WV-HEDW VR4 – sv Ouderkerk VR3 0-3 (0-1)

De zon zou ’s middags doorbreken, althans dat was voorspeld, echter ik zag alleen maar wolken, geen zon. Gelukkig, vlak voor onze verzameltijd kwam de voorspelling uit en daar was het zonnetje. Dat deed mijn rit naar svo alleen maar goed. We waren met heel weinig, menigeen ging rechtstreeks en maar een paar via svo. De paar meisjes die daar al stonden zwaaiden me vriendelijk tegemoet: “Hoi Gerrie, heb je er zin in?” “Ik altijd, helemaal met dit weer”, lachte ik terug. In mijn ooghoeken zag ik ons trio Piet, Henny en Aart achter het receptieraam zitten met een heerlijk koud biertje. Ik liep naar ze toe om even gedag te zeggen, deed de deur open en Piet sprak eigenlijk als eerste: “Zeg Gerd, dat zijn toch geen tijden om te gaan spelen, vijf uur….” ”Ja, ook goedemiddag, dat is ook geen tijd en ik kom ons alvast verontschuldigen voor de derde helft, wij zijn veel te laat terug”, gaf ik als reactie. “Nou waarom beginnen jullie niet gewoon met de derde helft en dan laten jullie die andere twee toch lekker zitten”, merkte Piet weer op. Dat was natuurlijk een heel goed idee, maar ja, we kozen toch maar om naar WV-HEDW te gaan. Gaby en Nikki reden gezellig met mij mee en na veel vrolijk gekwek kwamen we bij WV-HEDW. Nou ja bijna, tegenover. We parkeerden namelijk aan de andere kant van de Middenweg, naast de begraafplaats en ik kon nu de meisjes meteen even laten zien hoe makkelijk het gaat om met Yellowbrick te parkeren, dat had ik hun net verteld. Ik pak dus heel stoer mijn telefoon, zeg “kijk maar hoe gemakkelijk”, ga naar de app van Yellowbrick (al deze handelingen werden nauwlettend gevold door Gaby en Nikki, die zelfs helemaal vooroverboog vanaf de achterbank), open de app en zie een onbekend scherm verschijnen. Lekker is dat en natuurlijk geen leesbril bij me. “Wat staat hier allemaal???”, vroeg ik aan Gaby. “Of je wilt inloggen of een nieuwe login wilt maken.” Verdorie, dat hoeft alle twee helemaal niet….., totdat er door mij heen schoot dat ik een nieuwe telefoon heb en bij sommige apps moet je je weer nieuw aanmelden. Ook dat nog, dit ging dus niet lukken. “Meisjes, sorry, het moet op de ouderwetse manier”, zei ik een beetje beschaamd, stapte uit en liep naar de gemeente sponsor paal met achter mij aan twee gemeen lacherige meisjes. Gelukkig liepen ze met mij mee eigenlijk, want het aanmelden bij die paal viel niet mee zonder leesbril. Enfin, na wat geld gedoneerd te hebben aan het arme Amsterdam mochten we tot 19:15 blijven staan. Niet tot 19:16 want dan ligt er thuis al een heel vriendelijke brief op je te wachten of je wat extra wilt doneren. We staken de weg over en we liepen vrijwel langs het hoofdveld met tussen ons in een sloot. Aan de andere kant was ook een sloot met daarachter een tuincentrum. Nou ja centrum, het was meer een tuinstraat. Een wegbreedte breed en een veldlengte diep. “Ah, hier kun je dus een echte diepte investering plegen”. Zou dit misschien de Hortus zijn waaruit HEDW is ontstaan, schoot er door mij heen. We liepen uiteindelijk het bruggetje over en kwamen bij WV-HEDW. Wat een drukte, hun eerste speelde thuis en er was een hoop publiek. Na een hoop gewurm tussen het publiek door kwamen we eindelijk bij de kleedkamer ingang. Ik ging de sleutel halen, gaf deze aan de meisjes, zij doken de kleedkamer in en ik ging een biertje halen. Toen ik terug kwam zat er een krullenbol tegenover Jan. “Hoi Anouk (zij keepte bij ons vandaag), kleedkamer 14 hebben we”, zei ik enthousiast. “Uh, ik weet het niet maar ik heet vanaf mijn geboorte Iris en mijn zusje Anouk”, reageerde die krullenbol. Toen zag ik het pas, dit was inderdaad Anouk helemaal niet maar Iris en Jan begon me luid uit te lachen. “Jajajaja”, ik weet het, stomme blunder….. De meisjes kwamen weer naar buiten en vroegen op welk veld we zouden spelen. “Op veld 4”, zei ik en kon de daarop volgende vraag, alwaar dan veld 4 is, niet beantwoorden. “Ach, ze zullen het binnen wel weten”, zei ik en liep heel slim naar de bar, omdat het bij hun receptie nogal druk was. “Mag ik even wat vragen, weet jij waar veld 4 is?”, vroeg ik aan de jongen die aan het tappen was. “Moment”, antwoorde hij vriendelijk en tapte rustig verder. Nou dat moment, leek wel een half uur, bleek nog 22 bier tappen te gaan, deze geven aan de besteller, alles afrekenen en weer naar mij komen met: “Zeg het eens”. “Weet jij waar veld 4 is?” “Nee meneer, geen flauw idee, dat moet u aan hem vragen”, antwoordde hij terwijl hij naar een andere man wees. Ik keek eerst even of die andere man aan het tappen was, dat was gelukkig niet zo: “Uhh meneer, weet u misschien waar veld 4 is?” “Veld 4?”, vroeg hij verbaasd terug. “Ja, veld 4” “Hebben we helemaal niet, hoe kom je aan veld 4???” “Nou van sportlink” “Oh sportlink, die geven alleen maar verkeerde informatie over ons”. Nou hier kon ik het mee doen. Dan toch maar naar de receptie en daar vragen waar we spelen. Toen ik weer buiten kwam was niemand van de meisjes meer te bekennen, alleen Jan en Dionne stonden er nog. “Waar is iedereen?”, vroeg ik verbaasd. “Oh die zijn al een hele tijd geleden naar veld 2 gelopen, ze hadden even gevraagd waar we moeten spelen bij de receptie”, antwoordde Jan, “ga je mee?” We hebben de gewoonte om degene die niet mee zijn op de hoogte te houden via onze groepsapp. Het eerste doelpunt viel, ik pakte mijn telefoon, ging naar onze groepsapp, typte ‘1-0 voor ons in’ wilde net op verzenden drukken en er verschijnt ‘1-0 Michelle’ verstuurd door Dionne op mijn scherm. Oké, prima, als ze het maar weten. Een tijdje later valt de 2-0, ik pak dus weer mijn telefoon en terwijl ik aan het tikken ben verschijnt er ‘2-0 Roos’ verzonden door Dionne in mijn scherm. Jeetje, wat is die griet snel. Het doelpunt is bij wijze van spreken nog niet gevallen of ze heeft het bericht al verstuurd. Op enig moment zegt Dionne: “Ik ga even met Jonas in de wandelwagen een stukje lopen, dan valt hij hopelijk in slaap.” Terwijl ze weg was valt het derde doelpunt. Ik kijk om mij heen, geen Dionne, vraag voor de zekerheid nog even aan Jan of Dionne al terug is. “Nee”. Ah, ik grijp mijn kans pak mijn telefoon en begin te typen en ja hoor, terwijl ik aan het typen ben verschijnt er doodleuk weer ‘3-0 Suus’ verstuurd door Dionne. Ik kijk een beetje verbouwereerd om mij heen maar geen Dionne te bekennen. Twee tellen later komt ze aangelopen met haar Jonas in de kinderwagen. “Jij was toch weg?”, vroeg ik. “Ja, even blokje om” “Maar hoe weet je het dan van die 3-0????”, vroeg ik verbaasd. “Oh, ik kwam net om het hoekje lopen, zag Suus scoren en dacht kom laat ik iedereen even inlichten”. We waren veel te laat begonnen en de parkeertijd was daarom ruim overschreden. Eenmaal terug bij svo, rijdend op de Koolhaasweg, komt Piet ons tegemoet gefietst. Ik toeterde en we zwaaiden allemaal heel vrolijk naar hem. Maar wat een reactie kregen we zeg…. Hij kon nog net met heel veel moeite een hele kleine glimlach tevoorschijn toveren, zo eentje als die boer met kiespijn en één vinger opsteken waarbij hij zelfs niet de moeite nam om zijn hand van het stuur af te halen…… Toen ik thuis kwam werd mij door vrouwlief verteld dat er zojuist voor mij een brief in de bus was gedeponeerd van het CJI.

Memorabel moment. We hadden vandaag een goede drijfveer, de zon en het liep allemaal wel goed in het veld. We stonden met 3-0 voor. Het spel begaf zich op dat moment bij onze 16, de bal werd opgepikt, naar de zijlijn geschoten en van daaruit werd hij langs de lijn door getikt naar voren naar Roos. Zij zette haar sprint in, echter de bal werd tegen gehouden door de leider van WV-HEDW. Hij liep het veld in, hield de bal tegen en schoot hem terug naar onze vlagger en zei: “De bal was toch uit?”. Iedereen keek hem verbaasd aan, want de bal was verre van uit geweest. Na afloop liep ik naar hem toe en zei: “Niet meer met onze aanval bemoeien hè…” “Ja ik weet het, de bal was niet uit, maar ik zag al die 4-0 vallen, die meid van jullie was anders doorgebroken en helemaal alleen, dus ik dacht heel gemeen, laat ik mijn meiden helpen, sorry”, antwoordde hij met een verontschuldigende glimlach.

Gerd

Laat een reactie achter