sv Ouderkerk VR3 – VV IJmuiden VR1 3-1 (2-0)

Het begint er weer echt op te lijken met dat aangename weer weer, alhoewel er een koud windje stond was het toch prettig vertoeven in de zon. Ik had het idee gevat om eerst even bij de ZA3 te gaan kijken, per slot van rekening zijn zij ook hofleverancier wat supporters betreft en je zoontje doet mee. Ik was niet de enige. Toen ik langs het hek van het vierde veld liep, zaten al veel meisjes van ons op de bank te kijken naar de capriolen van ZA3. In onze groepsapp werd ook snel de mededeling gedaan: “Verzamelen bij veld 4”. Het ging niet best met onze jongens, ze stonden met 1-2 achter en als ik zo naar onze supporters meisjes keek verbleekte de zon bij hun onweerblikken. Ik vroeg nog aan Jeff die gezellig tussen de meisjes in zat: “Moet jij niet meedoen, misschien verandert dat wat?” “Lijkt me geen goed plan”, antwoordde hij met meteen lachend erachteraan: “en op deze manier tref ik geen blaam….”. We konden de wedstrijd niet afkijken omdat we natuurlijk ook aan onze eigen wedstrijd moesten denken. Toen ik later zoonlief Jeroen tegen kwam en belangstellend vroeg: “En….?” kreeg ik als bedroevend antwoord: “Beschamend, het is zelf 1-4 geworden”. Nou laten we maar hopen dat wij het er beter vanaf brengen, schoot er door mij heen.

Weer terug naar waar we gebleven waren, we liepen het veld af richting terras, daar stonden ook al een hoop andere meisjes te socializen. Ik had oppasdienst. Norbert. Onze mascotte. Hij had keurig zijn sv Ouderkerk shirtje aan. Er kwamen kinderen naar mij toe alwaar je zo’n shirtje voor een teckel kon kopen. We waren met veel, heel veel dit keer, wel 17, en het was voor Jan een uitdaging hoe hij die wissels moest verzorgen. Het is hem gelukt in ieder geval, petje af. Terwijl Ellen in de eerste helft ons doel schoon hield maakte Nikki met een mooie lob de 1-0 en verzilverde Loes de penalty 2-0. Terwijl de meisjes aan de limonade gingen, bleef ik op het veld met Norbert, daar had hij veel meer aan. In de tweede helft konden we wat gas terug nemen. Na een mooie pass van Michelle kon Arlette hem snoeihard inschieten 3-0. Loes, onze keepster in de tweede helft, moest een onfortuinlijke bal doorlaten en dat bracht ook meteen de eindstand 3-1. Terwijl de meisjes zich in het zweet aan het werken waren in het veld, Jan het druk had met de wissels, werden Maarten en ik verwend met verkoelende drankjes. Het was weer vanouds goed vertoeven in de zon, terwijl je naar de wedstrijd stond te kijken en af en toe maar een kreet het veld in slingerde. Ik vraag me wel eens af of de speelsters in het veld er wat aan hebben, aan al die kreten, ze zijn goed bedoeld dat natuurlijk wel, maar toch, ik heb zo mijn twijfels terwijl ik net zo hard mee doe eigenlijk. “Naar voren, naar voren…..”, ja… wat moet je dan anders doen als je de bal net hebt veroverd en in de aanval gaat, toch maar een eigen doelpunt maken of zo…., of “Kijken, kijken….”, ja wat nou kijken, zal die griet wel denken, komt er soms iets “lekkers” langs, of “bied je aan, loop vrij” terwijl ze vrijwel allemaal verkering hebben, sommigen zelfs moeder zijn zich niet als een …. aanbieden en absoluut niet vrij meer rondlopen, of “geven, geven”, terwijl je je bedenkt dat je netto misschien maar 5 minuten of zelfs minder de bal hebt tijdens een hele wedstrijd, heb je de bal eindelijk een keer moet je hem meteen weer afstaan. Ach, het hoort erbij zullen we maar zeggen en zolang we geen aanmoedigingen uit het veld zelf krijgen zal de richting wel goed zijn.

Na afloop van de wedstrijd liep ik Piet tegen het lijf, hij zag me aan komen lopen en zei meteen: “Ik heb ze net 20 euro gegeven”. Althans dat verstond ik tenminste en herhaalde verbaasd: “Je hebt ze 20 euro gegeven??? Waarvoor????”. Piet zette grote ogen op en zijn wenkbrauwen gingen vol verbazing omhoog en antwoordde met eenzelfde verbazing: “Ik heb ze 20 euro gegeven????? waar haal je dat nou weer vandaan????” “Ja, weet ik veel, dat zeg jij toch net???”, zei ik. Na een diepe zucht zei Piet weer: “Ik heb de deur voor ze opengedaan, bijdehand, wat is er met je gehoor….” “En geef die sleutel nou maar want die schijn jij te hebben….” Dat laatste klopte, die was ik helemaal vergeten, maar ik wist haast zeker dat hij het de eerste keer over 20 euro had….

Memorabel moment. De meisjes waren lekker bezig, wij zaten aan de zonkant te genieten van het zonnetje en een lekker drankje. We waren halverwege of zelfs verder in de tweede helft en Jan besluit Arlette te wisselen. Terwijl ze het veld afliep riep ze al van verre: “Hoef ik er niet meer in straks?” Jan gaf te kennen dat dat inderdaad niet meer het geval was. “Oké, geen probleem, eigenlijk, dat hoopte ik al, mag ik nu een lekker glaasje bier?” Na het glas dankbaar in ontvangst te hebben genomen, ging ze er lekker van genieten in het zonnetje.

Gerd

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.