sv Ouderkerk VR2 – DVVA VR4 1-3 (0-2)

Kennen jullie dat, zo’n ritssluiting met twee sliders. Nou ik wel, onding-ritssluitingen, wie die ooit heeft bedacht…. Sabine reed met mij mee. Zij deed alvast de intrapballen en bidons in de auto en onderwijl pakte ik mijn jas. Deze jas heeft dus zo’n rits met twee sliders en ik probeerde verwoed mijn ritssluiting dicht te krijgen. “No way”, dacht die ritssluiting denk ik, voor de zoveelste keer kreeg ik hem niet dicht. Terwijl ik, met mijn tong uit mijn mond, al een hele tijd ijverig aan het prutsen was werd Sabine ongeduldig. “Pap, kom nou maar, we zijn met de auto dan kun je je rits wel open laten”, wierp ze mij toe. Nou voorruit dan maar. Uiteraard toen we uitstapten, ging ik weer door met die rits. Onder het lopen prutste ik verder en zei al mopperend tegen Sabine: “Wie deze ritssluitingen ooit heeft bedacht en wat voor een functie heeft zo’n rits nou in godsnaam, wie doet hem nu eerst dicht en dan vanonderaf weer open”. “Nou pap, dat is hartstikke handig als je zwanger bent”. “Ik ben niet zwanger en zal het ook nooit worden”, mopperde ik al prutsend terug. “Of als je een bierbuik hebt”, knipoogde ze mij toe. Nou daar kon ik het weer mee doen. Terwijl wij langs de kantine liepen werd ik natuurlijk gespot, met mijn gefriemel, door de reeds aanwezige meisjes. “Héé, Gerrie, problemen met je rits…?” Ik gaf het op en liet de jas maar gewoon open. Het zonnetje scheen gelukkig en de echte kou was al een beetje uit de lucht.

Ik zag dat het in de receptie een gezellige drukte was en zag Piet tussen al die mannen staan. Die moet ik natuurlijk even begroeten, anders is mijn zaterdag geen echte zaterdag. Ik liep de receptie in en werd meteen begroet door Theo. Hé Gerd, jij komt zeker de sleutel halen. “Ook, en onder meer onze Piet gedag zeggen”, antwoordde ik. Ik kreeg de sleutel in mijn handen geduwd en terwijl ik terug liep naar de meisjes, krijg ik een bericht van Jan: “Gerd, ik ben wat later”. Nou lekker is dat, nu moet ik voor de opstelling zorgen. De meisjes kregen de sleutel van mij en ik stortte mij op de opstelling. Zelf vond ik hem er eigenlijk wel goed uitzien. Ik had ook al de wissels er in verwerkt, waar ze dan moesten staan en zo, dus kom maar op. En Lisanne kwam op en gebaarde mij vriendelijk dat ze er klaar voor waren. Ik liep achter haar aan de kleedkamer in, pakte mijn papiertje, deed mijn verhaal en kreeg te horen dat ze er niet zoveel van snapten, eigenlijk helemaal niets van snapten werd er achteraan gefluisterd…… En ik had alles nog zo duidelijk op papier gezet. “Begin nou maar, komt wel goed”, zei ik wetende dat Jan het coachen straks van mij zou overnemen. Terwijl de meisjes zich aan het omkleden waren, zag ik dat er nog geen vlaggen op veld 3 stonden en dat de doelen nog niet waren neergeklapt. Ik haalde de hoekvlaggen, na de eerste twee te hebben gepakt stond ik verbaasd te kijken naar de lengtes. De één was bijna maar half zo lang. Ik draaide mij om en vroeg of die kleine vlag voor de pupillen was. “Nee, neem nou maar mee en je hebt er overigens vier nodig”, kwam er heel wijselijk uit de hoek. Enfin, ik pak nog twee vlaggen op aanraden, wilde net weglopen en wordt aangesproken door Piet. “Ze hebben zand gestrooid op veld 3, het is dus wat zanderig en de lijnen zijn ook een beetje vaag, die konden ze door het zand niet goed aanbrengen”, wist hij mij te vertellen. “Ach, weet je, Arie heeft geen lijnen nodig en ik zal ook wat vormpjes, schepjes en emmertjes meenemen, je weet maar nooit”, zei ik terwijl ik de deur uit liep. Het plaatsen van de hoekvlaggen ging niet helemaal van harte, het leek wel of de gaten net iets te klein waren. Ik weet uit vroegere ervaring dat je de palen altijd voorzichtig in het gat moet duwen. Als er water in staat, schiet dat eruit en ben jezelf meteen zeiknat als je de hoekvlag er te snel in plaatst. De laatste vlag vertikte het om in het gat te gaan. Ik wilde mij uiteraard niet laten kennen en in een uiterste poging met veel geweld schoot hij er opeens in. En wat schoot er natuurlijk uit met een behoorlijke volle straal en dan uitgerekend over mij heen met een jas waar de rits van weigert….. De meisjes kwamen inmiddels aangelopen en ja hoor de eerste opmerking was: “Hé hè, heeft het soms geregend toen wij binnen zaten en er is helemaal geen wolkje te bekennen?” We stonden met 2-0 achter toen we met de pauze begonnen, de wedstrijd kon nog alle kanten op. Gerda en ik gingen de drankjes halen. Onze meisjes nemen altijd liever limonade, dus ik pakte voor de vijand automatisch ook limonade. “Voor wie is dat?”, werd mij gevraagd. “Voor DVVA.” “Oh, maar die willen thee, geen limonade, maar je mag ze ook limonade brengen hoor”. “Ja maar als ze liever thee willen…”, antwoordde ik. Enfin, ik had het voorelkaar om voor een goede verwarring te zorgen en zei dat ik wel even ging vragen. De vijand deed de deur open en ik vroeg of ze nu liever thee of limonade wilden. “Koffie, als we dan toch mogen kiezen…..”

Na een 3-1 nederlaag gingen we maar genieten van de derde helft. Er was een zanger georganiseerd en de meisjes namen plaats aan de ronde statafel. Terwijl wij met de tafelschikking bezig waren komt Piet naar mij toe: “Uh Gerd, die muziek hè, zou dat wat zachter mogen denk je?” “Dat zou je moeten vragen aan de zanger”, zei ik. “Ja weet je, ikzelf heb er niet zo veel last van hoor, maar die ouwe mannen bij mij aan tafel zijn aan het mopperen…..”, merkte Piet op. Ik keek Piet verbaasd aan en we begonnen beide te lachen. Het werd steeds gezelliger aan onze tafel naarmate er meer meisjes terugkwamen. Ook de bidons en ballen kwamen keurig terug. We hadden eters die avond en ik moest derhalve vroeg afscheid nemen van de feestvreugde. De kindertjes hadden met de ballen gespeeld en moesten weer terug in het netje. Het is altijd lastig om het netje open te houden en de ballen erin doen. Dat ik nogal onhandig bezig was viel op en kreeg hulp aangeboden van….. “Ennuh je vermeldt mij nu wel in jouw verslag hè”, zei hij met een knipoog “Tuurlijk”, antwoordde ik bedankt. Maar….Jeetje ik was compleet zijn naam kwijt. Ik ken hem goed, van sv Ouderkerk dan. Maar echt, ik was zijn naam compleet kwijt en vind het dan ook zoiets om te vragen: “Zeg, sorry, maar hoe heet je ook alweer….”. Suus stond naast mij en zij kent hem ook als barmedewerker. Ik vroeg dus aan Suus of hoe hij ook alweer heet. Ze keek hem aan, keek weer naar mij en begon te lachen. “Ik weet wie het is maar ik ben even helemaal zijn naam kwijt……”, lachte ze mij toe. Terwijl ik wegging vroeg ik haar of zij achter zijn naam kon komen en mij toesturen. Thuis zag ik dat ik een whatsapp bericht had gekregen, van Suus, ze had een filmpje gemaakt en hem gevraagd zijn naam te zeggen, de rat, Suus dan. Sorry Edwin….nog bedankt voor je hulp.

Memorabel moment. Dit heeft eigenlijk niets met het voetbal te maken. Echter…. Zondagavond ging ik eten bij vrienden. Hij werkt bij een kleding fabrikant en ik vroeg hem wat hij nou vond van die ritsen met twee sliders en waar dat nou goed voor is. “Ondingen, Gerd. Die ritsen in plastic uitgevoerd die gaan nog wel een beetje, maar die metalen zijn echt ronduit ondingen. En waar ze goed voor zijn, nou, alleen maar om mensen bloed sacherijnig te maken denk ik”, was zijn antwoord.

Gerd

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.