Diemen VR2 – sv Ouderkerk VR2 6-0 (4-0)

Wat een sombere dag was het vandaag, niet vanwege de uitslag maar het weer zat niet erg mee. Het leek wel alsof het maar niet echt licht wilde worden en dan ook nog eens laat spelen zodat je eigenlijk geen kans meer hebt om even gezellig in je “eigen” kantine nog even een lekker pilsje te halen. Gerda had echter een goed plan gevat en zorgde voor overheerlijke oliebollen, dus voor de wedstrijd begon werd eerst het innerlijke goed verwend.

Tijd voor de kleedkamersleutel. Ik zag achter in de kantine een deur met daarop schreeuwende letters “Bestuur”. Dus daar moet ik wezen dacht ik in al mijn onschuld. Helaas, toen ik de deur had opengedaan keek ik in een donkere en verlaten kamer. Dan maar aan de bar vragen en via hun werd ik verwezen naar een andere kamer waar ik mij mocht melden. Ik dan maar naar die kamer toe en ja hoor, raak. Na een vriendelijk begroeting werd er gekeken welke kleedkamer wij mochten gebruiken. Kleedkamer 1 was voor ons gereserveerd maar die ging hem niet worden, die was nog bezet door een uitgelopen wedstrijd. “Jullie krijgen kleedkamer 8, die is vrij, de sleutel kun je aan de bar halen…., zeg maar dat ik heb gezegd dat kleedkamer 1 is geruild met 8”. Goed dan maar weer terug naar de bar. Ik was al een hele tijd niet meer bij Diemen geweest, maar met dit heen en weer geloop kwam alles weer terug. Bij de bar werd ik weer vriendelijk geholpen. “Ik moest van ik zeggen dat wij niet in kleedkamer 1 gaan zitten maar in kleedkamer 8”, meldde ik op verzoek. “Van wie?”, vroeg de vriendelijke meneer. “Van ik, die mevrouw zei zeg maar dat ik heb gezegd…..”. Nou goed, hij kwam niet helemaal aan geloof ik, in ieder geval werd er flink naar het kleedkamer schema gekeken. 8 kon inderdaad. “Ik ga even kijken of er nog een andere kleedkamer vrij is, kleedkamer 8 is niet zo groot”, zei de meneer en weg was hij. Even later kwam hij terug: “nee, helaas het blijft bij 8, die is een wel klein hou daar rekening mee”. Na een tientje als borg te hebben gegeven kreeg ik de sleutel en gaf die aan de meisjes. Jan was de coach en werd op enig moment geroepen voor de opstelling. Het was allang borreltijd en dus ging ik voor wat versnaperingen. Even later kwam Jan terug en zei grinnikend: “Wat een kleine kleedkamer hebben we gekregen zeg, wel knus…..” Tijdens de rust kwam ik er ook achter, er moesten eerst een paar meisjes uit voordat ik met de limonade naar binnen kon.

We waren met maar weinig en één van de weinigen gaf me ’s ochtends via de app te kennen dat ze wel zou komen maar niet wist of ze wel kon spelen: “Ik heb de hele nacht de pot als vriend gehad….”. Ze was er wel, zelfs omgekleed. Toen ik vroeg hoe het ging zei ze: “Nou het kwam uit alle gaten vannacht, ik denk dat ik iets verkeerds heb gegeten. Maar ik doe net alsof het een kater is dan is het zo over……” Meisje met karakter dus. Daphne deed ook weer eens mee. Omdat we zo laat speelden kon ze zich even vrij maken van het schilderwerk thuis. Na afloop zei Judith tegen haar: “Jeetje Daf, zo lang niet meer gespeeld en dan meteen een hele wedstrijd volhouden.” Daphne keek haar aan, gaf een knipoog en zei: “Het kostte me heel veel moeite om niets te laten merken, maar als ik straks thuis ben ga ik helemaal voor Pampus”.

Ik was aan het vlaggen. Eerst bij onze duckout waar ook onze supporters zaten en twee kleintjes. Terwijl ik heen en weer rende hoorde ik steeds een klein stemmetje, voor mij, achter mij, naast mij. “Opa, opa, opa”…. Die kleine Carly liep steeds met mij mee, sjokkend met in haar handen een voetbal. En als ik mijn vlag omhoog deed en weer naar beneden zei ze: “Ook keer” (= nog een keer).

Het was een gekke wedstrijd, binnen een kort tijdbestek kwamen we opeens hopeloos achter waarbij wij Diemen drie keer de helpende hand hebben geboden. En ach als je dan zo ver achter komt dan wordt het een hard gelach.

Memorabel moment. Sabine, Judith en ik liepen het veld af en Sabine zei tegen mij: “We moeten wel meteen weg, ik heb om zes uur afgesproken om te eten op het Rokin”. “Oh, waar?”, vroeg Judith “Bij een chinees, Foeloe (Fulu)”. Judith begon te lachen: ”Foeckyou, nou eet smakelijk zou ik zeggen…..”

Gerd

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.