DVVA VR4 – sv Ouderkerk VR3 2-1 (1-0)

Stuivertje wisselen was het met de auto’s dit keer. Na vier keer achterelkaar thuis te hebben gespeeld moesten we er weer eens op uit. Even wennen was dit wel. “Ik heb een auto en kan wel rijden, oh nee, uhh toch niet….” “Ik ga rechtstreeks, oh nee wacht…. ik kan toch even langs sv Ouderkerk komen en een paar meiden meenemen…..”. Steefje zou eerst rijden, vond het uiteindelijk toch fijn om Pelle bij ons te laten slapen en bracht hem langs met de wandelwagen. Terwijl Steefje en ik in de auto stapten om naar sv Ouderkerk te gaan, had Oma Pelle al in haar armen genomen en stond voor het keukenraam klaar om, samen met hem, ons uit te zwaaien. Wij zwaaiden hevig naar Pelle, Oma zwaaide hevig terug als voorbeeld en Pelle….. ach…. Pelle had totaal geen oog voor al dat gezwaai, maar keek met grote ogen naar beneden en had alleen maar aandacht voor de schaal met allemaal fruit. Ik zag hem “hmmmmm” zeggen. Even Gaby oppikken en op naar sv Ouderkerk. We waren iets vertraagd en de meisjes liepen ons al tegemoet, dus op naar DVVA. Terwijl de meisjes zich gingen omkleden togen Gerda, Gaby en ik naar de kantine om de omzet voor DVVA wat te verhogen. “En? Heb je een goede opstelling Gerrie?”, vroeg Gaby vrolijk. “Jaha, wat dacht je, daar heb ik de hele ochtend op zitten zwoegen, wacht ik zal je de opstelling laten zien”. Ik wilde het papiertje met daarop de opstelling uit de binnenzak van mijn jas pakken. Niets. Oh, dan heb ik hem zeker in mijn gewone jaszak gedaan. Niets. In mijn vestzak dan? Niets. Terwijl ik alle zakken één voor één afzocht, Gaby al ongeduldig “nou komt die opstelling nog een keer” had gezegd, begon bij mij steeds meer het vermoeden te rijzen dat ik het papiertje keurig opgevouwen thuis op de eettafel had laten liggen. Na alles drie keer te hebben doorgezocht zei ik teleurgesteld: “Nou lekker dan, die ligt dus thuis….. de opstelling weet ik zo één, twee, drie niet meer. Ik weet wel wie beginnen als reserve, dan schud ik de anderen wel over het veld uit….” Gedurende wij zo binnen zaten, zagen we dat het buiten steeds harder begon te regenen. Gaby keek op haar buienalarm, dat zag er niet goed uit, vrijwel helemaal blauw ofwel volop regen. Terwijl we met zes verschrikte ogen naar het kleine schermpje keken hoorde ik één keer mijn telefoon overgaan, Arlette. “Ik geloof dat ik op een nieuwe wijze wordt ontboden”, zei ik en ging richting kleedkamer. Bij DVVA zijn de kleedkamers niet ruim bemeten dus dat werd even naar binnen wringen en zoeken naar een plekje waar ik kon staan. “Meisjes, ik heb de opstelling thuis laten liggen, ik weet alleen dat Daphne, Margot en Debbie beginnen als reserve, dus als jij nu daar gaat staan en jij daar en jij…….. dan komen we er vast wel uit, tijdens het spel van positie wisselen mag”. “Zo dat komt vast goed met de laatste opmerking erbij”, dacht ik erachteraan. “Oh ja, en dan nog iets anders, het giet buiten enorm (dat het pijpenstelen goot hoefde ik eigenlijk niet te zeggen, want in de kleedkamer was dat duidelijk hoorbaar), er is geen duckout, dus begin alvast met warmlopen, ik kom zodra het weer verantwoord is om naar buiten te gaan. Ik liet de meisjes achter, na mij weer uit de kleedkamer te hebben gewurmd, en voegde mij weer bij Gerda en Gaby. Twee tellen later volgde Margot: “Ik sta toch reserve, dus kom ik lekker droog bij jullie zitten”. Terwijl ik zo aan de tafel in de kantine zat, zag ik het ene na het andere meisje de gang in komen lopen. Niemand ging echter naar buiten, iedereen bleef in de gang voor de deur staan. Het leek wel een eredivisie wedstrijd als de spelers zich verzamelen voordat ze het veld opgaan. Het enige dat miste waren de kleine kinderen. Na dat zo’n tijdje te hebben aangekeken, vond ik wel dat ik moest “ingrijpen”. Ik liep naar de klapdeur richting gang, deed hem op een kier open, stak mijn hoofd erdoor en zei: “Wat staan jullie hier nog, hup warmlopen, jullie beginnen zo……” Mijn opmerking werd beantwoord met allemaal verbouwereerde blikken en Ik kon nog net op tijd mijn hoofd terugtrekken anders had ik een paar weken lang met een stijve nek moeten rondlopen. Ik ging weer op mijn plekje zitten en zag dat de meisjes zich toch maar naar buiten waagden. Na korte tijd kwam Debbie opeens flink zwaaiend aangerend terugkomend vanaf het veld. “Jullie kunnen komen hoor, er is een duckout….”

Een kwartiertje later dan gepland begonnen we de wedstrijd. Ik denk dat de scheids hetzelfde idee had als ik, maar ja, uiteindelijk moet je toch een keer beginnen. De eerste helft ging gelijk op en door een klein slippertje raakten we achter. De tweede helft bracht geen verandering qua spel, we hadden alleen wel een andere scheids (die van de eerste helft zat waarschijnlijk nog te bibberen in zijn kleedkamer….) en er deden opeens allemaal andere meiden bij DVVA mee. Het spel bleef op 2-1 steken, in de laatste minuut hadden we nog een mooie kans op een gelijkmaker, die bleef helaas uit.

Memorabel moment. Terwijl wij in de kantine zaten te wachten tot de regen in proporties was gereduceerd, kwam Debbie ons halen met de mededeling dat er duckouts aanwezig waren. Ik dacht dat we moesten spelen op het kunstgrasveld dat met De Meer wordt gedeeld, daar zijn geen duckouts. Echter toen ik richting ons veld liep, zag een geheel nieuw kunstgrasveld met inderdaad duckouts. Veel had ik er echter niet aan, ten eerste omdat de regen er vrijwel recht in stond en je voor geen mogelijkheid droog kon blijven en ten tweede, nog veel erger, het team was zich niet aan het warmlopen maar ze stonden op de stoelen om zo veel mogelijk droog te blijven. Het leek wel alsof ze een record wilde gaan verbreken om in het Guinness World Records Book te komen “met wel 18 meisjes in 1 duckout”.

Gerd

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.