Swift VR2 – sv Ouderkerk VR3 0-2 (0-2)

Na wel 24 keer gecontroleerd te hebben of ik de opstelling bij mij had gestoken, werd er op mijn keukenraam geklopt en zag ik een breed glimlachende Vivian naar binnen kijken. Ze was mijn lieftallige chauffeuse en haalde mij thuis op met daarmee alle ballen, bidons en…… de opstelling. De vorige keer toen ik een hele avond had zitten puzzelen op de opstelling was ik hem mooi vergeten, alle werk voor niets. Aan de andere kant, als ik met een opstelling kom, dan wordt hij altijd heel subtiel door onze meisjes aangepast en laten mij in de waan dat het een goede opstelling was. Dit keer had ik het makkelijk dacht ik. Met 11 zouden we de wedstrijd aantreden, lekker makkelijk geen wissels. Helaas, toen op het laatste moment zich eentje ziek meldde en er drie werden ingehuurd moest toch nog een wisselschema worden gemaakt. Enfin, op naar sv Ouderkerk. Het was wel even balen voor ons allemaal. Er was een feestelijke derde helft georganiseerd bij sv Ouderkerk door ons “partner team” ZA3. We moesten echter om 17:00 beginnen, uit, we hebben nog geprobeerd de tijd te vervroegen, helaas. Ik had nog even de hoop dat we één drankje konden doen, we moesten toch pas laat verzamelen, het festijn begon al om drie uur, dus…… Mijn hoop werd echter vrijwel direct de grond in geboord. Ze stonden buiten te verzamelen en eenmaal bij de groep aangekomen, stak ik mijn vinger op en wilde vragen: “Iemand wat drinken….?” Het bleef bij mijn vinger, terwijl ik mijn mond net opendeed werd er al gezegd: “Oké we zijn nu compleet, kom we gaan…” En daar stond ik dan met mijn vinger omhoog, mijn mond open en iedereen liep langs mij heen richting parkeerplaats mij zo achterlatend. Mij resteerde niets anders dan mijn schouders op te halen, mij om te draaien en mee te gaan. Op naar Swift. Wij hadden er nog nooit gevoetbald. Ik wist precies waar het was, ik ben er jaren langsgereden omdat ik daar in de buurt werkte, ik had echter geen flauw idee waar de ingang zat komende van de Parnassusweg. Zat die nou aan de linkerkant, of aan de rechterkant? We gokten de rechterkant en hoe is mogelijk, nog goed ook. Gelukkig konden we voor de deur parkeren met de zware tas met shirtjes. Het was er druk, een of andere wedstrijd van Swift 1 was bezig en er stonden allemaal suppoosten verkleed als gele kanaries. Ik vroeg aan een zo’n kanarie waar wij ons moest aanmelden. Hij leidde mij keurig naar de info balie, pikte een hand vol patatjes van zijn maat achter het loket, die net een verse portie had gehaald, en zei met zijn mond vol: “Grmbgrmbgrmb deze meneer grmbgrmbgrmb helpt u verder….”. Dat deed deze meneer inderdaad. Kleedkamer 21, boven, ingang naast de bar, dat laatste stond me wel aan, dan konden wij aldaar wat nuttigen terwijl de meisjes zich gingen omkleden. Ik liep weer naar buiten en vertelde dat kleedkamer 21 de onze was voor vandaag. We wilden net naar boven gaan, alleen we werden helaas belemmerd door de gele kanaries. Twee van hen liepen met het uiteinde van een ketting in hun hand vanaf de kantine richting veld en creëerden op die manier een vrije doorgang voor de spelers die van het veld kwamen. De anderen positioneerden zich langs de ketting met hun rug naar dezelfde ketting, benen iets gespreid, armen over elkaar en een blijk…. Ik kreeg meteen de neiging om quasi paniekerig naar één van hen toe te rennen en te vragen waar het toilet is, ik houd het niet meer. Wat een show voor een amateurclub, zullen wel hoog spelen ofzo. Nadat de spelers eindelijk opgehoepeld waren konden de meisjes naar de kleedkamer. Even later kwam Sjaan mij ophalen: “Zeg Gerrie, heb jij de opstelling al gemaakt? Ik voel mij nogal brak weet je. Misschien is het goed als ik eerst even reserve sta…..” Ik schrok hiervan en zag mijn opstelling weer helemaal in duigen vallen. Zonder mij te laten kennen antwoordde ik: “Nou weet je, begin gewoon maar en als het niet meer gaat kan ik je altijd nog wisselen.” Gelukkig stemde ze ermee in (uiteindelijk heeft ze de hele wedstrijd zonder te wisselen gespeeld). In de kleedkamer las ik de opstelling voor, wanneer er gewisseld werd, enzovoort. “Hebben jullie nog opmerkingen met betrekking tot de opstelling”, vroeg ik met een pokerface wetende dat hij, als alle andere keren, helemaal omgegooid zou worden. “Nee hoor, is prima zo”, kreeg ik als antwoord. Ze stonden zowat gelijktijdig op en verlieten de kleedkamer, mij in volle verbazing achterlatend. Ik liep terug naar de kantine, naar ons tafeltje waar Gerda en Suus L nog op mij zaten te wachten. “Wil je een biertje Gerrie?” vroeg Suus L. “Ja lekker”, zei ik terwijl ik op de klok keek. Ik dacht dat we nog veel meer tijd hadden, dat was echter niet zo en zei meteen: “Nee laat toch maar, ik ga naar buiten naar de meisjes.” Gerda en Suus L liepen weg en ik ging via het toilet naar buiten. Eenmaal buiten bij de duckout aangekomen, geen Suus L, geen Gerda. Wel allemaal blauw wit gestreepte meisjes heen en weer hollen en ondertussen allemaal gekke bewegingen maken. Opeens, ja hoor daar kwamen ze aan gelopen, toen ik nogmaals goed keek zag ik dat Suus L het veld op liep met een biertje in haar hand, voor mij….. Ik liep gauw naar haar toe en we ontmoetten elkaar halverwege het veld. “Suus, is dat biertje voor mij?” “Ja” “O, lekker dank je wel, maar geef maar gauw aan mij, ik geloof dat ik denk dat dat hier absoluut niet op prijs wordt gesteld op veld 1 met bier…..” “Hadden ze mij maar moeten tegenhouden.” Hierna nam ik het biertje dankbaar uit haar handen en liep met het bier verstopt onder mijn jas, angstig om mij heen kijkend, terug naar de kantine en proostte aldaar op Suus L.

Ik was wel blij met haar, zij wilde ook vlaggen, ze wist alleen niet welke kant op je moest vlaggen ingeval van een uitbal. “Gewoon met het team mee vlaggen die mag ingooien richting aanval”, probeerde ik. Bal ging uit en de ingooi was voor ons. Suus L vlagt naar onze helft. “Nee….., je moet de andere kant op vlaggen”, riep ik. “Hoezo, hij is toch voor ons”, riep ze verbaasd terug. “Ja, daarom moet je de andere kant op vlaggen”, riep ik terug. “Ja, maar dan is hij voor hun”, kwam nog verbaasder terug. Enfin, het vlaggetje van Suus L ging heen en weer, de scheids zag en hoorde het allemaal aan en riep: “Zijn jullie eruit, dan kunnen we door!!!!”. “Ja”, riepen Suus L en ik gelijktijdig terug en daarna vlagde Suus L als een zonnetje. We moesten tegen allemaal jonkies. Carin, onze invalster van VR35+, die met ons mee deed zei nog: “Stuk voor stuk zou het een dochter van mij kunnen zijn qua leeftijd”. Neemt niet weg dat de jonkies teloor gingen tegen ons. Alhoewel ze behendiger waren en hier en daar meer souplesse vertoonden, moesten ze toch genoegen nemen met een 2-0 verlies. Meteen na afloop liep Caro langs mij het veld af: “De coach maakt bezwaar tegen het wedstrijdformulier, er staan maar 11 spelers op en we zijn met twaalf, hij kan zeker niet tegen zijn verlies…..”. Ik had hem gisteren al ingevuld en ik kon de wisselingen niet meer invoeren, derhalve liep ik naar de scheids om tekst en uitleg te geven. “Scheids, ik hoorde iets dat er vragen zijn met betrekking tot het wedstrijdformulier?” Hij keek mij aan, begon te glimlachen en zei: “Nee hoor, jullie hebben gewoon met 2-0 gewonnen.” In zijn ogen stond duidelijk te lezen: “Zij kunnen zeker niet tegen hun verlies”. Net zoals hij floot tijdens de wedstrijd, was hij met deze opmerking heel sportief.

Memorabel moment. De wedstrijd zat erop. De drie punten waren binnen en daar moest op geproost worden. Terwijl sommige meisjes dankbaar gebruik maakten van de douche, dronken een paar andere meisjes eerst even een biertje op de overwinning om wat douche ruimte te geven. We zaten op barkrukken aan een tafel en naast ons stond een andere tafel met allemaal jongens van een team. Suus K zat op een kruk aan onze tafel met achter haar een jongen ook op een kruk aan hun tafel en tussen hun in was nog wat ruimte. Deze ruimte werd opeens gevuld door een zekere meneer die met die jongen achter Suus K ging praten. Hij ging niet naast hem staan maar precies tussen die jongen en Suus K in. Oké, er was wat ruimte maar niet zoveel dat je er tussen kon staan, dus Suus K werd min of meer tegen onze tafel geplet. Suus K vond dit nogal apart en vroeg heel vriendelijk of die meneer naast die jongen kon gaan staan in plaats van achter hem vanwege de beperkte ruimte. Hij draaide zich om en begon even tegen Suus K aan te praten en liep weg, Suus K lachend en met een verbaasde blik achterlatend. Ik vroeg of wat hij allemaal zei. “Nou dat ik me niet zo moest aanstellen en dat ik beter kon gaan douchen……”

Gerd

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.