sv Ouderkerk VR3 – De Meer VR5 0-1 (0-1)

Advertentie

Vrijdagavond zat ik nog gezellig na te tafelen toen ik vanuit mijn ooghoeken door het keukenraam een bekende zag komen aanlopen. Nou ja, komen aanlopen, zeulend komen aanlopen…. Het was Yuri, de lover van Arlette, met de wastas. “Lekker is dat….”, dacht ik bij mezelf, kan ik morgen met dat ding zeulen voor dochterlief. Ik hoorde haar stemmetje al luid en duidelijk in mijn hoofd schallen: “Phâhap, zou jij……..”

Die vraag kwam echter pas de volgende ochtend via whatsapp, zo even als tussendoortje ofwel tussen neus en lippen door: “Oh ja kan mama de tas misschien bij svo droppen als ze boodschappen gaat doen ofzo……..” Echt zo lekker terloops toch, dat “Oh ja”…. En, bij “boodschappen” kon ik me nog een voorstelling maken, maar bij “ofzo” totaal niet. Ramenlappen?, stofzuigen?, koken? ofzo. Enfin, ik kreeg gelukkig een slinger van vrouwlief en vlak voordat we bij sv Ouderkerk stopten, riep ze: “Hé, daar zijn Gaby en Daf ook”. “Mooi”, dacht ik, “die kunnen mij meteen even helpen met die tas”. Terwijl ik de tas uit de achterbak graaide, richting ingang van de fietsenstalling liep (of uitgang, het is maar net van welke kant je komt), liepen Gaby en Daffie al door het deurhek richting kantine en ik er zeulend achteraan. Ik wilde nog roepen: “Hé, help me nou even met die tas, het is jullie tas hoor!!” maar ik had al mijn energie, dus adem, nodig om dat ding met me mee te zeulen. Wat onze meisjes erin stoppen? Geen flauw idee. Wat 13007189_796254743808509_2446846210467606618_ndie weegt? Nou, daar ben ik inmiddels achter. Ik denk als, nee, ik weet het zeker, dat als één van onze meisjes het gewicht van die tas ook maar een klein beetje benadert, het gesprek meteen over afvallen gaat. Ze bleven maar voor me uit lopen, zogenaamd niets merken en terwijl zij vrolijk de kantine inliepen, liet ik de tas met mijn laatste krachten op de vloer van de hal ploffen, haalde een paar keer, al steunend met één arm tegen de muur, heel diep adem en liep ook de kantine in. “Hééé Gerrie”, met meteen daarachteraan: “jeetje, wat is er met jou aan de hand?” klonk het bijna eensgezind. “Koffie, snel”, kon ik nog net uitbrengen en ging al hijgend heel snel zitten. Dat het serieus was hadden ze wonderbaarlijk snel in de gaten en zo zijn onze meisjes dan ook weer, binnen een mum van tijd zat ik aan een lekker bakkie en gingen de bezorgde gezichten weer terug naar de brede glimlachen stand. Te midden van alle meisjes zat ook onze Jan met enorme glunderogen, hij zag mijn ietwat verbaasd vragende blik en antwoordde spontaan: “Jâha, deze jongen heeft me toch een opstelling gemaakt, ik heb nog nooit zoveel interesse gekregen van de meiden……, dat wordt winnen straks, let maar op……”. De meisjes vertrokken richting kleedkamer en Rico kwam even bij mij zitten. Hij zat koud naast me, komt zijn dochter er aan en begint met “Hele lieve papa….” Ik zei meteen tegen hem: “Als ze tegen mij zo beginnen kost me dat altijd geld….” Zijn dochter hoorde het niet en ging gewoon door met: “Heb jij wat geld voor me…..” Met een knipoog van Rico naar mij toe kreeg ze haar centjes. De meisjes stonden klaar, de vijand stond klaar, Arie bewoog zijn fluitje naar zijn mond voor het eerste fluitsignaal, ik zag dat er iets vreselijk fout zat en riep met mijn handen wanhopig omhoog richting Arie: “Je bent de cornervlaggen vergeten mee te nemen suk….!!!!”, dat laatste kon ik nog net inslikken en drie keer raden wie de vlaggen mocht gaan halen. Nou snel dacht ik, anders mis ik mijn wedstrijd. Arie was zo sportief even te wachten en liet mij dwars over het veld lopen. Ik wilde net de receptieruimte inlopen, komt Daniël op me af: “Gerd, kun je me heel even helpen met het wedstrijdformulier….?” Tuurlijk kan ik dat. Al met al, het duurde en duurde en duurde en de wedstrijd liep gewoon door natuurlijk. Gauw terug, terwijl ik de hoekvlaggen in de gaatjes prikte, probeerde ik met één oog het spel te volgen. Onderweg kom ik onze vlaggeniste Steefje tegen. “Uhh, Gerrie, in mijn tas ligt mijn zonnebril, kun je aan iemand vragen om die te brengen?” “Ik dus”, ging er door mijn hoofd. Uiteindelijk na het halen en prikken van de vlaggen, het helpen invullen van een wedstrijdformulier en het brengen van een zonnebril, kon ik mij eindelijk bezig gaan houden met de wedstrijd. We stonden inmiddels met 1-0 achter door één enkele lucky shot en daar bleef het eigenlijk bij. Hun effectiviteit lag op 100% die van ons ook. Zij hebben welgeteld 1x op ons doel geschoten en nog raak ook (=100% raak). Wij hebben wel tig keer op hun doel geschoten en alles mis (=100% mis). Na Arie zijn laatste fluitsignaal galmde Jan zijn opmerking door mijn hoofd nog na: “Jâhaa opstelling, deze jongen, dat wordt winnen…….” Nou dâhag winst, dâhag opstelling, dâhag Jan. Onze meisjes hebben van de mede laatste in de poule verloren en nu staan we echt met glorie op de laatste plaats. Eén troost, niemand anders in onze poule kan dat zeggen en als je het blaadje 90 graden draait staan we met stip bovenaan. En niet te vergeten, de derde helft maakte een hoop weer goed, ook voor onze Jan….. met zijn opstelling…..

Memorabel moment. Vorige week gaf Debbie het al aan dat ze weer mee wilde doen. Deze week kreeg ik een bericht van Nikki dat ze het weer wilde proberen. Het ex-brekebeentje, de ex-zwangere soepkip. Je ziet wel eens zo’n filmpje waarbij de koeien, na een winter op stal, voor het eerst het weiland in lopen. Ik wil Debbie en Nikki absoluut niet vergelijkend met koeien, nou een heel klein beetje dan, namelijk die eerste huppels die ze maakten toen ze het veld op mochten en wat gingen ze meteen van leer alsof ze nooit waren weggeweest. Debbie, Nikki, welkom terug en nu voorlopig even geen fratsen meer…….

Gerd

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *