Roda ’23 VR1 – sv Ouderkerk VR3 3-1 (2-1)

Om twee uur ging de telefoon. “Phâp, ben je nog thuis, zal ik je komen halen?”, klonk het vrolijk vanaf de andere kant van de lijn. “Oh, ja dat is prima grietje”, antwoordde ik. Even later ging de deur open en kwam Arlette binnen: “Heb je misschien een banaan? Ik heb alleen nog maar vluchtig ontbeten…”. “Neem een lekker broodje, met leverworst dat is voedzamer dan een banaan”, zei ik met mijn vaderwijsheid. “Ja maar, het is niet goed om vlak voor het sporten te eten. Alle bloedenergie gaat naar de maag om het eten te verwerken en de spieren hebben het nakijken, dat is niet goed als je gaat rennen enzo….”, kwam Arlette met haar zusterwijsheid. Ze nam toch maar snel een boterham en daarna op naar sv Ouderkerk. Toen we bij de parkeerplaats aankwamen stonden onze meisjes al klaar voor vertrek. Ik zou met Steefje en Pelle meerijden. “Ik sta al op de parkeerplaats, Pelle slaapt die wil ik niet wakker maken”, kreeg ik eerder als bericht en na even goed rondkijken zag ik haar staan. Gaby reed met ons mee en had het slim bekeken. Ze dook meteen achterin en had zeeën van ruimte. Ik zat voor Pelle, zijn stoel nam nogal wat plek in beslag wat resulteerde dat ik zowat met mijn neus tegen de vooruit zat. We moesten tegen de meiden van Roda, koploper dit seizoen. Dionne kwam met een ijzersterk argument. Roda had 0-0 gespeeld tegen Aalsmeer, waar wij 2x van hebben gewonnen, dus als je dat doortrekt, volgens haar, zijn wij eigenlijk koploper….. tsja…. Het begin van de wedstrijd wilde voor mij niet echt vlotten, we begonnen om kwart voor drie en drie uur was het de tijd voor Pelle zijn flesje. Het had dus weinig zin om eerst naar het veld te gaan. Samen met Suus tilde ik de kinderwagen en Pelle naar boven de kantine in en vroeg de mevrouw achter de bar om wat warm water. Even later lag dat jochie lekker te smikkelen en keek onderwijl naar de reclameblokken welke tevoorschijn werden getoverd op een tv scherm. Via Royaan, Schipper kozijnen, Eetcafé Silversant, Zegwaard gingen we naar Martinez en Pelle maar doorklokken…. Toen kwamen 020drukwerk, Accuraat verhuur, Café de Manen, Beach en Alexandres voorbij en tenslotte maakten Elegant flowers, Health club, Hulleman, Kok advies, Kragtwijk, Könst en zonen met Maddox het rijtje af. Inmiddels was Pelle ook klaar, na  zijn boertje zette ik hem even in zijn wagen zodat ik zijn flesje kon laten omspoelen. Van een afstand zag ik die jongen zitten, hij was met grote ogen vol verbazing de kantine aan het bestuderen. Enfin, gauw naar het veld, want we kwamen per slot van rekening voor de wedstrijd. Ik was een kleine twintig minuten te laat en Roda stond met 1-0 voor. Arlette had keurig op mij gewacht met het maken van haar doelpunt. Nog geen vijf minuten later was het weer Roda die lelijk deed. Op zich was het best een amusant doelpunt. Steefje, dit keer onze keep, riep “los”, pakte de bal maar die roetsjte zomaar uit haar handen en rolde weg. Vriend en vijand stonden een beetje verbaasd naar haar capriolen te kijken, Steefje rende achter de bal aan en onder het roepen van “ik heb hem…. ik heb hem” pakte Steefje weer de bal, alleen wat een pech, hij floepte weer uit haar handen zo maar voor de voeten van een Roda speelster die hem uiteindelijk maar in het doel schoot en Steefje teleurgesteld achter liet. Haar uittrappen en uitgooien waren overigens ook wel amusant te noemen, het uitgooien of wegtrappen van de bal werd steevast begeleid met een “Hoppa” of een “Hatsjee” of een “Hatseflats”. Ze heeft het in ieder geval prima gedaan. Maarten maakte zich ook onsterfelijk bij het Roda ’23 publiek. Op enig moment hadden wij de bal bij ons doel, alleen werd onze speelster behoorlijk in het nauw gedreven waarop Maarten met vol stemvolume aangaf dat ze de bal maar moest uitschieten. De toeschouwers van Roda’23 keken eerst verbaasd onze kant met de vragende blikken waar die herrie vandaan kwam. Nadat Maarten weer stil was begonnen ze allemaal te lachen, dit hadden ze waarschijnlijk nog niet meegemaakt. In de allerlaatste seconde viel de 3-1 en na dat doelpunt floot de scheids meteen af.

Memorabel moment. Toen ik met Arlette bij de parkeerplaats arriveerde stonden de meisjes al klaar voor vertrek. Toen ze ons zagen aankomen kwam er op ieder gezicht een brede glimlach en nadat ik uitstapte kreeg ik dit keer een enorm warm ontvangst. Ze stonden bij wijze van spreken in een ere rij en feliciteerde mij met een warme knuffel voor mijn pas geboren kleindochter Carly, dat vond ik heel lief van ze.

Gerd

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.