Ook dit jaar zal Het Wildebeest de uitdaging te vechten voor een basisplaats vol overgave aangaan. Met zijn barbaarse tronie, wilde tirades en onbezonnen acties zal hij het gros van de voetballiefhebbers nooit voor zich weten te winnen. Het zal de eerzuchtige verdediger een zorg zijn. Hij hoeft op dit moment maar op één persoon indruk te maken: trainer Cor van Garderen.
Opstootjes en privé-schandalen. Ze waren bijna onlosmakelijk verbonden met Bies gedurende zijn eerste jaren op het hoogste niveau bij SvOuderkerk onder trainer Gert-Jan Vlaming. Zo zijn betonnen gelaat er al toe in staat is, zal de noeste midtwintiger tijdens deze donkere periode weinig hebben gelachen. Maar Bies is een overlever. Wie dacht dat de Zuid-Amstelvener zich zomaar liet afschrijven, rekende buiten de ongekende mentale en fysieke kracht van het oermens. Hoezeer een groot deel ook aan zijn knoestige poten zaagde, van opgeven wilde hij nooit weten. Alle kritiek diende juist als brandstof voor Bies’ krachtige motor. De backpositie is zijn territorium en een basisplaats in het hoogste team van SvOuderkerk zijn volgende doel. De afgelopen twee jaar benaderde hij eindelijk zijn vertrouwde niveau en daarmee leverde hij een belangrijke bijdrage aan eerst het kampioenschap in de vierde klasse zaterdag en vervolgens de knappe subtopklassering in het eerste jaar in de derde klasse zaterdag. Gedreven door een bikkelharde concurrentiestrijd met gevestigde naam François Moulin Rouge om een basisplaats krabbelde Big T. op (Big verwijst naar de naam die zijn eigen fans hem gaven vanwege zijn imposante voorkomen, T. staat voor Theo, een geuzennaam die staat voor oer-Hollands en de doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg-mentaliteit, die ook Bies kenmerken, red.). Deze weken speelt Bies in de voorbereiding met zijn ploeg om een plaats af te dwingen in de basiself van Van Garderen. Het gevecht om de felbegeerde backpositie is nog altijd niet beslist.
Bies tovert een grijns op zijn gezicht
Werkt de strijd met François Moulin Rouge en de dit seizoen aangetrokken nieuwelingen Erik Smit en Vincent “Wijn” Dornseiffer niet ontzettend op je zenuwen, bovendien werd Jerry “Samba” Kroon ook al op jouw positie uitgetest?
Stefan “Bies” Biesterbos: ‘Ik onderga het roulatiesysteem van de trainer redelijk gelaten. Ik hoef me geen zorgen te maken, omdat ik weer daar sta waar ik ooit stond. Buiten mij om vindt een hele lobbyrotzooi plaats, maar ik voer de concurrentie netjes volgens de regels. Op sportieve gronden. Ik heb het niet nodig mijn tegenstanders op een andere manier aan te vallen. Ik ben de linksback omdat ik daar keihard voor gewerkt heb. Met veel succes.’ Nico Dumas, die als tweede trainer werd ontslagen nadat hij publiekelijk zijn voorkeur voor jou had uitgesproken, zegt dat je het wisselbeleid niet lang zult volhouden.
‘Hij bedoelt daarmee zeker dat elke verdediger altijd wil spelen, omdat je alleen dan een ingespeelde eenheid met je verdediging kunt gaan vormen. Elkaar blindelings leren aanvoelen vereist continuïteit, al heb ik daar persoonlijk natuurlijk minder moeite mee.’ Heb je erover gedacht te stoppen toen Van Garderen bekendmaakte dat de backs met elkaar moeten strijden om slechts één positie op links?
‘Nee, zo zit ik niet in elkaar. Ik ben geen persoon die opgeeft als hij zich een doel heeft gesteld. Ik vraag mezelf wel af: waarom is deze situatie ontstaan? Wat moet ik veranderen, opdat men me weer honderd procent vertrouwen schenkt?’ Om je te verdedigen tegen de schier eindeloze lijst verhalen die er over je werd gepubliceerd en tegen kritiek van tegenstanders van jouw stevige spel en intense wedstrijdbeleving, heb je een eigen boek op de markt gebracht. Hoe kwam Bies is niet voor Mietjes tot stand?
‘Het boek is echt voor honderd procent authentiek, er is geen ghostwriter aan te pas gekomen. Het proces was relatief eenvoudig. Ik heb over heel wat onderwerpen mijn gedachten op een band ingesproken. Die tapes zijn vervolgens volledig uitgeschreven en het resultaat kwam als een enorm manuscript weer bij mij terecht. Al die A4’tjes heb ik uiteindelijk met een medewerkster van de uitgeverij net zo lang bewerkt en gestructureerd tot het geheel een vorm had die voor mij authentiek is’
’Ik ben geen persoon die opgeeft als hij zich een doel heeft gesteld’
Andere passies
Naast het voetbal heeft Stefan “Bies” Biesterbos ook andere passies die hem de nodige afleiding geven. Zo houdt hij zich bezig met honkbal, hij traint een jeugdteam. Daarnaast verzorgt hij puur de conditie van enkele jeugdteams van SvOuderkerk: ‘met het voetballende gedeelte houd ik mij niet bezig, dat laat ik aan anderen over’. Tevens schrijft hij teksten op muziek: ‘zo vind ik mijn rust en kan ik mijn creativiteit kwijt’. Maar zijn grootste passie is zijn paard. Sinds enkele maanden is de breedgeschouderde met het gemillimeterde kapsel in het bezit van een echt raspaard, genaamd Nijn. ‘De verzorging, het rondlopen in de vrije natuur en de spanning tijdens de paardenrennen op de baan ervaar ik als zeer aangenaam. Nijn is echt een toegevoegde waarde in mijn leven, nu al’.
Bies met vrouwlief Gioia: ‘zij heeft ervoor gezorgd dat er rust in mijn leven is buiten het veld en mijn privé-leven weer op orde is’
Je ziet er vaak angstaanjagend uit. Het Wildebeest en De Vulkaan zijn twee van je bijnamen en technisch manager van SvOuderkerk Jan-Albert Veldfles vermoedde ooit dat je door barbaren op het veld werd gestuurd.
‘Zeker. Dat is allemaal het gevolg van mijn extreme lichaamstaal en gezichtsuitdrukking. Als linksback sta ik op een krankzinnige positie. Ik heb de hele wedstrijd slechts de toestemming mij op een klein deel van het voetbalveld te begeven. Wat een frustratie! En dan moet ik daar maar blijven staan, terwijl de adrenaline door mijn lijf jaagt. Je wordt agressief, waar moet je die woede afreageren? Die verschrikkelijke passiviteit! Ik ageer nog altijd precies zoals ik dat mijn hele leven heb gedaan. Ik ben niet ijskoud, ik lééf de wedstrijd.’ Het boek begint met de bekentenis dat je al 20 jaar de verkeerde sport beoefend, alleen maar omdat je grootouders je ooit een beeldje van de robuuste Portugese verdediger Fernando Couto cadeau deden. Eigenlijk heb je voor een voetballer veel te veel onrust in je lijf.
‘Een positie als linkerverdediger is niet eenvoudig voor iemand die overloopt van energie. Als plaatsgebonden voetballer krijg ik gewoon niet de mogelijkheid alle frustratie en agressie die bij de sport loskomen eruit te rennen. Misschien is dat wel de reden dat ik altijd weer in die typische Bies-situaties verzeild raak.’ Je vergelijkt de backpositie met een ‘gevangeniscel’
‘Daarmee doel ik op de vorm van onvrijheid. Een back beweegt zich in een begrensde ruimte. Breedte, lengte; alles is afgebakend. Logisch dat ik me daartegen probeer te verzetten. Ik wil overal zijn, alleen maar rennen, opjagen en afpakken. Soms denk ik: Bekijk het maar, nu ontsnap ik.’ Jouw roeping was de triatlon
‘Eigenlijk wel, het rennen en fietsen van grote afstanden is mij op mijn lijf geschreven. Eindeloos rennen, hard fietsen door weer en wind, alleen dat zwemmen… Zwemmen is niks voor mij. Al ben ik wel iedere ochtend in het zwembad te vinden om mijn dagelijkse onderwater push-ups te doen’ Je schrijft eveneens over het gevaar dat bezetenheid een proces van zelfvernietiging inleidt: ‘Bezetenheid is niet voor mietjes, vaak is het tamelijk vergevorderd voor je het waarneemt’.
‘Dat is een kritische discussie met mijn eigen mechanisme. Niemand moet echter denken dat ik mijn speelstijl zal veranderen. Ik zal altijd dezelfde blijven op het veld. Mijn bezetenheid heeft mij toch gebracht waar ik nu ben. Het kan wel zo zijn dat ik op enkele details zal veranderen. Als je bezetenheid het punt bereikt dat het niet meer goed gaat met je, is het tijd om op te passen.’ Als kind had je al een sterke wil…
‘Een sterke bril?’ Nee, een sterke wil. Wanneer je met je moeder Maggy voor de televisie zat wilde je ‘principieel het programma kijken dat de rest niet wilde zien’ vertel je in je boek.
‘Dat is waar, ik heb altijd dat recalcitrante in mij gehad’ Hoe denk je nu over je bestaan als sportman?
‘Het is niet verkeerd nummer één te willen zijn. Maar het is een fatale instelling te geloven: Als ik straks aan de top sta, heb ik alles goed gedaan. Ik heb ook ingezien dat de mensen in mijn omgeving onder mij hebben geleden, omdat de jacht naar succes te extreem werd. Alles ging aan me voorbij, ik was zo op mezelf gefixeerd. Nu is mijn blikveld breder. Het is alsof ik door een tunnel loop, die zich steeds verder opent. Dat is toch wel een mooie ontwikkeling, ondanks de vaak aan mij toegeschreven kortzichtigheid.’ Hoe verklaar je dat je ondanks de vele tegenstand die jouw spel oproept, toch zo’n schare trouwe fans achter je hebt staan?
‘De mensen zien mijn wilskracht, de absolute wil om te winnen. Daarvoor geef ik alles. Ik weet dat ik nooit het publiek in vervoering kan brengen met een technisch hoogstandje zoals pak ‘m beet Cristiano Ronaldo, Haris Medunjanin of Eelko Mink dat kunnen. Maar door alles te geven en nooit te verzaken gaan de mensen je waarderen en krijg je ze vanzelf op je hand’ Naar verluidt speel jij aanstaande zaterdag in de eerste officiële wedstrijd van het seizoen gewoon linksback voor de beker tegen Zwaluwen ’31, ondanks dat de trainer je op deze positie in de oefencampagne nog niet één keer heeft getest
‘Ik ga er inderdaad vanuit dat ik speel, en ik zal het publiek niet teleurstellen’ Succes Bies!
’Als plaatsgebonden voetballer krijg ik gewoon niet de mogelijkheid alle frustratie en agressie die bij de sport loskomen eruit te rennen’
