sv Ouderkerk VR3 – AMVJ VR2 0-2 (0-1)

De wastas en bidons moesten nog naar sv Ouderkerk worden gebracht. Ik wilde gaan lopen en had geen zin om dat spul dat hele eind te zeulen. Dan maar even snel met de auto heen en weer. Terwijl ik met de tas en bidons richting kantine liep voelde ik mijn broek steeds een beetje meer afzakken. “Straks even een riem omdoen”, dacht ik. En ik voelde mijn schoenen behoorlijk over mijn hielen schuren: “En een paar pleisters als voorzorg”, dacht ik nog meer. Eénmaal weer thuis snel even een paar pleisters plakken, voetbalpasjes bij me steken, cadeautje voor Viev, geld ook altijd makkelijk en weer op weg. Na eenmaal goed op weg te zijn….. Sh*t mijn riem….. Ik had geen zin meer om terug te lopen, kom ik weer veel te laat, dan maar mijn broek ophijsen. Wat een prachtige dag om te voetballen. Alhoewel het zonnetje volop scheen en het nog wel eens benauwd warm kon worden op het kunstgras, was het toch dat kleine windje dat er voor zorgde dat de temperatuur heel aangenaam was. Na lange tijd zagen we elkaar weer terug voor onze eerste competitie wedstrijd. We waren niet helemaal compleet, we misten er maar negen, maar goed we hielden altijd nog genoeg over om de wedstrijd te spelen, ofwel we waren met dertien. Onder die dertien zaten twee meisjes die na lange tijd weer terug zijn in het honk en meedoen met hun oude team. Michelle en Saskia. Toen ze het veld betraden en richting duck-out  liepen kregen ze dan ook een spontane staande ovulatie. Welkom meisjes in het enige en echte VR3 team. Arie had er ook veel zin in. Hij kwam samen met Steefje breed glimlachend het veld op. Steefje met Tonnie in haar dikke buik en Arie met een bal onder zijn shirtje, doen alsof. Toen hij later de bal onder zijn shirtje haalde zag ik waarom. Na al die weken heeft zich toch een buikje bij hem gevormd en wilde dat natuurlijk op die manier camoufleren. Maar goed, hij heeft weer genoeg wedstrijden voor de boeg om zich strak te trainen. Eigenlijk was alles alsof we niet waren weggeweest, er was weer volop publiek, de aanvoerlijn werkte ook als vanouds en iedereen had er zin in. Helaas hadden we geen vlagger. Nu kan ik natuurlijk wel het vlaggetje pakken alleen ik had een probleem. Ik was vergeten mijn riem om te doen en mijn broek herinnerde mij er maar wat graag aan door steeds richting knieën te glijden. Daarboven op had ik mijn hielen ingetaped omdat mijn schoenen me graag een paar blaren wilden bezorgen. Ach, je moet wat voor je meisjes overhebben, dus het vlaggetje maar gepakt, met mijn broek steeds ophalend maar naar de overkant gelopen. Het liep niet erg gemakkelijk dat vlaggen, moet ik zeggen. Als je moet rennen (nou ja voor mij is het nog steeds rennen voor anderen lijkt het nu wellicht meer snelwandelen) met in de ene hand het vlaggetje en met je andere je broek op- en vasthouden, loopt dat niet lekker. Daarnaast was ik als de dood dat als ik enthousiast het vlaggetje omhoog zou houden mijn broek spontaan op mijn enkels zou vallen. Die naam welke ik dan zou krijgen zou absoluut niet eervol zijn ben ik bang. Gelukkig kwam Danny en nam het over. Mijn pleisters op mijn hielen waren helemaal weg en twee prachtige blaren, die al open waren, keken me gluiperig lachend aan. Heel voorzichtig liep ik richting kantine voor nieuwe pleisters en na wat gezoek werden er twee voor mij gevonden. Dat rennen had dorstig gemaakt dus nam ik ook maar meteen wat verkoelends mee richting duck-out. Terwijl ik achter het vijandelijk doel langs liep zag ik tot mijn verbazing AMVJ lelijk doen en zowaar scoren. “Lekker is dat”, dacht ik: “wij steeds in de aanval, wachtend op een doelpunt dat zeker zou vallen…..” Nou dat die zeker viel stond nu als een paal boven water alleen helaas in het verkeerde doel. Terwijl alle gezichten in en naast het veld (terecht) op sip stonden kon ik bij de toeschouwers, coaches en trainers een glimlach ontlokken door mijn blaadje rond te laten gaan. De tweede helft veranderde niet echt veel. AMVJ kwam er iets meer uit dan in de eerste helft, maakte en passant nog een doelpunt, maar buiten dat gebeurde er eigenlijk niets bijzonders. Een verloren wedstrijd in alle opzichten, dat was het. Maar geen verloren middag. Na afloop ben ik vrijwel meteen weggegaan wegens verplichtingen elders, maar ik weet zeker dat onze meisjes nog lang hebben nagenoten op het zonovergoten terras.

Memorabel moment. VR3 heeft over het algemeen geen gebrek aan toeschouwers. Wat daarnaast enorm leuk is, is dat we tegenwoordig ook toeschouwertjes hebben. Jim, Romy, Evie, Sten en over een paar dagen komt er nog eentje bij en er is er alweer eentje in de maak. Als je de trotse oma’s, opa’s, moeders en vaders ziet zitten met dat kleine grut op schoot (aan hun verbaasde oogjes te zien snappen ze nog niets van het spel) gaat er toch een enorm gevoel van geluk door je heen.

 

Gerd

 

kindjes sas-michelle

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.