 en 3”, kreeg ik als antwoord.

Het was weer een winderige bedoeling, dit maal stond de wind dwars op het veld en je zag de bal een duidelijk neiging hebben. Gaandeweg de eerste helft kwam zowaar Arie eraan. Hij kon het natuurlijk niet nalaten om onze vlagger te coachen. Af en toe liep hij zelfs met haar op en gaf aanwijzingen. Maar ook het team werd op zijn Aries aangemoedigd. Na de peptalk in de pauze ging ik ons voor-aanmelden voor hun toernooi. Dat kon schijnbaar al met een aparte code. Ik had alleen geen brilletje bij mij en om dan al die kleine lettertjes te lezen op het display van mijn telefoon gaat mij niet gemakkelijk af. Gelukkig kreeg ik hulp, het ging alleen niet van harte, ofwel het kostte nogal wat moeite om die inschrijving gedaan te krijgen. Inmiddels zag ik onze meisjes alweer richting veld gaan. Al met al was ik maar tien minuten te laat, maar ik had wel de inschrijving te pakken. Net zoals in de eerste helft kregen we ook nu weer twee tegendoelpunten te verwerken. Na afloop zei ik tegen hun leider: “Gefeliciteerd mazzellaar…! ” “Dat zeggen ze altijd tegen ons als er wind staat en wij dan ook nog winnen”, reageerde hij. “Dat zei ik toch mazzelaar”, knipoogde ik terug. Ik liep samen met Danny het veld af en hij vroeg of wij nog naar sv Ouderkerk gingen. Ik niet, ik moet om zes uur in IJsselstein zijn en ik denk dat de meisjes hier een borrel doen, veel van hun moeten naar Amsterdam. “Oh, oké, dan zal ik straks tegen Piet zeggen dat hij de kantine eindelijk eens vroeg kan sluiten”.  Terwijl we terug liepen vroeg ik aan de meisjes om de kleedkamer sleutel, ik wilde graag mijn tientje weer terug hebben. Kim kwam de kleedkamer uit met de sleutel gaf die aan mij en zei: “ik heb daar mijn ziekte assurantie kaart voor afgegeven”. “Oh en mijn tientje dan”, ging er door mij heen. Ik gaf de sleutel af bij de receptie, de vriendelijke man pakte de envelop behorende bij sleutel 1 gaf het kaartje aan de uitgestoken hand van Kim en zei: “Zo, dat was het dan”. Ik keek hem verbaasd aan en zei: “Maar mijn borg dan, van de sleutel van kleedkamer 5. We zouden eerst in 7 zitten, die was bezet, daarom kreeg ik 5 maar die was ook bezet en kregen uiteindelijk de sleutel van kleedkamer 1” Ik kreeg al een bang vermoeden dat het team die in 5 zat het tientje had geïncasseerd en ervan een teamschaal patat had gekocht. Maar niets van dat, hij kon het zich nog herinneren, pakte de envelop en toverde mijn tientje er weer uit. Allemaal blij.

Memorabel moment. Na afloop deden we nog een drankje en iedereen was min of meer met elkaar in gesprek. Opeens boog Vivian zich met glunderende ogen over onze tafel: “Zullen we een lekker rondje bitterballen doen…..?”

Gerd

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.