sv Ouderkerk VR2 – WV-HEDW VR4 1-1 (0-1)

Arlette kwam mij weer eens ophalen, dat scheelde mij een hoop gesleep met de bidons en ballen. Ze had Lisanne meegenomen en met zijn drietjes reden we richting svo. Onderweg kwam het gesprek op spierpijn. “Ik had me vorige week toch een spierpijn”, kwam er vanaf de achterbank. “Nou en anders ik wel”, kwam er vanachter het stuur met daarachteraan: “Van sommige plekken wist ik geeneens dat daar ook spieren zaten….” “Nee hè”, klonk het weer vanaf de achterbank. “Zelfs hier zit er eentje die behoorlijk pijn deed”, en Lisanne boog een beetje naar voren om die spier aan te wijzen. Terwijl ze naar voren boog zei ze: “Hé, wat nu? Het wordt helemaal grijs”. Arlette die proestte het uit van het lachen: “Nee joh, gek, zit je nou mijn vader een beetje belachelijk te maken, je zit tegen zijn haar te kijken, buiten is het nog steeds strak blauw……”

Het leek wel een déjà vu. De meisjes zaten weer op de rand van het terras te kijken naar de kunsten van ZA2. Jan was er vandaag niet bij, dus die kon niet voor een opstelling zorgen. Gelukkig waren ongeveer dezelfde meisjes aanwezig als vorige week zaterdag en kon ik dus mooi van Jan zijn opstelling gebruik maken. Ik had alleen een puntje veranderd, dat kon wel dacht ik.

Terwijl we daar zo half stonden en zaten te chillen in het zonnetje, viel mijn oog op één van de meiden van WV-HEDW. Hmmm, die meid heeft een blauw shirtje aan, gaat dat wel goed komen met onze shirtjes. Oké, we hebben witte strepen maar toch… Ik liep naar haar toe en vroeg of ze van WV-HEDW was. “Ja hoezo?”, antwoordde ze. “Nou, jullie leider belde net, de helft van jouw team staat bij st Martinus op jullie te wachten, ze willen graag beginnen”….. Ik gooide er maar meteen “grapje, grapje” achteraan gezien haar dodende blik in haar ogen. “Nee, het ging mij om de kleur van jullie shirtje, ik zal even kijken of ik een ander kleur shirtje voor ons kan vinden. Ik liep de receptie in en vroeg of het mogelijk was dat wij een reserve shirtje konden krijgen. “Ja, tuurlijk geen probleem”, kreeg ik als reactie. Het was nog niet uitgesproken of ik hoor achter mij vanuit de deuropening: “Hé bijdehand, je gaat toch geen reserve shirtjes vragen hè. Altijd als wij tegen WV-HEDW moeten, worden reserve shirtjes uit de kast getrokken, die moeten ook weer allemaal worden gewassen jâh. Ik vind dat zo’n onzin, wij zijn blauw wit en zij egaal blauw…..” Hij had wel een punt, echter hij keek ons op een dusdanige dwingende wijze aan dat we het maar lieten zitten. “Ik laat het wel aan de scheids over”, gaf ik als verweer en snelde weer naar mijn meisjes toe en naar de zon.

De meisjes gingen zich omkleden en ik werd even later ontboden om de opstelling door te geven. Ik hoefde me geen zorgen te maken, en wonderbaar, ik kreeg zelfs een compliment: “Wat een goede opstelling Gerrie, alleen we willen graag één puntje veranderen…..”

Ik had mijn opstelling doorgegeven, het puntje was weer teniet gedaan (dat was wel te verwachten), liep de kleedkamer uit en botste bijna tegen Arie op. “Zeg Arie, ik wilde voor onze meisjes andere shirtjes regelen, maar dat mocht niet van Piet!” Arie vond dat ik dat maar gewoon moest doen want de kleuren leken te veel op elkaar en als Piet moeilijk ging doen, hij wel met hem zou “afrekenen”.

“Succes”, dacht ik. Liep naar de receptie zag geen Piet in de buurt en fluisterde of ik toch maar de reserve shirtjes mocht hebben. “Ja, tuurlijk geen probleem”,…. werd terug gefluisterd.

De wedstrijd begon, wij in zuurstok roze. Nog geen vijf minuten later kwam Lisanne spontaan het veld afgelopen en liep naar mij toe: “Sorry het gaat gewoon niet, ik heb ontzettende pijn in mijn bovenbeenspieren, het lijkt wel of ik allemaal spierscheurtjes heb….” Nou, snel Isabelle het veld ingestuurd en op naar fysio van ZA1. Misschien kon hij goede raad geven. We liepen met zijn tweetjes naar hem toe en ik vroeg of hij dit meisje, wijzend naar Lisanne, kon helpen. “Heb je wel goed warmgelopen?” “Ja” “Heb je ook Thoraric stretches gedaan voor de nodige costaclaviculaire ruimte?” “Uh?” “Oké, niet dus, heb je dan in ieder geval de processus coracoïdeus oefening gedaan?” “De wat voor oefening?” “Ook al niet?” Ik mengde mij vlug in het gesprek, ik begreep er helemaal niets van en zei dat ik weer terug moest naar het team. Later na de wedstrijd schoot hij me lachend aan en zei: “Weet je, laat je niet gek maken, het allerbelangrijkste is goed warm lopen zodat de spieren goed doorbloed zijn” En met een knipoog liep hij verder.

We kwamen met 1-0 achter en dat ging als een lopend vuurtje over het svo complex. Toen Arie voor de pauze had gefloten en ik door de kleedkamergang richting onze kleedkamer liep stond Maarten, met een heerlijk koud biertje in zijn hand, mij op te wachten bij de andere deur van de kleedkamergang. Tsja, onze jongens hadden net gewonnen. “Hé Gerd, wat hoor ik nou, 1-0 achter! Maak je een beetje kwaad zo meteen bij de peptalk, dan komt het goed, let maar op!….” “Ik kan het proberen, hij is jaren hun coach geweest dus wie weet”, dacht ik. De meisjes hadden hun limonade op, met een harde kuch vroeg ik om stilte en aandacht, dacht aan Maarten zijn wijze woorden, wilde net met boze stemverheffing beginnen en keek tegen 28 lieve meiden ogen aan, die vol verwachting naar mij keken en reuze benieuwd waren wat ik te melden had. Nou ja, dan smelt je en krijg je een spontane brok in je keel, je zou ze het liefst een knuffel willen geven bij wijze van spreken en ik kwam dus niet verder dan: “Uh meisjes, laten we het iets anders doen….”. Nou deze “peptalk” had geholpen want zoals de leider van WV-HEDW na afloop zei: “De eerste helft was van ons, maar de tweede was van jullie…..” We gingen met 1-1 van het veld af.

Memorabel moment. We zijn met veel. Ons team telt 24 meisjes en dan ben je natuurlijk niet altijd allemaal aanwezig. Zoals ook vandaag, er misten helaas twee, de één vond het zo nodig om op vakantie te gaan en de ander moest coördinator spelen bij haar verhuizing. Neemt niet weg dat we bijna compleet waren en er een enorm gezellige derde helft van maakten. En als je dan zo de groep rond kijkt, dan komt er een heel warm gevoel naar boven: “Wat is dit toch een heerlijk team om mee samen te mogen zijn”.

Gerd

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.