sv Ouderkerk VR3 – Zeeburgia VR2 0-3 (0-2)

Het zou slecht weer worden, dat was al bekend. Vrijdags keek ik even op AccuWeather, die gaf doodleuk aan dat het in Ouderkerk droog zou zijn tot 12:00 en na 15:00 ook weer. Leuk als je precies dan moet voetballen. Ik was al vroeg uit de veren, ik moest nog een paar dingetjes afronden van de verbouwing, naar de stort en om 11:15 verzamelen. Vreselijke tijd. Nou die AccuWeather heeft denk ik een nieuw batterijtje nodig, want het begon al veel vroeger met regenen en het hield ook niet om 15:00 op, hebben we achteraf ervaren. Maar goed, een gewaarschuwd man telt voor twee, dus gewapend met mijn regenjack en regenbroek toog ik richting sv Ouderkerk. Ik was er al vroeg, echter meisjes kunnen zelf nog vroeger zijn. Zelfs Arlette was er al en begroette me met een brede grijns. “Hoi Phâp, wat zijn we vroeg hè”. “Dat kan je wel stellen ja”, terwijl ik haar antwoordde keek ik naar de koffiebar. Wat een drukte, wel drie rijen dik, misschien zelfs wel vier. De mensen in de keuken deden hun stinkende best, dat zag je, het nam niet weg dat de wachttijd voor een bakje koffie toch nog lang kon zijn. “Nou koffie zit er voorlopig niet in”, zei ik tegen Arlette. “Nee, jammer hè, ik heb eigenlijk best wel een bakkie nodig om wakker te worden”, kreeg ik als antwoord. Wat ik niet zag was dat Gerda zich al geruime tijd in het strijdtoneel had geworpen. We zagen haar opeens uit de mensen massa met een blaadje koffie en thee triomfantelijk naar ons toekomen. Heerlijk genietend van mijn bakje koffie in mijn hand keek ik een beetje in het rond naar onze meisjes. Ze waren aanwezig, stonden op AAN en het gesprek varieerde van “Ik hoop dat ik ongestoord kan voetballen want ik heb enorme diarree” (bedankt voor de mededeling….) tot “ik moet wat eten, mijn ontbijt is er bij ingeschoten vanwege dit tijdstip van verzamelen……”. Ze waren er en oogden wakker, mijn ervaring met deze groep is echter dat als wij voor één uur ’s middags moeten beginnen, nog nooit hebben gewonnen. Ach, wie weet. Animo om warm te lopen was er niet echt, iedereen keek naar buiten, naar elkaar, naar die stomme regen, weer naar elkaar en had geen zin om zich om te kleden, snel het veld op om in te trappen en warmlopen. Uiteindelijk moest het er van komen, dus toch maar omkleden. Nee, het was niet leuk die regen, niet voor ons, niet voor de meiden van Zeeburgia, niet voor de scheids voor niemand niet. Tijdens de wedstrijd heb ik een lange tijd commentaar gehoord “Nou in de duckout is het net zo nat als erbuiten” “Het lekt” “Het drupt en is nat hier” ga maar door. Ik stond gewapend in mijn regenjas en –broek, met het papiertje met daarop de opstelling langs de lijn onze meisjes te coachen. Ik maak de opstelling altijd vooraf en stuur het naar de meisjes, zelf maak ik twee kopietjes op papier, eentje om te krassen en eentje om te bewaren hoe ik begon. Die papiertjes had ik opgevouwen in mijn regenjaszak. Toen naar mijn gevoel het tijdstip was genaderd om te wisselen, pakte ik de papiertjes uit mijn jaszak. Nou het mag dan wel een echte Didriksons regenjas zijn, volgens zeggen beter dan een AGU, maar mijn jaszakken waren vochtig genoeg om de papiertjes dusdanig vochtig te hebben gemaakt zodat ik ze niet meer kon openvouwen, alles plakte aan elkaar. Jeetje, wie zou ik ook al weer wisselen en wie zou er ook alweer gaan vlaggen. Ik trok mijn capuchon verder over mijn hoofd, trok de touwtjes nog wat strakker zodat die totale paniek die bij mij uitbrak niet goed zichtbaar was. Nou ja achteraf dacht ik, er zitten twee wissels op de bank en ééntje vlagt, dus ik verzin wel wat. In de eerste helft kwamen we knullig met 2-0 achter en de wedstrijd was zeker niet verloren. Die mening was niet alleen ik toegedaan. Arie floot voor de rust, dat betekende dat we even met een kopje warme thee konden gaan bijkleppen. Terwijl ik het veld afliep stond Willie bij de deur van het hek. Ze keek me troosteloos aan en zei best een beetje zielig: “Gerrie ik heb het zooooooo ontzettend koud en volgens mij heeft de regen en wind van mijn mascara ook allemaal strepen op mijn gezicht gemaakt”. Beide was waar. Het enige wat ik kon doen was die zwarte veeg op haar wang een beetje weghalen en zeggen: “kom op, ga ja mee, we gaan naar de warme thee”. Ik snelde naar de potten thee, voor de Zeeburgia meisjes en de onzen. Onderweg kreeg ik zogenaamde verbaasde blikken van Adriaan met daarachteraan: “regent het?”. Piet en Arie waren de redders. “Is de thee klaar?”, vroeg ik. “Ja hoor pak maar”. Enfin, ik pakte de eerste beste kan en kreeg meteen over mij heen: “Niet die, bijdehand, die en die zijn voor jullie…..” Nou ik weet niet, ik zag geen verschil tussen die en die, maar pakte met goedkeurende blikken die andere die en die dan maar. Zal wel logica in zitten, die de mannen beter bevatten dan ik, maakt ook niet uit, zij hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat wij een lekker warm kopje thee kregen. Op de weg terug naar het veld voor de tweede helft kwamen van beide teams dezelfde opmerkingen wat het weer betreft. We moesten het ermee doen, ik heb overigens nog mijn excuses aangeboden bij de Zeeburgia meiden, dat wij als sv Ouderkerk gastheren meestal mooier weer voor onze gasten hebben aangevraagd. In de tweede helft heb ik uiteindelijk maar alle aanvallers in de strijd geworpen, alleen het geluk zat ons definitief niet mee, verre van dat. Toen het vlak voor tijd 0-3 werd, was het einde oefening.

Ik moest meteen na de wedstrijd weg, oppasdienst, mijn Jeroen moest ook voetballen, dus even op Pelle passen. Ik vroeg onze meisjes of ze nog even bleven dan kom ik wat later in de middag terug na Pelle zijn slaapje: “Ja natuurlijk, die derde helft is minstens zo belangrijk Gerrie!!!” Met een gerust hart liep ik weg en wat denk je, loop ik die FK te OadA tegen het lijf. “Hé Wirz, wat een enorme onzin schrijf je! Ik mank? Ik? Moet je eens kijken…..” En hij huppelde, zijn paraplu stevig vasthoudend,  trots heen en weer. “Waarom sta je dan niet in het veld”, gaf ik als antwoord. “Jij staat toch ook niet te vlaggen…..”, hoorde ik hem mij naroepen terwijl ik verderliep……

Memorabel moment. Het VR3 team zou het VR3 team niet zijn als er na afloop niet nog even gezellig in de kantine wordt na gebabbeld. Of we nu hebben verloren of gewonnen, de stemming is altijd heel goed. Enfin, eigenlijk geheel overbodig maar toch via onze groepsapp even geïnformeerd of er nog meisjes waren. En die waren er, natuurlijk. Ik Pelle in zijn jas gehesen en op naar onze meisjes. En wat kreeg Pelle een warm onthaal! Wel tien meisjes die hem gelijktijdig heel enthousiast begroetten. Dat allemaal werd hem even teveel, hij keek mij met hele grote ogen hulpeloos smekend aan en daar kwamen dikke waterlanders, was het nou verdriet of was het nou enorme blijdschap, al die vrouwelijke aandacht. Ik denk zo maar het laatste.

Gerd

Laat een reactie achter