Half juli vertrokken Moos Sandifort, Marieke, Ties Droltering, Anique, Fritss Verkaik en Mienck naar Italia om daar een weekje te bivakkeren in het pittoreske Toscaanse kustplaatsje Castiglione della Pescaia. Aangezien iedereen voor zijn rust ging en om bij te tanken na een jaar hard werken, beloofde het een gemoedelijk en relaxt uitstapje te worden. Onverwachte incidenten brachten mij ertoe alsnog na aanleiding van de verschillende verhalen van de betrokkenen verslag te doen van deze vakantie in het land van de beruchte

rokkenjager Pietro Orologio

Moos Sandifort, organisatiedeskundige, had maanden van tevoren alle zaken, waaronder een huis, auto’s en tickets, pico bello in orde gemaakt, dus in principe kon niets mis gaan. Echter de auteur van het binnenkort te verschijnen boek ‘regelen: mijn roeping, mijn leven, het mysterie ontrafeld dat regelen ook leuk kan zijn’, kon enkele gebeurtenissen niet voorzien en in de hand houden. Zo zorgde het vervoer van een fiets in het niet al te grote Alitalia-vliegtuig ervoor dat de vastgestelde stoelverdeling compleet uit zijn verband gerukt werd. Want zoals Droltering op geheel eigen wijze zou zeggen:” als er één schaap over de dam is, volgen er meer”. De fiets woog veel te zwaar en met doos zorgde deze ervoor dat er niet tot nauwelijks plaats was in het bagageruim voor bijvoorbeeld koffers of al dan niet verkleurde SvOuderkerk-tassen. Toch verliep de reis naar luchthaven Mpenza in Milaan, waar een tussenstop gemaakt moest worden, redelijk voorspoedig. Voor Fritts en Mienck, die naast een net afgestuurde

accountancystudente

werden geposteerd, kon de vakantie niet beter beginnen. Na haar levensverhaal aangehoord te hebben na een interessant vraaggesprek, en haar schoonheid aanschouwd te hebben, scheidden de wegen helaas in Milaan waarna zij vertrok uit het leven van de verliefde jongens richting het Griekse Thessaloniki. Voor het zestal stond nu een doorreis naar Pisa, de stad van de scheve toren en Mario Gamba op het programma. Ook deze transfer verliep ondanks het kleine model propellervliegtuig zonder problemen, waarna het wachten was op het uitladen van de koffers en de al dan niet verkleurde SvOuderkerk-tassen. De vakantie kon beginnen. Na de mededeling dat er geen nieuwe koffers en tassen onderweg waren naar de bagageband kon geconcludeerd worden dat

niemand zijn spullen

had. “Dat is Italië”, zegt Merijn altijd. Op naar de afdeling ‘lost luggage’. Marieke en Anique, die verrassend genoeg de taken van Moos overnamen wat betreft regelen, bemoeiden zich met de procedure die ertoe moest leiden dat de koffers op plaats van bestemming zouden komen. Rond vijven zou opnieuw een vlucht uit Milaan komen, waar de koffers mogelijk bij zouden zitten en anders rond de orologio van tien. Op dat moment was het rond twaalven. Gelukkig stonden er twee Alfa Romeo’s te wachten die het zestal de hele week ter beschikking had. Buitengekomen na uren in de rij te hebben gestaan bij de autoverhuur en een met moeite voldane onverwachte borgsom van 1000 euro, bleek dat er slechts twee oerlelijke Renaults klaarstonden. Accetare was op dat moment het enige wat door ieders hoofd heen spookte. Achteraf bleken de twee wagens heerlijk te rijden en was alleen het uiterlijk een probleem. Moos

Sandifort zijn navigatiesysteem

vooraf geregeld en zorgvuldig uitgetest, leidde het zestal op zijn eigen manier naar de binnenstad van Pisa, gepaard gaande met enige irritaties van Moos zelve. Na de toren van Pisa bezocht te hebben en een pizza gegeten te hebben werd rond vijven nogmaals het vliegveld bezocht om te kijken of de koffers gearriveerd waren. Dit was uiteraard niet het geval, want “dat is Italië”, zegt Merijn altijd. Afgesproken werd dat de koffers per koerier naar het huisje in Castiglione della Pescaia zouden worden gebracht binnen 24 uur nadat zij aangekomen waren in Pisa. Op dus naar Castiglione della Pescaia zonder spullen, maar met frisse moed. Onderweg werd nog even naar een vriendelijk zwaaiende vrouwelijke/mannelijke hoer getoeterd langs de provinciale weg, waarna men vast kwam te zitten in het verkeer. Een pas getrouwd stel haalde diverse doldwaze capriolen uit op de weg, wat leidde tot afkeurend hoofdschudden van personen uit naburige plaatsjes in de omgeving, vaak begeleid met de woorden:

“sempre di nuovo Morrocone”

Uiteindelijk verliep de rit redelijk vlot, ondanks de omwegen die de navigatie van Moos aangaf en het uitvallen van dezelfde navigatie bij het binnenrijden van het dorp. Het huis zag er perfect uit, gelegen op een heuvel. ’s Avonds werd gegeten in het centrum van de stad in een restaurant gerund door doven en slechthorenden. De op voorspraak van Droltering gekozen eetgelegenheid was een goede keuze. Vervolgens werd tot diep in de nacht rosé gedronken op het eigen terras bij het huis, wat leidde tot de eerste waarschuwing van de buren. Voor Fritss het sein een achterdeurtje te pakken na de smoes dat hij even naar de wc moest. De zeer onrustig slapende Fritss stond echter al weer vroeg op om om zes uur een douche te nemen. Hij had zich vergist in de tijd en geheel fris kroop hij weer in zijn bed. De tweede dag besloten Moos, Marieke en Fritss badkleding aan te schaffen en naar het strand te gaan. Ties Droltering, Anique en Mienck hadden

huisjesdienst

en moesten op de koerier wachten. Deze kon immers elk moment komen, aangezien Marieke om elf uur de vorige dag een sms ontvangen had dat de koffers in Pisa gearriveerd waren. De hele dag was er echter geen koerier in velden of wegen te bekennen en zat Mienck nog steeds in zijn geelbruine onderbroek, die van oorsprong wit hoort te zijn. Na wat geborreld te hebben en het gebruikelijke achterdeurtje van Fritss ging dag drie in. De conclusie was vooralsnog duidelijk: dus je hebt geen vakantie, want je hebt geen koffers. Op dag drie werd er weer stevig op los getelefoneerd en gedreigd richting Pisa. Het wonder geschiedde: om een uur of één stond er een koerier voor de deur met zowaar alle koffers en al dan niet verkleurde SvOuderkerk-tassen. Een kopie van het hele protestdossier is overigens op te vragen bij Moos (moos@sandifort.nl, red.). Met het aankomen van de koffer ontliepen Moos, Marieke en Fritss hun huisjesdienst en kon iedereen naar het strand om daar opgevangen te worden door de aimabele Fabrizio. Mienck kon zijn boxer, die inmiddels werkelijk de kleuren van Droltering zijn schoenen en nieuwe bijpassende sokken had, vervangen.

Fabrizio, de gebruinde, niet afgetrainde spierbundel

met een te hoog vetpercentage was strandwacht, stoelverhuurder, aanspreekpunt en vertrouwenspersoon in één en daarnaast dé womanizer in het dorp. Bovendien had hij de gave alles tegelijkertijd te kunnen. ’s Avonds werd er lekker gegeten (zie het aparte eetverslag van Fritss elders op deze site) in het dorp en uiteraard een klein borreltje gedaan. De ontlading van het terugkrijgen van de bagage was duidelijk merkbaar. Zo vergreep Fritss zich aan de op leeftijd zijnde dame van de cocktailbar, werden plaatselijke aanhangborden van artiesten bewaterd, een politiewagen belaagd, een scooter uitgetest, de speeltuin bezocht en een traditionele Italiaanse driewieler als schommel ingezet. Tussendoor vond de hele week al zeer baldadige Ties Droltering het nodig doppen van bierflesje in een café woest naar de overige onbekende aanwezigen te gooien uit protest tegen de prijs van het bier en deed Fritss daar nog een stapje bovenop door een biertje te gooien. Uiteindelijk besloot men maar te gaan slapen, nadat Fritss al eerder een achterdeurtje had gepakt en de buren hadden gesommeerd wat stiller te zijn. Fritss was echter zeer onrustig in zijn slaap: hij greep diverse malen tevergeefs naar zijn lege pakje sigaretten, sms-te in zijn slaap en pakte een stoel. Nadat hij als een zombie naar de wc gegaan was, liep hij slaapwandelend naar het balkon, waar hij voor een dichte deur kwam te staan. Ten slotte

besloot hij in een onbewaakt moment naast Anique in bed te kruipen

op de plek van Ties Droltering, die even naar de badkamer was. De volgende dag wist Fritss zich niets meer te herinneren van het tafereel en nestelde hij zich achter zijn cappuccino, nadat hij zoals gebruikelijk even langs Massimiliano geweest was voor de boodschappen. Zijn voorgenomen trainingen vielen ook in het niet, zodat zijn conditie op de eerste training van I Baffi van Garderen niet optimaal zal zijn. Mede ook doordat hij zich veelvuldig te goed deed aan diverse hapjes in het internetcafé met daarbij een klein rood wijntje. Overigens drukten de anderen ook duidelijk hun snor als het om lichaamsbeweging ging. Sommigen waren zelfs te lui om de barba te verwijderen. Natuurlijk werd Fabrizio die middag weer bezocht. De oplettende salvataggio moest

Moos zelfs nog nadrukkelijk terugfluiten

nadat deze te ver de zee ingezwommen was. ’s Avonds werd er gegeten bij restaurant nummer 13 onder bediening van de goedlachse Api. Voordat de zes bij Api terechtkwamen, was de groep weggelopen van het terras van een ander restaurant uit onvrede met de hygiëne en de ongeïnteresseerde houding en het uiterlijk van de voormalig tippelaarster die aan het afruimen was. De volgende dag was weer een dag aan het strand met ’s avonds een door Ties Droltering en Anique perfect in elkaar gezette barbecue. De twee waren al vroeg in de middag naar het huisje vertrokken om daar verschillende salades te bereiden en het vlees te kruiden. Moos zorgde er uiteindelijk voor dat het vlees en de vis in goede staat voorgeschoteld werden. Hij wilde dat liever zelf in de hand houden. ’s Nachts werd er nog even een waarschuwing in ontvangst genomen van de buurvrouw. Donderdag vertrokken Moos, Marieke, Droltering en Anique naar onder andere Siena voor een stedentrip. Fritss en Mienck waren al in de vroege uurtjes te vinden op het strand waar zij zich te goed deden aan

diverse Havana’s, Bacardi’s

etcetera, uiteraard vergezeld door pasta. Al snel werd duidelijk dat één van de bediendes Fritss duidelijk wilde. Fritss’ voorkeur ging echter uit naar een knappe Noorse, wiens vader alleen een duidelijke sta-in-de-weg vormde. ’s Avonds werd er lekker gegeten bij Salvatore, weer geheel compleet als groep. Na het eten werd er goed geborreld in het straatje met plaatselijke jeugd, zoals bijvoorbeeld de eerder genoemde Salvatore, Api, Gert, Chris Boer en Marjolein. Op de terugweg naar het huisje veroorzaakten Moos en de immer baldadige Ties ‘El Fisch’ Droltering een gevaarlijke verkeerssituatie door diverse hekwerken te verplaatsen, waardoor een belangrijke verbindingsweg afgesloten werd voor doorgaand verkeer. Tot ver in de volgende morgen was er

sprake van een totale verkeerschaos

die slechts door het samenwerken van de carbonieri en de salvataggio van Fabrizio de kop ingedrukt kon worden. Omdat ook de hulp van Massimiliano ingeroepen werd, kon Fritss zijn dagelijks boodschappen niet bij hem doen en was hij aangewezen op Manuela. De laatste dag in Castiglione della Pescaia verliep eveneens onrustig, met name de avond. Toen Moos en Mienck traditiegetrouw op het terras van het internetcafé, waar ook kleine Jelle dagelijks verbleef, zaten voor een biertje werden zij opgeschrikt door een onheilspellend telefoontje. Moos, die buiten medeweten van Marieke een kortstondige romance had met de tikkeltje ordinaire Engelse baliemedewerkster van het café, en Mienck, die mooie herinneringen koestert aan haar schone Italiaanse collega-serveerster, werden overvallen door een paniekoproep van Marieke. Ties had in totaal ontredderde staat naar Anique en Marieke gebeld, dat hij

aangehouden was door de politie

en dat zij onmiddellijk moesten komen. Ties, die niet wilde doorgeven waarvoor de politie bij hem op het matje stond, zaaide onrust over het hele dorp. Uiteindelijk bleek dat de benedenbuurvrouw de politie gebeld had, omdat zij lekkage had van de douche van het zestal. De hele kamer stond blank en een groot gat in het plafond was zichtbaar. In plaats van de plaatselijke loodgieter op te trommelen werd de politie benaderd. Een storm in een glas water was het resultaat. Rond middernacht werd nog uitgebreid gegeten en afgesloten met een traditionele borrel, die bestond uit tweederde borrel en éénderde fris. Droltering bestelde verstandig genoeg een licht biertje, omdat hij er anders hard vanaf zou gaan. Het over en weer vliegen van ijs en de val van Ties van zijn bankje, deden de zes besluiten maar terug te keren naar het huisje. Een vroeg vertrek naar Pisa de volgende dag stond immers op het programma. Onderweg kreeg de baldadige Ties echter lichte aandrang die steeds heviger werd naarmate het huisje dichterbij kwam. Op slechts twee minuten besloot hij niet langer af te wachten en

plaatste hij met speels gemak een enorme drol midden op de stoep

om vervolgens zijn hele broek onder de pissen. Slechts nog gehuld in een bevlekte onderbroek bereikte hij het huisje. De stank was niet te overzien, maar Ties weigerde een schone boxer aan te trekken. Dit tot ongenoegen van Anique, die hem hier op aansprak. Toen Ties zich baldadig en recalcitrant bleef opstellen, bewees Anique dat zij niet van de vlakke hand was. Droltering was echter niet meer voor rede vatbaar en maakte dit in niet mis te verstane woorden kenbaar: “sapperdemallemosterdpot, Anique je bent een (…)(niet voor herhaling vatbaar, red.). Anique koos uiteindelijk voor een frisse omgeving en nam plaats in het stapelbed bij Fritss en Mienck op de kamer. De volgende ochtend bood Ties netjes zijn excuses aan en liep alles met een sisser af, al blijft er natuurlijk een luchtje aanzitten. Als reden voerde de doorgaans aan, dat hij teveel energie verspeeld had in de zee. Meer dan twee uur had hij zich in zijn eentje vermaakt met de golven tot afkeuring van Fabrizio, die al eens waarschuwend had gefloten en El Fisch constant goed in de gaten moest houden. Helemaal leeggezwommen bleek de alcohol zestien keer zo hard in te slaan, wat het gedrag van Ties naar eigen zeggen verklaarde. ’s Ochtends nam iedereen een douche, met name Ties. Zoals verwacht ging de bel. Fritss die via de speaker degene te woord stond die aanbelde, had niet door dat die persoon ook daadwerkelijk zou kunnen horen wat Fritss te zeggen had. Zo

ratelde Fritss twee minuten lang alle Italiaanse woorden en namen

die hij deze week gehoord had door de speaker. Geheel verbouwereerd en geïrriteerd stond de benedenbuurvrouw op de stoep, die schreeuwde dat het basta moest zijn met het gebruiken van de douche en dat zij opnieuw de politie had gebeld. Iedereen was echter al klaar voor vertrek en in de volgeladen Renaultjes reed men terug naar Pisa of op doortocht naar Firenze. Al met al een geslaagde week, mede doordat Moos de zaken waar hij grip op had perfect geregeld had. Gelukkig hebben we de foto’s nog in de meeste gevallen… En vergeet niet:

…ik ga op vakantie en neem mee: een koffer, de veiligheid van Fabrizio, een waterpomptang, het moppie van Fabrizio, Massimiliano, het ringbaardje van Salvatore, Manuela, Api, de ordinaire Engelse uit het internetcafé, de zonnebrand van Fabrizio, het urinegele broekje van Thijs, Pietro Orologio… hmm?