RAP VR1 – sv Ouderkerk VR3 1-7 (0-3)

Ik had de meisjes beloofd te rijden en aan vrouwlief de auto gevraagd. “Is goed, maar geef je me dan wel eerst even een slinger naar Amsterdam”, was haar tegenbod. “Prima, maar dan wel om half één hier weg, zodat ik op tijd terug ben en ik moet de intrapballen ook nog ophalen”, gaf ik als waarschuwing vooraf. Ik weet dat ze op de zaterdagochtend altijd druk in de weer is, dus een kleine hint vooraf kon geen kwaad leek me. Enfin, half één geen auto, vijf over half één geen auto, tien over half één geen auto, of ja toch wel. Ik wilde net wat lelijks zeggen toen ze binnen kwam, maar ze was me voor en zei: “Oh ja, kunnen we straks nog even langs Karsenhof, ik heb een bloemetje gekocht voor mama, ze zou vandaag jarig zijn…..” Nou ja dan kun je geen lelijks meer zeggen natuurlijk. Maar de tijd drong, dat wel. Dus gauw ballen halen, naar Karsenhof en op naar de Rijnstraat voor lijn 4. Wat een drukte daar, ik zag de minuten steeds sneller wegtikken en vlak voor de Vrijheidslaan vroeg ik of ze hier al wilde uitstappen en dat kleine stukje lopen. Gelukkig was dat geen probleem, ik draaide en snelde richting sv Ouderkerk. Tot mijn opluchting was ik zelfs nog vroeg en terwijl ik inparkeerde, parkeerde Margot naast me. Ik vroeg verbaasd aan haar: “Jeetje wat ben je vroeg.” “Ik ben altijd vroeg, dat kunnen we van jou niet zeggen”, antwoordde ze. De VR2 waren nog aan het voetballen met een voor hun gunstige score. Piet die stond niet alleen van hun voetbal maar ook van het zonnetje te genieten en vroeg waar we heen moesten. “Naar RAP, we gaan via de VH en het Kalfje kunnen we bij beide wat moed indrinken”. “Je kunt ook bij het gemaal linksaf en dan door de polder”, zei Piet “Weet ik, maar dan missen we het Kalfje…..” We zaten redelijk ruim in de auto’s en op de heenweg reed Nikki met mij mee. Wat kunnen de tijden veranderen, vroeger praatte je over alles en nog wat en nu was de boventoon duidelijk haar kindje Evie en mijn kleinkindjes Pelle en Carly. Door dit gekwek hadden we helemaal de VH en het Kalfje gemist, jammer dan, het was er niet minder gezellig door.

De vorige keer was ik ook coach toen we uit tegen RAP moesten. We verloren die wedstrijd met 2-2, dat vond ik tenminste. RAP VR1 was toen net begonnen als team, verloren alle potjes en wij speelden gelijk tegen ze ofwel verloren met 2-2. Dus tijd om wat recht te zetten. Dat deden onze meisjes dit keer ook op een niet mis te verstane wijze. Met onze ‘hatseflats’ op doel, begonnen we de wedstrijd, Arlette opende vrij snel de scorereeks, daarna deden een paar anderen mee met scoren en Suus K rondde de serie af.

Midden in de eerste helft mocht Suus K even op adem komen en terwijl ze het veld afliep zei ze: “Ik heb me toch een dorst…..” Het bleek echter dat in alle bidons lauw water zat. Niet echt lekker dus als verkwikking. “Nou als jij even het coachen van mij wilt overnemen, dan ga ik achter koud water aan”, zei ik tegen Suus K. Dat wilde ze wel. Ik had alle kleedkamers die openstonden gehad, gelukkig was er als laatste redding een soort algemene douchehok voorzien van een koude water kraan. Toen ik terugkwam bij de reservebank keek Suus K me breed glimlachend aan, ik dacht dat het voor het water was, echter ze vertelde me lachend dat ondertussen Suus L had gescoord en dat het dus 2-0 voor ons was. “Goed gedaan coachie”, reageerde ik.

Na afloop van de wedstrijd beloofde ik dat ik zou trakteren op een biertje, op die mooie overwinning. Ik bestelde dus een blad bier voor de meisjes. “Wilt u dit meenemen naar beneden? “, vroeg de jongen achter de bar. “Jazeker”, antwoordde ik. “Dat mag helaas niet, we hebben pas een boete gekregen van de gemeente…..” Nu snapte ik ook de opmerking van iemand die beneden stond toen ik voorheen in de pauze met twee biertjes buiten langs hem liep. “Oh? Mag hier weer bier worden gedronken?…..”

Memorabel moment. Op weg naar de auto’s zei ik tegen de meisjes dat het volgens mij 7-1 voor ons zou worden. Ze keken me een beetje aan van “jaja, dat zal wel”. In de rust stonden we met 3-0 voor en ik zei in de kleedkamer tegen de meisjes: “ik ga niet zeggen dat zij er vier moeten maken om te winnen, ik ga wel zeggen dat wij er vier moeten maken voor die zeven….” Op enig moment stonden we met 6-1 voor en het was weer eens wisseltijd. Ik wilde Suus K wisselen, echter Arlette kwam het veld afgerend en zei tegen me: “Pap, Suus K wil zo graag een doelpunt maken, zodra zij er eentje heeft gemaakt wisselen we weer, oké?” En wat deed Suus, ze maakte warempel de 7-1, helemaal leuk voor haar. Dat de meisjes daarna alleen nog maar “misschoten” was om op die voorspelde 7-1 te blijven.

Gerd

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.