sv Ouderkerk VR2 – sv Diemen VR-selectie 1-2 (1-1)

We hebben nogal veel randattributen in onze voetbaltas. Deze attributen waren mij door Michelle toevertrouwd na onze laatste wedstrijd in december. Zij moest wassen en het eruit nemen maakte de wastas aanzienlijk lichter om mee te nemen op de fiets. Bij onze eerste wedstrijd na de winterstop was ik die spullen uiteraard helemaal vergeten. Ik kreeg zelfs Piet over mij heen: “De aanvoerdersband ligt bij jou thuis, bijdehand….”. Dus nog een keer vergeten was geen optie. Maar ja, daar sta je dan met de bidons, intrapballen en die zware zak met de randattributen. Ik voelde me net een pakezel om dat allemaal te voet mee te sjouwen. Dus Arlette een whatsapje gestuurd met de vraag of zij met de auto ging. Dat deed ze en wilde mij wel ophalen. Mooi dat is dan geregeld, dacht ik bij mij zelf. Ik had al alles keurig in de gang gezet onder het mom van “dan zijn we zo weg….”. En… ik had mooi nog even de tijd om de opstelling te maken. Even later ging het helemaal mis. Om tien over één ging de telefoon: “Pahaap, heb jij de startkabels nog in de auto?” “Nee!” “Oh, wil je mij komen halen en de startkabels meenemen, we hebben de lichten aan laten staan en nu doet die niks meer….. please….” “Tsja, het had gekund, alleen ik heb geen auto, die is met je moeder mee”. Stilte aan de andere kant om even later te vervolgen: “Nou dan bel ik Suus, misschien wil zij mij wel komen halen”. “Maar pik mij ook op hè, want ik sta hier met al die spullen”, sputterde ik vertwijfeld. “Komt goed” De tijd tikte natuurlijk door, half twee lukte voor geen meter meer. Uiteindelijk heeft Daffie Arlette opgepikt met de auto. Daffie had de wastas, dus het werd voor iedereen laat om op het veld te komen. Nadat ik plaats had genomen op de bijrijder stoel, keek Daffie mij lachend aan. “Wat is er…?”, vroeg ik aan mijn gezicht voelend. “Nou Gerrie, nu hoeven we niet warm te lopen, dat is toch een heerlijk idee, we kunnen meteen aan de wedstrijd beginnen”. Tegen twee uur waren we eindelijk bij sv Ouderkerk. Ze hadden haast, ik liep als laatste de kantine in en iedereen was al weg, ze waren meteen met Daffie en de tenues meegelopen. Ik liep naar de receptieruimte, ik wilde weten of er andere shirtjes waren. Diemen speelt ook in het blauw. Ik deed de deur van de receptie open, ik kon er natuurlijk op wachten. Piet draaide zich om en: “Zo bijdehand tegenwoordig kijk je ook niet meer op een half uurtje meer of minder.” Ik ging er maar meteen overheen met de vraag over de shirtjes. “Die hebben ze allang, jullie spelen in het zwart met een goud kruis.” Nou misschien brengt dat kruis wel geluk, dacht ik. Ik legde de ballen voor de kleedkamer deur en liep naar de kantine om daar te wachten tot ik werd ontboden voor de opstelling. Ik had nog geen stap in de kantine gezet of Saskia kwam me al halen. Eenmaal in de kleedkamer pakte het papiertje met de opstelling uit mijn jaszak, althans dat dacht ik. Toen ik het papiertje had open gevouwen las ik tot mijn schrik 3 Volkoren, 1 Kampioentje, 1 Kaasstengel, 1 Mini croissant. De schrik sloeg mij om het hart, ik sloeg nogal luid een paar krachtermen uit, met onmiddellijk daarop de reactie van de meisjes: “Wat is er???” Ik heb verdorie het boodschappenlijstje van vanochtend  van Out bij mij gestopt in plaats van de opstelling. Maar gelukkig na een beetje goed zoeken in de jaszakken vond ik toch de opstelling. Het was nu echt tijd om het veld op te gaan. Echter in plaats van warm te lopen werd er meteen plaats genomen in de duck out. Bescherming zoeken voor de harde wind en de vieze regen, werd er gezegd. En meisjes zullen natuurlijk geen meisjes zijn als er niet meteen een interessant gesprek wordt gestart. “Héé, heb je nieuwe schoenen, wat een mooie kleur, je moet wel uitkijken dat je geen blaren oploopt, ik had gisteren…. blahblahblah”. Nou een ding werd wel goed warm gelopen en dat waren de monden.

Het was een spelletje dat over en weer ging. Door de harde wind was het eigenlijk geen spelen, iedere voorzet hoe zacht ook geschoten ging met duizelingwekkende snelheid over de achterlijn. Iedere bal die de keepster uitschoot kon ze vrijwel meteen daarna weer zelf opvangen. Maar goed uiteindelijk resulteerde het hele spektakel in een 2-1 overwinning voor Diemen.

Na de wedstrijd stond ik nog even in de receptie uit te waaien en wie kwam daar aangelopen met in zijn linkerhand een overheerlijk Afflichem en in zijn rechter een mooi getapt biertje. Onze Piet. Die zijn voor de scheidsen antwoordde hij al toen hij mij verheerlijkt zag kijken. “Ho ho”, zei ik en liet hem al mijn foto’s zien en filmpjes die ik had gemaakt tijdens de wedstrijd: “Telt een VAR niet ook als scheidrechter?” “Dan ga je maar lekker in Zeist een biertje halen, bijdehand…..” Daar kon ik het dan mee doen. Ik liep dus maar naar de kantine, Sabine zag mij aankomen lopen en vroeg meteen: “Afflichem? ” “Ja lekker”, antwoordde ik en dacht erachteraan en dat is nou mijn meisje stomme Piet.

Memorabel moment. Ik heb nog nooit een wedstrijd stilgelegd, dit keer wel. sv Diemen VR2 begon de wedstrijd met 11 meiden en het was echt een hele leuke wedstrijd. Sportief, er werd leuk gebald, aan elkaar gewaagd ofwel niets aan de hand. Na de rust echter kwamen er opeens steeds meer meiden bij van Diemen, ik denk een stuk of vijf. Bij onze eerste ontmoeting had ik al een flauw vermoeden dat wij niet tegen hun tweede speelden maar tegen hun eerste aangevuld met een paar van het tweede.

Hun eerste speelde deze zaterdag om één uur en kwamen het tweede aanmoedigen, dacht ik, naïef achteraf. Echter opeens werd er gewisseld. Ik wilde eigenlijk geen tweede keer hetzelfde meemaken en liep naar hun leider. Ik sleepte Arie erbij en Sassie, hun aanvoerder kon ik helaas niet zien. “Gaan jullie weer hetzelfde doen als de vorige wedstrijd bij Diemen?”, vroeg ik. ”Wij hebben geen eerste en geen tweede, wij spelen selectie”, werd er geantwoord, dus feitelijk moest ik eigenlijk niet zeuren. Ik ben uiteindelijk maar weer teruggegaan naar mijn helft met het uitdrukkelijk verzoek deze tot nu toe leuke wedstrijd zo te laten en niet kapot te maken met de meiden die net kwamen opdagen. Ik vertrouwde op hun sportiviteit. Helaas die was er dus niet, de betere selectie spelende meiden van Diemen werden ingezet, de zwakkeren werden eruit gehaald en één van de ingebrachte meiden maakte nog een stom doelpunt. Ik weet het niet, dat je op zo’n manier wilt winnen. Ik vind het eigenlijk alleen maar zielig voor de meiden van hun “selectie” die steeds op de bank plaats mogen nemen om wille van de beter spelenden. Maar ja, daar ben je dan misschien selectie bankspeelster voor…..

Gerd

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.