sv Ouderkerk VR3 – De Meer VR4 0-3 (0-1)

Eindelijk was het weer zover. Ik had het nodige aan bagage, ballen, bidons, tas vol met chocolade letters en nieuwe ING hesjes. Sint had rijkelijk gereden en had mij overstelpt met chocolade letters. Meer dan voldoende voor één wedstrijd dus moest er een tweede wedstrijd aan te pas komen om ze op te krijgen. Dat die tweede wedstrijd nu pas was, tsja, dat kan gebeuren. Die hesjes waren ook een verhaal apart. Zoals jullie misschien weten was er een gezamenlijke actie van ING en Radio 538 “Pitch je droom en win een prijs voor je team”. Je moest dus vertellen wat jouw team écht nodig heeft en misschien komt je droom wel uit. Ik heb mijn meisjes beloofd (al jaren geleden) dat als ik een enorme klapper maak met een staatslot we dan met zijn allen een toernooi gaan spelen in Mexico. Het heeft er helaas nog steeds niet van mogen komen en met een winstbedrag van 20 euro kom je niet echt ver. Dat toernooi in Mexico is niet écht iets dat we nodig hebben, we hebben zo al enorm veel lol met elkaar. Maar toch…… wie niet waagt wie niet wint. Dat eerste klopt niet, ik waagde wel, dat tweede klopt helaas wel. Dus dan toch maar wachten op die klapper. Ons team kreeg wel 20 hesjes voor het meedoen. Witte en Oranje. Helaas allemaal maat S, dus dat was hem niet helemaal. Ik heb ze aan Daniël gegeven die zat afgelopen zaterdag in de kantine, hij heeft me belooft dat ze binnen de club een goede bestemming krijgen, dus is er toch nog iemand blij.

Zoals gezegd, ik had best wel wat bagage, gelukkig was Arlette bereid mij op te halen. Terwijl ik zat te wachten, het was inmiddels half twee, ofwel verzameltijd, kwamen whatsappjes binnen, allemaal met de strekking “ik ben wat later”. Ah, dat komt mooi uit want ik ben het ook, dacht ik en typte terug dat we dan waarschijnlijk gelijktijdig aankomen. Eindelijk daar zwaaide de deur open en een vrolijke “hoi pap” galmde de woonkamer in met meteen daar achteraan “wat zit er in hemelsnaam allemaal in die plastic tas?” “Chocolade letters”, antwoordde ik. “Chocolade letters????  is dat niet een beetje laat….? “ “Nee, jij bent laat en ik ben hartstikke vroeg met die chocolade letters, december is nog lang niet aan de beurt”, knipoogde ik terug: “zullen we maar eens gaan”.

Nadat we alles in de auto hadden ondergebracht spoedden we ons richting svo. Onderweg Gaby even flink laten schrikken met een hoop getoeter en op naar de kantine. “Zullen we ons eens gaan omkleden?”, vroeg Saskia. Ik keek op de klok en zag dat het tien voor twee was. “Het is pas tien voor twee, je kan makkelijk nog wat drinken, haasten is niet goed hoor”. Dat had geen effect, onrust in de kont zullen we maar zeggen….. Nadat de meisjes richting kleedkamer togen, kon ik aan de opstelling beginnen. Ik wist nu zeker wie er allemaal waren. Meestal, tenminste als ik ga coachen, maak ik de opstelling al vrijdagavonds. Alleen vaak genoeg was er op het laatst toch nog iemand ziek en kon ik weer helemaal opnieuw beginnen. De opstelling was gelukkig zo gemaakt. Vanaf het terras werd vrolijk naar mij gezwaaid dat ik mocht komen met mijn opstelling en de peptalk. Ik liep trots met mijn papiertje naar de kleedkamer en daar zat vrijwel niemand. “Waar is iedereen”, riep ik verbaasd. “Oh, die zijn al naar buiten”, kwam er terug. “Naar buiten???? En mijn opstelling dan…..?????”, bracht ik half vertwijfeld uit. “Nou zeg maar”, riepen die paar in de kleedkamer totaal ongeïnteresseerd. Nou lekker dan, doe je daarvoor zo je best. Ik noemde de namen en de posities op, alleen jammer dat ik Isabelle had opgesteld, die was er helemaal niet en Nikki was ik vergeten, die was er wel en dat werd nadrukkelijk opgemerkt door Nikki zelf: “Waar sta ik dan?????”.

Het had dus zijn voordelen dat er nog maar een paar in de kleedkamer waren, terwijl ik even later dezelfde opstelling nogmaals verwoordde bij de meisjes buiten, kon ik mijn blunder mooi wissen. Na een mooie groepsfoto met hesjes en meisjes met ingehouden adem te hebben gemaakt konden we aan de wedstrijd beginnen. Inmiddels was het zonnetje vrolijk gaan schijnen. Meer voor De Meer dan voor ons, we kwamen een beetje ongelukkig met 1-0 achter. Maar nog niets verloren. Na de pauze speelden we bijna de hele tijd op de helft van De Meer. Zij waren helaas effectiever, wat ons maar niet lukte, lukte hun wel aan het eind van de wedstrijd en maakten vlak voor tijd de 2-0. De wedstrijd was gelopen en de 3-0 was alleen nog voor de statistieken. Het was een sportieve wedstrijd en het werd duidelijk tijd voor de derde helft voor beide partijen. Terwijl we gezellig bezig waren met nuttigen, druppelden ook de mannen van ZA3 binnen. Zij hadden wel gewonnen, 3-1. Ik heb gehoord dat het nog lang gezellig is gebleven in de kantine met VR3 en ZA3.

Memorabel moment. VR3 is niet alleen een op en top gezellige vriendinnen team, maar ook een echt moeder team. Er komen steeds meer kleintjes bij en dat is natuurlijk ook goed voor de latere aanwas.

Ik ging op enig moment naar huis en liep richting uitgang. Komen mij daar drie kleine ukjes tegemoet gekropen, achter elkaar en in een razend tempo. Pelle voorop met in zijn kielzog de kleine Carly en daarachter Sten. Sten kan allang lopen maar dit vond hij wel wat, al dat gekruip. Als je dat stel zo zag was het wel lachwekkend en daar moest natuurlijk een foto van worden genomen. Toen de foto werd bekeken kwam er meteen een opmerking: “Heu, een gelijksoortige foto kan je straks ook maken tijdens de feestweek, maar dan van hun ouders……”

Gerd

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.