Frans van der Meyden is terug van weggeweest. Na een lange periode van rust, heb ik weer de inspiratie gevonden mij te mengen in het sociale leven van de gewone mens. Omdat ik al wat ouder word, ik ben zelfs een oude vandage genoemd, heb ik een jonge, frisse correspondent aangetrokken in de persoon van Gert-Jan-Albert Verlinde, die zijn sporen in de professionele journalistiek al ruimschoots verdiend heeft. Samen hopen wij weer tot veel objectief en kwalitatief hoogstaande verhalen te komen. Gert-Jan-Albert Verlinde zal zich bezighouden met het verzamelen van nieuws op straat, terwijl ik meer plaats zal nemen achter het bureau. Er lopen al veel projecten, dus u bent gewaarschuwd voor het nieuwe jaar.

In deze aflevering staat

Stefan Biesterbos centraal

Hij kwam positief in het nieuws door zijn bijdrage aan een initiatief in een probleemwijk waarin hij opgroeide en nog steeds met plezier woont. Er zijn echter talloze hanggroepjongeren actief die niet weten wat ze met hun vrije tijd moeten en voor veel overlast zorgen. Echter er is een nieuw project ontwikkeld waaraan ook de welbekende snelheidsduivel en tevens hangjongere Stefan Biesterbos deelneemt. Gert-Jan-Albert Verlinde nam exclusief voor Valse Frans Privé een kijkje. Om het verhaal te begrijpen moet u eerst deze begrippenlijst doorlezen



Wie heeft hier nu verstand van muziek?, roept de jongen die zichzelf even daarvoor heeft geïntroduceerd als gangleider. Hij zet een housenummer op met een sample van Timmy T., One more try. Ongeveer tien jaar geleden werd dat nummer ook op de Praam gedraaid. Toen kwam het uit een gettoblaster. Nu komt het geluid in de versie van DJ Boozy Woozy uit een krakkemikkig speakertje dat hangt in een

omgebouwde SRV-wagen

De jongen verhaalt openhartig over de vele soorten house en zijn favoriete genres binnen die richting: Van rock moet ik niets hebben, al dat werkschuwe langharig tuig. Nee, doe mij maar een flinke beat en gaan, of gewoon goede R&B Eigenlijk is er weinig veranderd: de jongeren hebben nu alleen een donkere omgebouwde elektrische melkwagen begeleid door Big Mama Tiffany en enkele vrijwilligers. Waar vroeger werd gestoeid op de harde straatstenen, worden de klaarblijkelijk onschuldige

vechtpartijtjes nu op een verhoogd matras

beslecht. Heeft de jeugd dan niets beter te doen dan rond te hangen op het pleintje bij de Praam? De eerder genoemde jongen is Stefan, Biessie from the block, Biesterbos, die zichzelf tot hilariteit van zijn vrienden opwerpt als Praampleinbeheerder Hij reageert direct: Thuis zitten de ouders erbij. Daar kan je niet gemakkelijk lekker ‘chillen’. Hier kunnen we dat wel. Biessie ziet zichzelf als de master van Zuid. En wanneer we praten over Zuid gaat het om Amstelveen-Zuid, het gedeelte waar je moet zijn, zegt Biessie. Biessie is een norse, maar aimabele jongeman, die zich autoritair opstelt, maar altijd op gepaste wijze. De stoere stekels, het

in het krachthonk gehouweelde lichaam

en zijn eeuwige weigering om op te geven, maken van Stefan Biesterbos het symbool van het Praamplein. Maar achter zijn façade van robuustheid schuilt een onzeker kind van de nieuwe maatschappij, die eveneens zijn weg moet zoeken in het lang niet altijd gemakkelijke milieu van Zuid. Biessie was dertien jaar toen hij boven zijn bed een zelfgemaakt papiertje ophing: Winnen betekent nooit opgeven. Winnen is willen… Het werd zijn levensmotto, dat hem in Amstelveen- Zuid naar de toppen van de hiërarchie voerde en waaruit hij zijn kracht haalt. Met deze instelling blijft hij fier overeind in de buurt en dwingt veel respect af. Vroeger had ik echt een waanzinnige verbetenheid in me om alleen maar mijn doelen achterna te lopen. Ik moest alles winnen. Nu ik veel bereikt heb in de buurt, raak ik niet snel meer in paniek en loop ik zonder oogkleppen. Natuurlijk zie ik nog steeds niet alles, ben ik af en nog te kortzichtig, maar veel minder dan vroeger. De Praampleinbeheerder vindt het bijzonder dat binnen de groep jongeren, die zo’n dertig man sterk is, iedereen het met elkaar kan vinden. En wie zich bezondigt aan domme dingen wordt vanzelf gecorrigeerd. Iedereen kent zijn grenzen hier. Laatst was er een jongen die spullen stal binnen onze groep. Die moet dan wegwezen. Dat is duidelijk. Biessie drinkt zelf geen alcohol en gebruikt geen

drugs

maar de overige leden van de groep gaan daar wat gemakkelijker mee om. Een blowtje op z'n tijd moet kunnen. Maar ook hier moet iedereen zijn grenzen kennen. Harddrugs worden in onze groep namelijk niet echt toegejuicht. Het zou er bijna op gaan lijken dat de leden van de groep op het Praamplein allen modeljongeren zijn. Dat is echter een beetje kort door de bocht. De jongeren op het Praamplein zorgen namelijk regelmatig voor overlast. Er is een tijd geweest dat het de spuigaten uitliep en dat rond de Praam zelfs een avondklok gold voor de jongeren. Toch zeggen de jongeren dat het allemaal best meevalt.

De zestienjarigen Stacey en Cysanne

hebben ten behoeve van een werkstuk zelfs een enquête gehouden onder de bewoners. Daaruit zou blijken dat lang niet iedereen bij het minste of geringste de politie belt en dat een aantal bewoners heel goed begrijpt dat iedereen elkaar wil ontmoeten. We hebben ook gevraagd naar een mening over graffiti en er werd zelfs gezegd dat ze de ‘pieces’ op de muur van het Praamplein best mooi vinden. Alleen de ‘tags’ kunnen ze niet waarderen. Een oplossing voor de geluidsoverlast heeft de groep wel:

een permanente blokhut

op het Praamplein. De optie om samen te komen in één van de jeugdcentra wijzen de jongeren stellig van de hand. Enkelen hebben ‘t Galjoen weleens bezocht. Maar dat is ze slecht bevallen. De blokhut is wat betreft de jongeren de ideale oplossing. Biessie: De deur gaat dan gewoon dicht. Zo wordt de geluidsoverlast beperkt. Je merkt het wanneer The Bus hier is. Dan komt de politie ook veel minder langs. Een blokhut zou een ideale oplossing zijn. De leden van de Praampleingroep zijn het allemaal eens met de Praampleinbeheerder. Ja ja, ik zorg wel voor mijn kindertjes, roept de tweeëntwintigjarige afgescholierd scholier. Hij krijgt een duw en een grote glimlach van de rest van de groep. Nu ga je te ver, Biessie. Wie het echt over haar kindertjes mag hebben is Tiffany Tamminga. Met de bijnaam Big Mama is zij twintig uur per week bezig met het project The Bus. Zij rijdt enkele malen per week uit met de beschilderde SRV-wagen. The Bus komt niet alleen op het Praamplein. Ook in andere wijken in Zuid worden de tieners op straat opgezocht. Het zijn helemaal geen slechte jongeren. Het gaat erom hoe je ze benadert.

Respect

komt namelijk van twee kanten. Veel jongens hier hebben een verschrikkelijk grote bek. Toch hebben ze een heel klein hart. Big Mama heeft het beste voor met de hanggroepjongeren in Amstelveen-Zuid. De jongeren kunnen met al hun problemen bij haar terecht. Van voorlichting over drugs en seks tot ruzie met ouders en huiswerkproblemen. In The Bus is dan ook alle informatie te vinden over zaken die jongeren aangaan. Zo komt Henk Kanon van de Brijderstichting regelmatig langs bij de SRV-wagen’. Hij is voorlichter op het gebied van drugs en alcohol. Kanon onderstreept dat hij preventief bezig is. Het drugsgebruik in Amstelveen-Zuid is veel groter dan bijvoorbeeld in de Haarlemmermeer. En drugs is niet eens het grote probleem. Alcohol wel. En juist, dat is het ook bij volwassenen. De jongeren worden dus op een volwassen manier behandeld. Natuurlijk is het voor sommige jongeren in de groep nog moeilijk om met die volwassenheid om te gaan.

Puberale streken

worden dan ook gewoon geaccepteerd. De terechtwijzing komt pas als iemand echt over de schreef gaat. Er is dus inderdaad weinig veranderd. Iedereen weet dat ook deze groep weer uit elkaar valt, al zullen de jongeren zelf een andere mening zijn toegedaan. Het werk voor Big Mama Tiffany zal echter altijd blijven bestaan. En dat is misschien het enige verschil met vijftien jaar geleden. Toen was ze er nog niet. En was er zeker geen bus. Maar zelfs met die jongeren is het goed gekomen. Eén groepslid van vijftien jaar geleden is lokaal horecamedewerker en gokkastmonteur geworden bij het gerenommeerde Kwalitaria.



Biessie op het Praamplein met vlnr: Priscilla, Biessie, Cassidy, Chelsea, Kayleigh, Kelly, Shaniah, Dylan, Kevin, Boy, Lindsay, Gregory, Kimberley, Damian, Rory, Big Mama Tiffany; op de voorgrond vlnr: Stacey, Cysanne, Carole, Britney, Sjonnie, Elroy, en liggend Jason