sv Ouderkerk VR2 – Sporting Martinus VR1 1-5 (1-3)

Door omstandigheden was de wedstrijd naar deze zaterdag verzet en door andere omstandigheden ook nog eens naar 13:00. Hans Leurs berichtte mij al dat ik wel heel erg meegaand was ‘eerst twee weken verzetten om vervolgens ook nog eens te vervroegen van half drie naar één uur, kijk maar uit straks willen ze ook nog eens met 5-1 winnen….’In ieder geval een erg vroeg tijdstip voor mij voor op een doordeweekse zaterdag, maar ach de meiden van Martinus wilden hun kerstfeest vieren die avond. Enfin, ik was al met al super trots op mijzelf dat ik gewapend met ballen en bidons om half twaalf al de deur uitstapte. Ik kon dus rustig wandelend naar svo om daar om twaalf uur te arriveren. Ik was net de hoek om gegaan en liep ter hoogte van Swanevelt zie ik daar Sabine aan komen fietsen met voorop haar kleine Carly. “Hoi pap, is mama thuis”, zei de één terwijl de ander met haar kleine handje ijverig naar mij zat te zwaaien: “Opa, opa, opa….” Dilemma…. Wie moest ik nu als eerste antwoorden. Dan maar in één zin. “Nee, die is boodschappen doen, dag lief grietje” “Oh lekker is dat, ze zou op Carly passen en ik moet zo verzamelen!” “Nou, ik blijf dan nog wel even thuis totdat je moeder er is en kom dan naar de club” Ik ging dus met Sabine, Carly en mijzelf weer naar huis, gaf Sabine de ballen, bidons en de opstelling mee en vroeg of ze even wilde doorgeven dat ik door de zoveelste omstandigheid wat later ben en begin alvast maar mocht ik er nog niet zijn. Tsja, zo ben je onderweg naar svo en zo zit je verassend twee tellen later weer thuis, Baby TV te kijken samen met je kleindochter. Om half twaalf ging ik voor de tweede herkansing. De meisjes waren zich allang aan het omkleden natuurlijk. Terwijl ik langs de kantine liep zag ik Felix en Jeff binnen lekker lurken aan een bakje koffie. “Dat lust ik ook wel”, dacht ik en via de bar met een kop koffie ging ik naar ze toe:  “Hee, jongens, leuk, komen jullie vandaag weer eens bij ons supporteren”. Ze keken mij allebei een beetje verbaasd aan: “Weet je wel hoe koud het is…., nee hoor, we hebben vandaag bardienst en hebben wel wat anders te doen….”

Nâja, het is niet anders dan. Ik bleef gezellig bij ze staan en we keuvelden over een en ander. Jeff had bijvoorbeeld net allemaal kerst buitenlichtjes opgehangen, Suus K vond de te witte kleur toch niet mooi, rukte ze weer naar beneden en ging ze ruilen. Van dat soort hoogdravende zaken. Onderwijl wij dus een hoog intelligente gesprek voerden zag ik alsmaar geen meisjes richting vierde veld gaan. Op zich vond ik het allang prima, want ik vond de temperatuur maar niks buiten. Terwijl wij ons zo vermaakten zag ik opeens Gerda komen aansnellen. Ze had een behoorlijk tempo erin zitten met haar loop kruk, binnen twee tellen stond ze dan ook binnen naast me uit te hijgen. “Sorry hoor, ik moest nog even wat doen”, bracht ze al hijgend uit. “Doe maar rustig aan hoor, we staan hier ook pas een uur…..”, antwoordde ik met een knipoog naar de jongens en terwijl ik die knipoog gaf, zag ik onze meisjes naar buiten komen en richting vierde veld gaan. “Ah, ik ga, ik zie de meisjes vertrekken”, zei ik tegen Gerda, draaide mij om en botste zowat tegen Steefje. “Mogen we geen bakkie koffie meer doen Gerrie”, vroeg ze een beetje vertwijfeld. “Tuurlijk, waarom niet, ik ga alvast en zie jullie zo wel”, antwoordde ik en liep de meisjes achterna. Terwijl ik het veld opliep kwam Michelle breed glimlachend en al rennend mij tegemoet. “Oh, die komt mij natuurlijk heel vriendelijk gedag zeggen”, ging er door mij heen. Ik was er helemaal klaar voor, echter zij liep in het zelfde tempo gewoon door en wierp achterom: “Ik ben wat vergeten Gerdje, ik kom zo weer terug hoor….”. Ik liep weer door en telde eigenlijk best wel weinig meisjes. Met dit beperkte aantal gaan we de oorlog niet winnen, schoot er door mij heen. “Waar is iedereen?”, vroeg ik de groep. “Ohh, die staan zo lang mogelijk binnen achter het raam in de gang van de kleedkamers, ze vinden het koud, wachten op Arie en lopen straks met hem mee, hij komt altijd in de laatste minuut vandaar”. Die paar die buiten waren liepen zich in ieder geval een beetje warm en die anderen binnen, die kwekten zich waarschijnlijk warm. Steefje kwam het veld op met haar capuchon helemaal over haar hoofd, lekker warm, en haar handen omklemden een glas hete thee. Gerda was zich aan het warm lopen leek het wel. Ze snelde achter Steefje het veld over met in haar ene hand haar stok en in haar andere hand een bolletje. “Vanwaar die haast”, vroeg ik Gerda: “Arie is er nog niet”. “Ja hallo, ik heb een broodje kroket, die wil ik graag nog wel een beetje warm opeten…..”Daar kwam Arie met in zijn kielzog de rest van de meisjes. Ellen kwam al bibberend het veld op met haar armen om haar middel geslagen, als haar armen langer waren geweest dan had ze die drie keer om haar middel geslagen denk ik zomaar, tenminste zo keek ze wel. Suus K liep er ook behoorlijk kouwelijk bij, dat gezicht trok ze in ieder geval wel net als Ellen. Ik zei tegen haar dat door deze kou je veel meer geniet van de wedstrijden in het warme zonnetje. Als reactie kon het doen met: “Ja hoor, daar heb ik nu wat aan Gerrie!!!”. Terwijl de wedstrijd gaande was voelde ik mijn telefoon trillen. Willie, of wat de stand is. 1-1 appte ik terug. Niet echt veel later draaide ik mij om naar de reserve bank, en wie zit daar, Willie. Ik weet nog steeds niet of ze daar nu al die tijd had gezeten en mij in de maling had genomen met haar appie of dat ze net was gearriveerd. Helaas we konden de laatste wedstrijd van dit jaar niet succesvol afsluiten. Ach, we stonden een tijdje voor, laten we het daar maar mee doen. Ik heb wel bewondering voor onze meisjes. 5 Maal dezelfde coach en 5 maal verloren, ik heb nog geen verkeerd woord gehoord van ze. Wat ze na afloop in de kleedkamer over mij zeggen, wil ik waarschijnlijk niet weten.

Memorabel moment. De VR2 zouden de VR2 niet zijn als we na afloop niet nog even gezellig blijven voor de derde helft. Dus ook deze keer. Ik zit op de kruk bij de meisjes en Arie zit naast mij. Piet doet regelmatig even een rondje kantine en zo ook deze keer. Hij liep achter mij langs stopte, draaide zich naar ons en vroeg: “Jeetje helemaal vergeten, sorry, maar wat hebben de meiden gedaan?” “Nou Piet, we hebben bijna gewonnen, het liep alleen net even anders en moesten met 5-1 verlies de kleedkamer opzoeken”, antwoordde ik. “Oh jammer, nou, dat zal wel niet aan de coach of meiden hebben gelegen, ik denk eerder aan die bijdehand van een scheidsrechter, dat jullie de boot in zijn gegaan”, zei hij en liep lachend weg. Ik kon er ook wel om lachen. Nadat Arie hem eerst verbaasd had nagekeken kon hij er zelf ook wel om lachen. Wel een beetje als die boer……

 

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.