sv Aalsmeer VR2 – sv Ouderkerk VR3 6-0 (2-0)

Het was koud, bitterkoud en daarbovenop kwam ook nog een gure rot wind. De jeugd onder 11 was al afgelast en om heel eerlijk te zijn zou ik het niet erg vinden als de wedstrijd van ons ook niet doorging. Laat ik wel duidelijk zijn, ik verheug me altijd enorm op een zaterdag ballen met de meisjes, maar wel met tenminste een heel klein beetje normaal weer. En als de wedstrijd niet doorgaat dan kunnen we hem inhalen als het wat mooier weer is, dat maakt het aan de kant staan een stuk aangenamer. Ik keek ’s ochtend dus hoopvol bij de afgelastingen, helaas we moesten toch aan de bak. Dus uit de veren en alles doen om fris en fruitig bij onze meisjes te komen.

Ook dit keer had ik een prachtige opstelling gemaakt met een heel wisselschema. Nou ja, heel wisselschema, we waren met maar 12, maar toch. Ik had de opstelling al in mijn binnenzak gedaan om niet te vergeten en was nog even met het vervoer bezig in onze whatsapp. Komt er opeens doodleuk een berichtje voorbij “goed blijven springen hoor El in het doel, om warm te blijven”. Sh*t, dat is waar ook, niet Nikki maar Ellen zou op doel gaan staan. Weg prachtige opstelling, in één klap waardeloos geworden, ofwel ik kon weer helemaal opnieuw beginnen. Achteraf gezien hoorde ik het natuurlijk liever nu dan eenmaal in de kleedkamer, dan is er echt paniek in mijn tent. Na wat gekras en geschuif, stond er weer een team en kon ik met een gerust hart naar sv Ouderkerk om te verzamelen. De meisjes zaten verstandig genoeg in de kantine, aan een lekkere warme kop koffie. Dat lust ik ook wel. Terwijl ik de kantine in liep kwam de heerlijke koffiegeur mij al tegemoet. Ik liep naar de tafel waar de meisjes zaten om te kijken of er nog iemand een bakkie koffie wilde hebben. Ik kwam geeneens aan vragen toe. Vivian gooide roet in het eten: “Zullen we eens gaan, anders komen we daar zo laat!” Iedereen nam een laatste slok, stond op en vertrok richting uitgang van de kantine. Ik liep erachteraan de heerlijke koffiegeur achterlatend. Samen met Arlette en Lisanne reed ik richting sv Aalsmeer. Het werd wel een beetje “sightseeing” op het laatst. Namelijk daar waar ik linksaf wilde, stond een enorme shovel met een rood wit gebalkt hek ervoor. Lekker dan, vijf meter voor de finish en dan kun je niet verder rijden omdat er zo nodig aan de weg moet worden getimmerd. Via allemaal binnendoor weggetjes, door allemaal woonwijken, kwamen we aan de andere kant van de shovel uit. Hoe ik het voor elkaar krijg weet ik niet, het voetbal complex is verhuisd, al vele jaren geleden, maar toch rijd ik nog steeds naar de oude locatie. “Uhh, Gerrie, ik weet het niet, maar je rijdt nu de parkeerplaats van het zwembad op”, kwam er een beetje gniffelend vanaf de achterbank. “Oh ja, dat is waar ook”, schoot er door mij heen. “Nou zal ik dan maar even bij maps kijken waar ze zitten”, vroeg Arlette en voordat ik kon antwoorden zei ze al “die kant op”. Ach, de volgende keer ga ik geheid weer de mist in, die oude locatie zit zo in mijn hersens geprompt, daar kom ik nooit meer vanaf. Ik liet Arlette en Lisanne alvast uitstappen voor de ingang met hun tassen en zocht vervolgens een parkeerplek. Eenmaal in het clubgebouw van Aalsmeer zag ik helemaal niemand, Arlette en Lisanne waren ook nergens te bekennen. Dan maar even naar de receptie om te informeren of ze zich al hadden aangemeld. Dat hadden ze, al een tijd geleden. Nu dan, op naar de koffie, dit keer kon niemand van de meisjes mij beletten. Ik zat nog geen tel of werd op mijn schouder geklopt. Of dat ik nog eens de opstelling kwam bekendmaken. “Ja, ja, ze willen weer eens lachen natuurlijk….”, schoot er door mij heen. Daar zaten ze dan, onze meisjes, twaalf paar ogen keken mij aan met een nogal mistroostige blik, zo van “moeten wij dit nou echt leuk vinden…..”. Sommige keken mij aan vanonder een dikke muts, welke ver over hun oren was getrokken. Andere keken mij aan van boven een dikke sjaal, die menigmaal om hun nek was gewikkeld. Niemand had er zin in, ik was dus niet de enige vanochtend bleek. Zelfs mijn opstelling werd zonder meer goedgekeurd, dan weet je het al, dit voelt niet goed. Het inlopen werd tot op de laatste seconde uitgesteld. Vanuit de gang werd er door de glazen deur naar buiten gekeken en je zag ze al in gedachten bij het laatste fluitsignaal zijn. We moesten aan onze verplichting voldoen net zoals de meiden van Aalsmeer, dus we liepen uiteindelijk het veld op. Er stond niet alleen een straffe maar ook een ijskoude wind. Terwijl ik dit schrijf krijg ik het alweer koud. Geen beschutting, helemaal niets. Zelf geen jong aangeplant boompje, alleen maar voor het idee. Tijdens de wedstrijd hoorde ik menigmaal vanuit het veld mompelen: “Van mij mag hij affluiten…..” Niet alleen van onze kant, ook de Aalsmeer meiden hadden er niet echt zin in. Aan het begin van de tweede helft hoorde ik opeens Nikki wanhopig zeggen: “Oh nee, ik ben mijn handschoenen vergeten”. Daar stond ze met bedroefde ogen te vernikkelen, de mouwen over haar handen getrokken om ze toch nog een beetje warm te houden. Ik ging ze snel voor haar halen en nadat ik haar de handschoenen had gegeven, keek ze met dankbare ogen aan en kreeg ik een enorme “dankjewel knuffel”. We gingen de bietenbak in, er werd wel wat gevoetbald van onze kant maar niet echt met enthousiasme had ik het idee. Zoals Nikki zo mooi verwoordde op de terugweg: “Laten we deze wedstrijd gewoon maar snel vergeten.” Waarop ik natuurlijk niet anders kon dan te zeggen: “Welke wedstrijd?”

Memorabel moment. Geen enkele indruk vandaag, niets leuks om te melden of om over te schrijven gewoon omdat je alleen met de kou bezig was. Alleen dat ene moment. Dat ene moment was tekenend voor onze wedstrijd. Op enig moment was Arlette doorgebroken en liep alleen op de keepster van Aalsmeer af. Maakte een mooie schijnbeweging en schoot de bal hard richting doel. De keepster had waarschijnlijk een geluksengeltje op haar lat. Zij hield de bal niet, echter de wind was zo straf dat de snelheid van de bal met rasse schreden afnam, voor de doellijn bleef de bal stil liggen en werd weer terug geblazen naar de keepster, die hem zonder verdere problemen kon oprapen.

Gerd

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.